Syberia - przejście, solucja

autor:

Syberia, to klasyczna przygodówka point and click, w której wcielamy siÄ™ w mÅ‚odÄ… prawniczkÄ™ Kate Walker, która przybywa do maÅ‚ego europejskiego miasteczka, by w imieniu swojej firmy dokonać zakupu fabryki zabawek. Niestety komplikacje, które wkrótce siÄ™ pojawiajÄ…, zmuszajÄ… Kate do podróży, w której musi odnaleźć zaginionego spadkobiercÄ™ owej fabryki. 

GrÄ™ obsÅ‚ugujemy za pomocÄ… myszy. Ponieważ jest to przygodówka dość liniowa, starajmy siÄ™ z każdym rozmawiać na każdy temat. Istotne dla gry elementy zostaÅ‚y w moim poradniki odpowiednio wyeksponowane. Opis znajdziecie w legendzie widocznej z boku i na dole strony.

Valadilene - Alpy Francuskie

PrzybyÅ‚am do maÅ‚ego, spokojnego miasteczka Valadilene pewnego deszczowego dnia. Zanim weszÅ‚am do motelu, w którym miaÅ‚am spÄ™dzić noc, obserwowaÅ‚am dziwna paradÄ™ smutnych i zgarbionych robotów. 

Animacja

W motelu byÅ‚o wyjÄ…tkowo cicho i nikogo w Å›rodku. Z tablicy z prasÄ…, zabraÅ‚am broszurÄ™ reklamowÄ…, przedstawiajÄ…cÄ… miasteczko. PrzeczytaÅ‚am jÄ… dokÅ‚adnie. W miasteczku od lat funkcjonowaÅ‚a fabryka Voralbergów, wytwarzajÄ…ca niepowtarzalne zabawki mechaniczne i automaty. PostanowiÅ‚am jakoÅ› przywoÅ‚ać wÅ‚aÅ›ciciela tego przybytku. SpojrzaÅ‚am zatem na ladÄ™ przy recepcji. ZnajdowaÅ‚ siÄ™ tam dzwonek, a przy nim niewielka figurka. ZabraÅ‚am leżący obok kluczyk do dzwonka w recepcji. UmieÅ›ciÅ‚am go w figurce, by jÄ… nakrÄ™cić, po czym wcisnęłam czerwony przycisk. ChwilÄ™ później pojawiÅ‚ siÄ™ przysadzisty mężczyzna. PorozmawiaÅ‚am z nim i już wiedziaÅ‚am, że spÄ™dzÄ™ noc w pokoju numer 6.  Zanim udaÅ‚am siÄ™ do swojego pokoju, postanowiÅ‚am podejść do chÅ‚opca siedzÄ…cego przy stoliku, który coÅ› chyba ukÅ‚adaÅ‚. Nie byÅ‚ zbyt rozmowny, ale dowiedziaÅ‚am siÄ™, że ma na imiÄ™ Momo, po czym podeszÅ‚am do mojej walizki. SpróbowaÅ‚am po niÄ… siÄ™gnąć, ale miaÅ‚am dość noszenia ciężarów. ZwróciÅ‚am siÄ™ wiÄ™c ponownie do wÅ‚aÅ›ciciela motelu, proszÄ…c go o pomoc. Przy okazji mogÅ‚am z nim dÅ‚użej porozmawiać. DowiedziaÅ‚am siÄ™, że Anna Voralberg nie żyje i kilka innych, mniej ważnych informacji, po czym mężczyzna zabraÅ‚ mojÄ… walizkÄ™ i powÄ™drowaliÅ›my do  pokoju. Tu czekaÅ‚a na mnie poczta - Faks 1, który leżaÅ‚ na niewielkiej szafce przy Å‚óżku. PodniosÅ‚am go i przeczytaÅ‚am. PostanowiÅ‚am o Å›mierci wÅ‚aÅ›cicielki fabryki, Anny, poinformować mojego szefa. WyciÄ…gnęłam zatem telefon komórkowy, wybraÅ‚am biuro i zadzwoniÅ‚am. Sekretarka poÅ‚Ä…czyÅ‚a mnie z panem Marsonem, który, jak twierdziÅ‚ przygotowaÅ‚ siÄ™ na ewentualność Å›mierci staruszki. ZleciÅ‚ mi wizytÄ™ u notariusza. Jego adres miaÅ‚ przysÅ‚ać mi kolejnym faksem. WróciÅ‚am wiÄ™c na dóÅ‚ i kolejny raz porozmawiaÅ‚am z mężczyznÄ… (misja) i otrzymaÅ‚am obiecany Faks - 2. PrzeczytaÅ‚am go i kolejny raz porozmawiaÅ‚am z wÅ‚aÅ›cicielem motelu. DowiedziaÅ‚am siÄ™, że Momo, to taki miejscowy gÅ‚upek, którego Anna przygarnęła pod swoje skrzydÅ‚a. Zanim opuÅ›ciÅ‚am motel, by nieco rozejrzeć siÄ™ po okolicy, podeszÅ‚am jeszcze do stolika, przy którym wczeÅ›niej siedziaÅ‚ Momo. ZebraÅ‚am rozrzucone przez niego trybiki. Dwa podniosÅ‚am z podÅ‚ogi, a dwa ze stolika. 

 

DziÄ™ki temu, do mojej kieszeni trafiÅ‚y cztery koÅ‚a zÄ™bate: Å›rednie, malutkie, maÅ‚e i duże. PostanowiÅ‚am zwiedzić miasteczko, wiÄ™c opuÅ›ciÅ‚am motel. PowÄ™drowaÅ‚am trzy razy w lewo. Na Å‚awce leżaÅ‚a gazeta, wiÄ™c podniosÅ‚am jÄ… i przeczytaÅ‚am. ZnajdowaÅ‚ siÄ™ tam artykuÅ‚ o Å›mierci Anny Voralberg. PostanowiÅ‚am speÅ‚nić żądanie szefa i odwiedzić notariusza. PodeszÅ‚am zatem do drzwi domu, przy którym staÅ‚am. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ automatowi znajdujÄ…cemu siÄ™ przy drzwiach. Na jego dÅ‚oniach poÅ‚ożyÅ‚am Faks 2, nacisnęłam dźwigniÄ™ na piersi automatu, by obniżyć jego gÅ‚owÄ™, po czym pociÄ…gnęłam rÄ…czkÄ™ z prawej strony. Automat przyjrzaÅ‚ siÄ™ dokumentowi i drzwi do budynku otworzyÅ‚y siÄ™. 

 

Teraz mogÅ‚am wkroczyć do budynku, w którym swoje biuro miaÅ‚ wspomniany przez Marsona notariusz. WeszÅ‚am do jego gabinetu, po czym zaproszona przez niego, usiadÅ‚am i porozmawiaÅ‚am z panem Alforterem na każdy temat. OkazaÅ‚o siÄ™, że Anna Voralberg nie byÅ‚a jedynÄ… spadkobierczyniÄ… fabryki zabawek. Nadal żyÅ‚ jej brat, który przebywaÅ‚ gdzieÅ› na Syberii. Wszystko tego dowiedziaÅ‚am siÄ™ z listu, który po Å›mierci Anny trafiÅ‚ w rÄ™ce notariusza. DostaÅ‚am go do przestudiowana na spokojnie. Mężczyzna powiedziaÅ‚ mi też, że informacji na temat Hansa, powinnam poszukać w archiwum fabryki. Klucz do fabryki miaÅ‚ znajdować siÄ™ w poczekalni. Nie mÄ™czyÅ‚am już dalej majÄ…cego duże problemy ze zdrowiem Alfortera i opuÅ›ciÅ‚am jego gabinet. W poczekalni, na wieszaku wisiaÅ‚ klucz teleskopowy, który zabraÅ‚am i wyszÅ‚am na ulicÄ™. RuszyÅ‚am w prawo. ZadzwoniÅ‚ telefon. To byÅ‚ Dan, mój chÅ‚opak, który zaplanowaÅ‚ na jutrzejszy wieczór spotkanie z Godbergami. PróbowaÅ‚am mu wytÅ‚umaczyć, że moje plany ulegÅ‚y zmianom, musiaÅ‚am tu troszkÄ™ dÅ‚użej zostać. Póki postanowiÅ‚am odwiedzić fabrykÄ™, wiÄ™c podeszÅ‚am do bramy z prawej. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ kolejnemu automatowi, tkwiÄ…cemu na owej bramie.  WÅ‚ożyÅ‚am klucz w górny automat, przekrÄ™ciÅ‚am kluczyk w dolnym automacie, a potem pociÄ…gnęłam za dźwigniÄ™, by otworzyć bramÄ™. 

 

ZnalazÅ‚am siÄ™ na rozstaju dróg, przy fontannie. Każda Å›cieżka prowadziÅ‚a mnie w inne miejsce. RuszaÅ‚am najpierw w prawo, trafiajÄ…c po drzwi domu Voralbergów. SpróbowaÅ‚am je otworzyć, ale jak siÄ™ można byÅ‚o domyÅ›leć, byÅ‚y zamkniÄ™te. Ja jednak musiaÅ‚am siÄ™ dostać do Å›rodka. RuszyÅ‚am zatem na Å›cieżkÄ™  w prawo, za dom. 

 

DotarÅ‚am do automatu z drabinÄ…. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ jej, ale szybko okazaÅ‚o siÄ™, że potrzebny mi bÄ™dzie klucz. RuszyÅ‚am wiÄ™c Å›cieżkÄ… w prawo, a potem prosto. ZnalazÅ‚am siÄ™ w ogrodzie, żywopÅ‚otowym labiryncie. PorozmawiaÅ‚am chwilÄ™ z pielÄ…cÄ… chwasty kobietÄ…, po czym ruszyÅ‚am do bramy z lewej i w pierwsze przejÅ›cie. ZnajdowaÅ‚a siÄ™ tam kamienna umywalka, a w niej klucz Voralbergów. ZabraÅ‚am go i wróciÅ‚am do drabiny. Z boku z lewej strony umieÅ›ciÅ‚am klucz Voralbergów,  wysuwajÄ…c dÅ‚ugÄ… drabinÄ™, która siÄ™gaÅ‚a strychu posiadÅ‚oÅ›ci. Wspięłam siÄ™ po niej na górÄ™. 

 

Na strychu ruszyÅ‚am od razu z lewo. StaÅ‚ tu drewniany sekretarzyk. OtworzyÅ‚am go. WewnÄ…trz znajdowaÅ‚ siÄ™ kaÅ‚amarz i pamiÄ™tnik. ZabraÅ‚am obydwa przedmioty. PrzeczytaÅ‚am pamiÄ™tnik pisany rÄ™kÄ… Anny. PrzybliżyÅ‚ mi nieco historiÄ™ jej brata Hansa. 

 

WróciÅ‚am w tyÅ‚ i tym razem udaÅ‚am siÄ™ w prawo, a potem przed siebie. WÅ‚Ä…czyÅ‚am Å›wiatÅ‚o, ciÄ…gnÄ…c za sznurek. UsÅ‚yszaÅ‚am jakiÅ› dźwiÄ™k, to byÅ‚ Momo, który przyznam siÄ™ troszkÄ™ mnie przestraszyÅ‚. PorozmawiaÅ‚am z nim. TrzymaÅ‚ w dÅ‚oni kartkÄ™. ChciaÅ‚ bym namalowaÅ‚a dla niego mamuta. PogadaÅ‚am z nim na każdy temat, po czym wyposażona w kartkÄ™ i oÅ‚ówek, który dostaÅ‚am od chÅ‚opca, wróciÅ‚am do poprzedniego miejsca, podchodzÄ…c do  Å›ciany, gdzie na belce znajdowaÅ‚ siÄ™ wyryty przez Hansa mamut. A ponieważ nie potrafiÅ‚am rysować mamuta, a pomoc Momo byÅ‚a mi potrzebna, wpadÅ‚am na pewien pomysÅ‚. UżyÅ‚am kartki na owym rysunku mamuta na belce i rysujÄ…c oÅ‚ówkiem po kartce wykonaÅ‚am Å›liczny rysunek. WróciÅ‚am z nim do Momo i wrÄ™czyÅ‚am mu swoje dzieÅ‚o. WdziÄ™czny i zadowolony aż podskoczyÅ‚ i prawie wyskoczyÅ‚ przez okno, krzyczÄ…c, bym pobiegÅ‚a za nim. 

 

UdaÅ‚am siÄ™ wiÄ™c za Momo, aż do bramy przy której staÅ‚ i którÄ… otworzyÅ‚, gdy do niego podeszÅ‚am. WÄ™drowaÅ‚am caÅ‚y czas do przodu, aż dotarÅ‚am do Momo, który przysiadÅ‚ na kamieniu. PorozmawiaÅ‚am z nim. WspomniaÅ‚ coÅ› o jaskini i mamucie, ważnym dla Hansa i Anny. UdaÅ‚am siÄ™ na górÄ™ i spróbowaÅ‚am otworzyć zaporÄ™, próbujÄ…c przesunąć machinÄ™, ale ani drgnęła. WróciÅ‚am wiÄ™c do Momo i poprosiÅ‚am go o pomoc. ZgodziÅ‚ siÄ™, twierdzÄ…c, że jest bardzo silny. Zdecydowanie byÅ‚, bo zÅ‚amaÅ‚ dźwigniÄ™, którÄ… zabraÅ‚am - zÅ‚amana dźwignia.  ZeszÅ‚am na dóÅ‚ i podeszÅ‚am do Å‚odzi. Za pomocÄ… zÅ‚amanej dźwigni przyciÄ…gnęłam wiosÅ‚o, ale byÅ‚o mokre i brudne. PoprosiÅ‚am wiÄ™c Momo po raz kolejny o pomoc. ZrobiÅ‚ to bardzo chÄ™tnie i po chwili trzymaÅ‚ już owe wiosÅ‚o w dÅ‚oniach. PodeszÅ‚am do niego i kolejny raz poprosiÅ‚am o pomoc w otwarciu zapory. SiÅ‚a chÅ‚opca bardzo siÄ™ przydaÅ‚a i chwilÄ™ później zapora zostaÅ‚a podniesiona, a ja mogÅ‚am przejść w dóÅ‚ i udać siÄ™ Å›cieżkÄ… w lewo, prowadzÄ…cÄ… do jaskini. WÄ™drowaÅ‚am caÅ‚y czas przed siebie, aż do groty, o której wspominaÅ‚ Momo. ZnalazÅ‚am tam zabawkÄ™ mamuta, którÄ… zabraÅ‚am i opuÅ›ciÅ‚am jaskiniÄ™. Po raz kolejny zadzwoniÅ‚ telefon. Tym razem byÅ‚a to moja przyjacióÅ‚ka, zaaferowana moim pobytem w Europie i udanymi zakupami. 

 

WróciÅ‚am do fabryki Voralbergów i tym razem udaÅ‚am siÄ™ na górnÄ…, prawÄ… Å›cieżkÄ™. ByÅ‚a to stacja kolejowa. MogÅ‚am jÄ… w tej chwili jedynie obejrzeć i przespacerować siÄ™ po niej. WróciÅ‚am wiÄ™c do fontanny i tym razem powÄ™drowaÅ‚am na górnÄ…, lewÄ… Å›cieżkÄ™. PociÄ…gnęłam za dźwigniÄ™, a mechaniczne, wielkie szczypce uniosÅ‚y do góry, wielki metalowy pojemnik, który tu staÅ‚. WróciÅ‚am z powrotem i ruszyÅ‚am w lewo.  Tym razem weszÅ‚am do fabryki, po czym od razu skierowaÅ‚am siÄ™ na metalowe schody z lewej. 

 

WkroczyÅ‚am do biura, otwierajÄ…c drzwi na przeciwko. SpojrzaÅ‚am na regaÅ‚, gdzie przesunęłam górnÄ… książkÄ™ z prawej strony, a regaÅ‚ obróciÅ‚ siÄ™, a moim oczom ukazaÅ‚a siÄ™ pozytywka. WysÅ‚uchaÅ‚am jej. Do mojej kieszeni trafiÅ‚ cylinder muzyczny. PodeszÅ‚am do biurka, gdzie przyjrzaÅ‚am siÄ™ leżącym na nich dokumentom. PrzeczytaÅ‚am list Anny do jej brata Hansa. Mowa w nim byÅ‚a o koniecznoÅ›ci ukoÅ„czenia Oskara oraz o lalce, mamucie, którÄ… Anna miaÅ‚a przywieść bratu. Na biurku leżaÅ‚y także dokumenty o zalegÅ‚oÅ›ciach pÅ‚atniczych i plan lokomotywy. 

 

OpuÅ›ciÅ‚am biuro Anny i tym razem powÄ™drowaÅ‚am w prawo, przechodzÄ…c obok taÅ›my produkcyjnej, przy której staÅ‚y automaty. WeszÅ‚am do kolejnego pomieszczenia. Tu znajdowaÅ‚a siÄ™ machina, umożliwiajÄ…ca uruchomienie koÅ‚a mÅ‚yÅ„skiego. Na razie zostawiÅ‚am to miejsce i ruszyÅ‚am w lewo, do kolejnej części fabryki. Po raz kolejny odezwaÅ‚ siÄ™ mój telefon. Tym razem byÅ‚a to moja mama, która jak zwykle za dużo mówiÅ‚a, ja jednak nie miaÅ‚am na to czasu. PodeszÅ‚am do mechanicznego wózka, uruchomiÅ‚am go,  a ten zabraÅ‚ i przewiózÅ‚ na taÅ›mÄ™ ten sam ciężki, metalowy pojemnik. WeszÅ‚am do kolejnego pomieszczenia. Tu na belce wisiaÅ‚ niedokoÅ„czony Oskar, o którym mowa byÅ‚a w liÅ›cie Anny. PrzeszÅ‚am w tyÅ‚ i przekrÄ™ciÅ‚am korbÄ™, by obniżyć automat. BrakowaÅ‚o mu nóg. PorozmawiaÅ‚am z nim. DowiedziaÅ‚am siÄ™, że zostaÅ‚ zaprojektowany, by prowadzić lokomotywÄ™. PorozmawiaÅ‚am z nim na każdy temat. MogÅ‚am mu pomóc, robiÄ…c dla niego nogi, model XZ2005 - B. W tym celu dostaÅ‚am od niego kartÄ™ perforowanÄ… - karta Oskara. 

 

WróciÅ‚am do pomieszczenia, w którym znajdowaÅ‚o siÄ™ urzÄ…dzenie, którym mogÅ‚am uruchomić  koÅ‚o mÅ‚yÅ„skie. PociÄ…gnęłam za Å‚aÅ„cuch z prawej, a potem za dźwigniÄ™ z lewej. WróciÅ‚am na metalowe schody, z tym, że teraz udaÅ‚am siÄ™ na lewo, do panelu. Tu mogÅ‚am ustawić taÅ›mÄ™ produkcyjnÄ…, by wykonać nogi Oskara. WÅ‚Ä…czyÅ‚am wszystkie maÅ‚e dźwignie z prawej strony. Czerwone Å›wiatÅ‚o zapaliÅ‚o siÄ™, po czym przesunęłam dźwigniÄ™ z lewej, tak by na panelu pojawiÅ‚o siÄ™ wzorzec drewniany i na koniec przesunęłam dźwigniÄ™ z prawej. JeÅ›li zadanie zostanie wykonane prawidÅ‚owo, zobaczymy animacjÄ™, w której automaty produkujÄ… nogi automatu imieniem Oskar. 

 

ZeszÅ‚am na dóÅ‚ i udaÅ‚am siÄ™ w kierunku taÅ›my produkcyjnej, by zabrać wykonane przeze mnie drewniane nogi. Z nimi wróciÅ‚am do Oskara. DaÅ‚am mu nogi, które szybko sobie zamontowaÅ‚, po czym jeszcze szybciej wyszedÅ‚, twierdzÄ…c, że musi poszukać swego pociÄ…gu. OpuÅ›ciÅ‚am wiÄ™c teren fabryki, wychodzÄ…c na uliczkÄ™. Tym razem powÄ™drowaÅ‚am na prawo, na górÄ™. Na Å‚awce siedziaÅ‚ starszy mężczyzna, z którym mogÅ‚am porozmawiać, po czym udaÅ‚am siÄ™ do koÅ›cioÅ‚a. Gdy tylko przekroczyÅ‚am bramÄ™, ponownie zadzwoniÅ‚ mój telefon. To byÅ‚ mój szef, Marson, któremu musiaÅ‚am zakomunikować, iż pojawiÅ‚ siÄ™ spadkobierca. Nie byÅ‚ tym faktem zachwycony. RuszyÅ‚am w prawo. Natknęłam siÄ™ na windÄ™, którÄ… uruchomić mogÅ‚am tylko wtedy, gdy w panelu umieÅ›ciÅ‚abym koÅ‚a zÄ™bate. Zadanie nie sprawiÅ‚o mi żadnego problemu. Poszczególne koÅ‚o zÄ™bate mogÅ‚am umieÅ›cić tylko w jedynym miejscu. Gdy już to zrobiÅ‚am, wystarczyÅ‚o pociÄ…gnąć za dźwigniÄ™, by po chwili znaleźć siÄ™ na górze. ZnajdowaÅ‚ siÄ™ tu kolejny automat, dziÄ™ki któremu mogÅ‚am uruchomić koÅ›cielny dzwon, niestety brakowaÅ‚o odpowiedniej karty perforowanej. WróciÅ‚am wiÄ™c do windy, by zjechać na dóÅ‚ i ruszyÅ‚am dalej w prawo. 

 

WeszÅ‚am na zachrystiÄ™. PodeszÅ‚am do krzyża wiszÄ…cego na Å›cianie. PrzekrÄ™ciÅ‚am go, odsÅ‚aniajÄ…c skrytkÄ™, a w niej kluczyk. ZabraÅ‚am go,  po czym podeszÅ‚am do komody. W dziurkÄ™ od klucza w prawym, górnym rogu wÅ‚ożyÅ‚am kluczyk zabrany ze skrytki. Teraz mogÅ‚am otwierać kolejne szuflady. Z górnej zabraÅ‚am czerwonÄ… kartÄ™ perforowanÄ…, z drugiej fioletowÄ…. OtworzyÅ‚am trzeciÄ… szufladÄ™ , po czym przekrÄ™ciÅ‚am korbÄ™ z prawej strony, otwierajÄ…c skrytkÄ™. ZnalazÅ‚am w niej kolejny klucz Voralbergów oraz list - spowiedź ksiÄ™dza. PrzeczytaÅ‚am go. OtworzyÅ‚am kolejnÄ…, tym razem czwartÄ… od góry szufladÄ™, w której znalazÅ‚am zielonÄ… kartÄ™ perforowanÄ…, zaÅ› w ostatniej, niebieskÄ…. 

 

WróciÅ‚am wiÄ™c do windy, by ponownie wjechać na dzwonnicÄ™. UmieÅ›ciÅ‚am w robocie fioletowÄ… kartÄ™ perforowanÄ…, a rozlegÅ‚ siÄ™ dzwon. Automat na rodzinnym grobowcu Voralbergów zdjÄ…Å‚ kapelusz, odsÅ‚aniajÄ…c dziurkÄ™ od klucza. Karty nie byÅ‚y mi już potrzebne. WróciÅ‚am do windy i zjechaÅ‚am na dóÅ‚ i udaÅ‚am siÄ™ na cmentarz, czyli w lewo. PodeszÅ‚am do grobowca, spojrzaÅ‚am na kapelusz i wÅ‚ożyÅ‚am do niego klucz Voralbergów, otwierajÄ…c wejÅ›cie do krypty. 

 

WeszÅ‚am zatem do Å›rodka, otworzyÅ‚am grób Hansa Voralberga i z trumny, w której oczywiÅ›cie nie byÅ‚o ciaÅ‚a, zabraÅ‚am gazetÄ™ z artykuÅ‚em zatytuÅ‚owanym: Upadek w górach zabija chÅ‚opca oraz cylinder z Valadilene. WróciÅ‚am do fabryki, do biura Anny i do pozytywki stojÄ…cej na regale wÅ‚ożyÅ‚am ów cylinder. W ten sposób wiedziaÅ‚am już co zdarzyÅ‚o siÄ™ w jaskini, lata temu. ZabraÅ‚am zabawkÄ™ mechanicznÄ… z Hansem i AnnÄ…. Pora byÅ‚a najwyższa, odszukać Oskara, wiÄ™c udaÅ‚am siÄ™ na stacjÄ™ kolejowÄ…, weszÅ‚am do pociÄ…gu, w którym czekaÅ‚ na mniej Oskar. PorozmawiaÅ‚am z nim, bÄ™dÄ…c gotowÄ… wyruszyć z nim w podróż, ale upieraÅ‚ siÄ™, że potrzebny mi bÄ™dzie bilet. TwierdziÅ‚ też, że stacja kolejowa jest wÅ‚aÅ›nie otwarta i wyszedÅ‚. PodążyÅ‚am wiÄ™c za nim, by kupić ów nieszczÄ™sny bilet. PodeszÅ‚am do kasy biletowej, gdzie znów spotkaÅ‚am Oskara. PorozmawiaÅ‚am z nim, kupiÅ‚am bilet, a do mojej kieszeni trafiÅ‚ bilet na pociÄ…g i zezwolenie na uruchomienie pociÄ…gu. Ponieważ kasa wÅ‚aÅ›nie byÅ‚a zamykana, w Oskar wróciÅ‚ do pociÄ…gu, udaÅ‚am siÄ™ ponownie za nim. DaÅ‚am mu bilet, ale tym razem chciaÅ‚ potwierdzenia zgody na odjazd. PokazaÅ‚am mu zatem zgodÄ™ na uruchomienie pociÄ…gu, ale okazaÅ‚o siÄ™, że jest nie podpisana. Ponieważ podpis nie byÅ‚ możliwy, bowiem Anna Voralberg nie żyÅ‚a, potrzebowaÅ‚am stempla jej prawnego wÅ‚aÅ›ciciela. OpuÅ›ciÅ‚am zatem pociÄ…g i udaÅ‚am siÄ™ do notariusza. PodeszÅ‚am do biurka w poczekalni. Do stempla, kapelusza figurki wlaÅ‚am atrament z kaÅ‚amarza, poÅ‚ożyÅ‚am zezwolenie na uruchomienie pociÄ…gu, po czym wcisnęłam czerwony przycisk stawiajÄ…c na dokumencie stosowny stempel i wróciÅ‚am do pociÄ…gu. 

 

PokazaÅ‚am Oskarowi zezwolenie na uruchomienie pociÄ…gu, a potem bilet na pociÄ…g i znów z nim porozmawiaÅ‚am. Niestety nie mogliÅ›my ruszyć, bowiem, jak twierdziÅ‚ Oskar, w pociÄ…gu byÅ‚y dwa miejsca, dwa puste miejsca, na których powinnam umieÅ›cić ważne przedmioty. UdaÅ‚am siÄ™ zatem w gÅ‚Ä…b pociÄ…gu i na kolumnie na Å›rodku umieÅ›ciÅ‚am zabawkÄ™ mechanicznÄ… z Hansem i AnnÄ…, a nastÄ™pnie na dole umieÅ›ciÅ‚am cylinder z Valadilene. MogÅ‚am jeszcze raz obejrzeć scenkÄ™ z jaskini. Podobnie zrobiÅ‚am z cylindrem muzycznym. Obydwa cylindry umieÅ›ciÅ‚am na regale (Kate robi to sama). Na stoliku z prawej, na maÅ‚ym podwyższeniu poÅ‚ożyÅ‚am lalkÄ™ mamuta. W ten sposób wszystkie przedmioty znajdowaÅ‚y siÄ™ na swoich miejscach. WróciÅ‚am do Oskara, daÅ‚am mu bilet, ale dalej nie chciaÅ‚ go przyjąć. PozostaÅ‚o nakrÄ™cenie pociÄ…gu, a ponieważ Oskar nie miaÅ‚ do tego odpowiednich uprawnieÅ„, musiaÅ‚am zrobić to sama. WysiadÅ‚am wiÄ™c z wagonu i zeszÅ‚am schodami z prawej, na drugÄ… stronÄ™ przedziaÅ‚u. PodeszÅ‚am do koÅ‚a, przekrÄ™ciÅ‚am je i udaÅ‚o mi siÄ™ wysunąć dÅ‚ugi klucz. PociÄ…gnęłam za dźwigniÄ™ i po chwili pociÄ…g zostaÅ‚ nakrÄ™cony. Ponownie przekrÄ™ciÅ‚am korbÄ™ koÅ‚a, by schować klucz i wróciÅ‚am do wagonu. Gdy już zamierzaÅ‚am wejść do Å›rodka, zadzwoniÅ‚ mój telefon. To byÅ‚ Dan, który już wiedziaÅ‚, że mój pobyt tutaj nieco siÄ™ przeciÄ…gnie. MiaÅ‚am przecież ruszyć w podróż. WeszÅ‚am do wagony, daÅ‚am Oskarowi bilet i mogÅ‚am zająć miejsce. Moja podróż miaÅ‚a siÄ™ rozpocząć.

 

Animacja

ByÅ‚am zmÄ™czona, zasnęłam. ObudziÅ‚am siÄ™ gdy pociÄ…g stanÄ…Å‚. DotarliÅ›my do Barrockstadt. 

Barrockstadt

PorozmawiaÅ‚am z Oskarem i już wiedziaÅ‚am, że bÄ™dÄ™ musiaÅ‚a poszukać urzÄ…dzenia, dziÄ™ki któremu nakrÄ™cÄ™ rozkrÄ™cony sprężyny pociÄ…gu. OpuÅ›ciÅ‚am wiÄ™c wagon i zeszÅ‚am schodami z lewej i ruszyÅ‚am w prawo, przed siebie. W oddali ujrzaÅ‚am maszynÄ™ do nakrÄ™cania pociÄ…gu. MusiaÅ‚am tylko znaleźć sposób na przetransportowanie tam mojego pociÄ…gu. WróciÅ‚am wiÄ™c do pociÄ…gu, do Oskara. Gdy zbliżyÅ‚am siÄ™ nieco, zobaczyÅ‚am i usÅ‚yszaÅ‚am woÅ‚ajÄ…cego mnie Oskara. Podobno miaÅ‚ dla mnie jakÄ…Å› wiadomość. WeszÅ‚am zatem do pociÄ…gu i dowiedziaÅ‚am siÄ™, że jest to wiadomość od Rektorów uczelni, którzy chcieli siÄ™ ze mnÄ… spotkać. OpuÅ›ciÅ‚am wiÄ™c pociÄ…g i tym razem powÄ™drowaÅ‚am w lewo, a potem schodami na górÄ™ w prawo i opuÅ›ciÅ‚am budynek stacji kolejowej. RuszyÅ‚am na schody przed siebie, a potem do auli uczelni, wchodzÄ…c po wysokich schodach na górÄ™. W budynku ruszyÅ‚am najpierw w prawo. ZnalazÅ‚am siÄ™ w korytarzu, w którym obok szkieletu mamuta staÅ‚ jakiÅ› starszy mężczyzna, zapewne tutejszy profesor. 

 

PodeszÅ‚am do niego i porozmawiaÅ‚am. DowiedziaÅ‚am siÄ™, że Hans Voralberg kiedyÅ› braÅ‚ udziaÅ‚ w odbywajÄ…cych siÄ™ na uczelni wykÅ‚adach z paleontologii. Hans opowiedziaÅ‚  mu o lalce, figurce mamuta, która jak powiedziaÅ‚ mi profesor Pons byÅ‚a wykonywana przez plamiona zamieszkujÄ…ce dalekie tereny Syberii, a zwane byÅ‚o Jukolami. DowiedziaÅ‚am siÄ™ także, że Hans wykonaÅ‚ dla uczelni wiele automatów, miÄ™dzy innymi estradÄ™, która staÅ‚a na palcu przed uczelniÄ…. DowiedziaÅ‚am siÄ™ także od niego o dziwnym ptaku, zwanym kukuÅ‚kÄ… z Amerzone, o której niestety on niewiele wiedziaÅ‚. ZleciÅ‚ mi przeszukanie tutejszej biblioteki. ZaproponowaÅ‚ także, bym pojawiÅ‚a siÄ™ na jego wykÅ‚adzie. PożegnaÅ‚am siÄ™ i ruszyÅ‚am dwa razy w lewo. WeszÅ‚am do pomieszczenia, które okazaÅ‚o siÄ™ być siedzibÄ… Rektorów. PodeszÅ‚am do nich i  porozmawiaÅ‚am. Nie podobaÅ‚o im siÄ™, że mój pociÄ…g zajmuje miejsce na stacji, chcieli by odjechaÅ‚ ale bali siÄ™ mojej chÄ™ci zbliżenia siÄ™ do muru. Po rozmowie opuÅ›ciÅ‚am uniwersytet i wróciÅ‚am do pociÄ…gu. Gdy znalazÅ‚am siÄ™ na dole, odezwaÅ‚ siÄ™ mój telefon, a w nim Marson, który niecierpliwym siÄ™ opóźnieniami. Z pociÄ…gu, gdy tylko tam wróciÅ‚am, zabraÅ‚am lalkÄ™ mamuta i wróciÅ‚am na uczelniÄ™, podchodzÄ…c od razu do profesora Ponsa. PokazaÅ‚am mu owÄ… lalkÄ™, a ten bardzo siÄ™ ucieszyÅ‚ i postanowiÅ‚ jÄ… zbadać w swoim laboratorium, do którego do razu siÄ™ udaÅ‚. PowÄ™drowaÅ‚am wiÄ™c za nim.

 

SpojrzaÅ‚am na regaÅ‚ z lewej, gdzie znalazÅ‚am cylinder z Barrockstadt, a ze stolika z gÅ‚Ä™bi szczypce laboratoryjne. StaÅ‚a tu też butelka z proszkiem, której w tej chwili nie mogÅ‚am zabrać. 

 

OpuÅ›ciÅ‚am laboratorium i ruszyÅ‚am w prawo, wchodzÄ…c w pierwsze drzwi z prawej, prowadzÄ…ce do biblioteki. Na jednej z Å‚awek leżaÅ‚a książka, którÄ… zabraÅ‚am - Amerzone: Wspomnienia z ekspedycji. PrzeczytaÅ‚am jÄ…. Mowa w niej byÅ‚a o czerwonej kukuÅ‚ce z Amerzone. Ptak te żywi siÄ™ owocami leÅ›nej winoroÅ›li z Sauvingnon. SkÅ‚ada też jaja w gniazdach innych ptaków. WeszÅ‚am po schodach na górÄ™ i ruszyÅ‚am w lewo, aż do drabiny. Wspięłam siÄ™ po niej na gorÄ™ i zabraÅ‚am książkÄ™ znajdujÄ…cÄ… siÄ™ z prawej strony - Ilustrowany sÅ‚ownik roÅ›lin i grzybów. OtworzyÅ‚am jÄ… i przeczytaÅ‚am informacje na temat grzyba zwanego Yangala - Cola. Proszek z owych grzybów podnosiÅ‚ sprawność wzroku. 

 

WróciÅ‚am do laboratorium i ze stolika, z którego zabraÅ‚am szczypce, wzięłam teraz butelkÄ™ z proszkiem Yangala - Cola. OpuÅ›ciÅ‚am uniwersytet i na stacji kolejowej ruszyÅ‚am w prawo, a potem w dóÅ‚. StaÅ‚a tu barka, a w niej dwójka ludzi. PorozmawiaÅ‚am z nimi. Mogli podholować mój pociÄ…g, ale musiaÅ‚abym najpierw otworzyć Å›luzÄ™ i zdobyć pieniÄ…dze. Chcieli aż 100 dolarów. WróciÅ‚am na most i zeszÅ‚am na dóÅ‚ w lewo, po czym znów ruszyÅ‚am w lewo. Tu nad wodÄ… natknęłam siÄ™ na zawiadowcÄ™ stacji. PorozmawiaÅ‚am z nim. DowiedziaÅ‚am siÄ™, że na stacji znajduje siÄ™ automat, duży mechaniczny orzeÅ‚ , który pikujÄ…c zbiera jaja kukuÅ‚ki. Niestety od jakiegoÅ› czasu stoi popsuty, a zawiadowca nie jest wstanie go naprawić. Gdy wspomniaÅ‚am na temat winoroÅ›li, mężczyzna speszyÅ‚ siÄ™ i odszedÅ‚. ZabraÅ‚am leżący na piasku hak  i wróciÅ‚am z powrotem na most i schodami w prawo. StaÅ‚ tu zawiadowca, z którym po raz kolejny porozmawiaÅ‚am, wspominajÄ…c o winoroÅ›lach, a ten odesÅ‚aÅ‚ mnie do profesora Ponsa, paleontologa. WróciÅ‚am wiÄ™c na uniwersytet, do laboratorium i kolejny raz porozmawiaÅ‚am z profesorem, a ten odesÅ‚aÅ‚ mnie do Rektorów, wiÄ™c wybraÅ‚am siÄ™ i do nich. DziÄ™ki temu dowiedziaÅ‚am siÄ™, że na stacji znajduje siÄ™ niewielki ogród, a w nim wspomniana roÅ›lina, z której owoców profesor Pons w swoim laboratorium produkuje wino. DowiedziaÅ‚am siÄ™ także, że otrzymam zapÅ‚atÄ™, jeÅ›li uda mi siÄ™ naprawić estradÄ™ stojÄ…cÄ… na Å›rodku placu przed uniwersytetem. 

 

RuszyÅ‚am wiÄ™c do owej estrady, ale żeby móc ruszyć koÅ‚o i otworzyć drzwi, potrzebowaÅ‚am drugie jajo, które mogÅ‚abym poÅ‚ożyć na szali. WróciÅ‚am do profesora Ponsa i kolejny raz z nim porozmawiaÅ‚am na temat Sauvignon,  apotem ruszyÅ‚am do zawiadowcy, którego trochÄ™ nastraszyÅ‚am, a zgodziÅ‚ siÄ™ otworzyć mi drzwi do ogrodu. RuszyÅ‚am wiÄ™c przez most na drugÄ… stronÄ™, po czym Å›cieżkÄ… przed siebie, aż doszÅ‚am do ogrodu. RuszyÅ‚am przed siebie i z krzaka urwaÅ‚am  nieco owoców Sauvignon.  

 

WróciÅ‚am do pociÄ…gu, zeszÅ‚am zejÅ›ciem z prawej i rzuciÅ‚am winoroÅ›l Sauvignon kukuÅ‚kÄ…, które staÅ‚y przy drabinie. Teraz mogÅ‚am wejść po drabinie do góry. ZrobiÅ‚am to. WdrapaÅ‚am siÄ™ na samÄ… górÄ™. ZajrzaÅ‚am do mechanicznego ptaka i przy pomocy szczypiec zabraÅ‚am z gniazda jajo kukuÅ‚ki. ZeszÅ‚am na dóÅ‚ i wróciÅ‚am na uniwersytet. Po drodze zaczepiÅ‚ mnie zawiadowca, od którego na przeprosiny otrzymaÅ‚am butelkÄ™ wina.

 

RuszyÅ‚am do przodu, podeszÅ‚am do estrady i na prawej szalce poÅ‚ożyÅ‚am jajo kukuÅ‚ki, po czym przekrÄ™ciÅ‚am koÅ‚o, otwierajÄ…c drzwi. WeszÅ‚am do Å›rodka, zeszÅ‚am po drabinie na dóÅ‚, po czym pociÄ…gnęłam za dźwigniÄ™. Automaty na estradzie zaczęły grać.

Animacja

 

WróciÅ‚am wiÄ™c do Rektorów, aby oznajmić im radosnÄ… nowinÄ™, estrada dziaÅ‚aÅ‚a i odebrać mojÄ… nagrodÄ™. W ten sposób do mojej kieszeni 100 dolarów. OpuÅ›ciÅ‚am uniwersytet  i wróciÅ‚am na stacjÄ™ i powÄ™drowaÅ‚am do małżeÅ„stwa na barce. DaÅ‚am im pieniÄ…dze. Teraz musiaÅ‚am otworzyć Å›luzÄ™. DostaÅ‚am do niej klucz, a raczej zostaÅ‚ mi rzucony, wiÄ™c podniosÅ‚am go - klucz do Å›luzy. Oni sami nie zamierzyli tego zrobić, podobno instrukcja obsÅ‚ugi byÅ‚a za trudna i telefon nie dziaÅ‚aÅ‚. WróciÅ‚am wiÄ™c z powrotem i tym razem ruszyÅ‚am w lewo. W miÄ™dzy czasie ponownie zadzwoniÅ‚ telefon. To byÅ‚a po raz kolejny moja mama. PodeszÅ‚am to telefonu i do panelu otwierajÄ…cego Å›luzÄ™ i przyjrzaÅ‚am siÄ™ mu bliżej. W dziurkÄ™ od klucza na dole wÅ‚ożyÅ‚am kluczyk, by otworzyć pokrywÄ™ panelu. Instrukcja byÅ‚a napisana w jÄ™zyku, którego nie znaÅ‚am, wiÄ™c spojrzaÅ‚am na tablicÄ™ nad telefonem. 

 

ZnajdowaÅ‚ siÄ™ na niej numer, pod który należaÅ‚o zadzwonić w razie problemów : 2766-6742. WyciÄ…gnęłam wiÄ™c swój telefon i zadzwoniÅ‚am pod wskazany numer, postÄ™pujÄ…c zgodnie z instrukcjami zasÅ‚yszanymi w telefonie. Teraz spojrzaÅ‚am na panel i najpierw wcisnęłam 4, a potem 2 i potwierdziÅ‚am gwiazdkÄ…. Woda obniżyÅ‚a siÄ™, a Å›luza otworzyÅ‚a. WróciÅ‚am do małżeÅ„stwa na barce i porozmawiaÅ‚am z nimi. PowiedziaÅ‚am im o Å›luzie. Po chwili barka ruszyÅ‚a. WróciÅ‚am wiÄ™c do Å›luzy i tym razem na panelu wcisnęłam najpierw 4, a potem 1 i potwierdziÅ‚am gwiazdkÄ…. Åšluza zamknęła siÄ™, poziom wody siÄ™ podniósÅ‚ i barka ruszyÅ‚a do przodu, stajÄ…c obok mojego pociÄ…gu. 

 

Animacja

RuszyÅ‚am zatem do ludzi na barce. PorozmawiaÅ‚am z nimi, wybierajÄ…c temat "misja", a potem "pomoc". Mężczyzna rzuciÅ‚ mi Å‚aÅ„cuch, który miaÅ‚am przywiÄ…zać do pociÄ…gu, by barka mogÅ‚a go pociÄ…gnąć. PoÅ‚Ä…czyÅ‚am Å‚aÅ„cuch z hakiem, by przyczepić pociÄ…g, który zostaÅ‚ doholowany pod mur, do urzÄ…dzenia, dziÄ™ki któremu mogÅ‚am nakrÄ™cić pociÄ…g. 

Animacja

UdaÅ‚am siÄ™ zatem do pociÄ…gu, a po raz kolejny odezwaÅ‚ siÄ™ mój telefon. Tym razem byÅ‚ to profesor Pons, który zapraszam mnie na swój wykÅ‚ad. MiaÅ‚ siÄ™ niedÅ‚ugo zacząć. UdaÅ‚am siÄ™ na uniwersytet, po czym ruszyÅ‚am w stronÄ™ mamuta, a potem schodami z lewej na górÄ™, na ów wykÅ‚ad. 

 

ByÅ‚ dość krótki, ale bardzo ciekawy. Po nim miaÅ‚am zgÅ‚osić siÄ™ do laboratorium, by odebrać lalkÄ™ mamuta i kopiÄ™ wykÅ‚adu. ZrobiÅ‚am to wiÄ™c. Z biurka profesora, zabraÅ‚am lalkÄ™  mamuta i notatki paleontologa. PorozmawiaÅ‚am jeszcze chwilÄ™ z profesorem i wróciÅ‚am na stacjÄ™ kolejowÄ…, do pociÄ…gu i do machiny, dziÄ™ki której mogÅ‚am nakrÄ™cić pociÄ…g. WeszÅ‚am do wagonu, przeszÅ‚am na drugÄ… stronÄ™ i podeszÅ‚am do tego urzÄ…dzenia. PrzekrÄ™ciÅ‚am korbÄ™, by wysunÄ…Å‚ siÄ™ klucz, po czym pociÄ…gnęłam za dźwigniÄ™. W ten sposób udaÅ‚o mi siÄ™ nakrÄ™cić pociÄ…g. Wtedy kolejny raz zadzwoniÅ‚ mój telefon. To byÅ‚ Dan, który pytaÅ‚ kiedy wrócÄ™. Nasza rozmowa zakoÅ„czyÅ‚a siÄ™ sprzeczkÄ…. WróciÅ‚am do pociÄ…gu, do Oskara, któremu powiedziaÅ‚am, że możemy jechać. MusiaÅ‚am jednak najpierw odÅ‚ożyć lalkÄ™ mamuta i cylinder. UdaÅ‚am siÄ™ wiÄ™c w gÅ‚Ä…b pociÄ…gu, odÅ‚ożyÅ‚am mamuta, a w otwór w kolumnie wÅ‚ożyÅ‚am cylinder z Barrockstadt, oglÄ…dajÄ…c kolejnÄ… opowieść.

Animacja

PodeszÅ‚am teraz do Oskara, pogadaÅ‚am z nim, wybierajÄ…c opcjÄ™ dialogowÄ… "misja" i ruszyliÅ›my, ale tylko kawaÅ‚ek, pod sam mur. WyszÅ‚am zatem z pociÄ…gu i podeszÅ‚am do budki, w której staÅ‚ Oskar. 

 

Znów z nim porozmawiaÅ‚am. Tym razem wymagaÅ‚ ode mnie wizy wyjazdowej. RuszyÅ‚am zatem na Å›cieżkÄ™ za budkÄ…, a potem do drzwi z prawej. WdrapaÅ‚am siÄ™ po metalowych schodach na górÄ™. Tym razem odebraÅ‚am telefon od mojej przyjacióÅ‚ki. Po krótkiej rozmowie ruszyÅ‚am wzdÅ‚uż muru, do przodu, aż do drzwi, które otworzyÅ‚am. WewnÄ…trz znajdowaÅ‚ siÄ™ Kapitan Malatesta, który miaÅ‚ oko na okolice, która za murem, jak twierdziÅ‚ niosÅ‚a tylko niebezpieczeÅ„stwa. UpieraÅ‚ siÄ™, że mur obserwuje jeździec na koniu, który w każdej chwili może zaatakować.

 

SpojrzaÅ‚am wiÄ™c przez lunetÄ™, kliknęłam kilka razy pracy przycisk, by wyregulować ostrość i zobaczyÅ‚am jedynie wyschniÄ™te drzewo. Kapitan naprawdÄ™ źle sÅ‚abo widziaÅ‚. SpojrzaÅ‚am na biurko, na którym leżaÅ‚y jego pÄ™kniÄ™te okulary. PorozmawiaÅ‚am z Kapitanem jeszcze raz, po czym znów spojrzaÅ‚am na biurko, na którym tym razem staÅ‚y dwa kieliszki. 

 

NalaÅ‚am do nich wina, a do lewego wsypaÅ‚am proszek i zaprosiÅ‚am Kapitana na kieliszek wina. Po chwili poprosiÅ‚am, by po raz kolejny spojrzaÅ‚ przez lunetÄ™. Tym razem zobaczyÅ‚ to co ja, czyli stare i martwe drzewo. Od razu dostaÅ‚am wizÄ™ i mogÅ‚am wrócić do Oskara. ZrobiÅ‚am to wiÄ™c, daÅ‚am mu wizÄ™ wyjazdowÄ… i dostaÅ‚am bilet na podróż. WróciÅ‚am do pociÄ…gu, daÅ‚am Oskarowi bilet i nasza podróż mogÅ‚a być kontynuowana. 

Animacja

ZatrzymaliÅ›my siÄ™ w Komkolzgradzie. 

Komkolzgrad

OpuÅ›ciÅ‚am pociÄ…g i ruszyÅ‚am przed siebie. UsÅ‚yszaÅ‚am Oskara, który poprosiÅ‚ mnie o ponowne nakrÄ™cenie pociÄ…gu. OczywiÅ›cie musiaÅ‚am to zrobić sama, gdyż on nie powinien opuszczać pociÄ…gu, wiadomo, rdza i korozja. PorozmawiaÅ‚am z nim, po czym ruszyÅ‚am przed siebie, aż do drabiny, po której wspięłam siÄ™ na górÄ™. KtoÅ› tu kiedyÅ› mieszkaÅ‚. Z póÅ‚ki zabraÅ‚am cylinder z Komkolzgradu i projekty Hansa oraz rÄ…czkÄ™. 

 

ZamontowaÅ‚am jÄ… w panelu obok, po czym przesunęłam  dwa razy w górÄ™, by przysunąć aż pod sam pociÄ…g wielkÄ…, metalowÄ… konstrukcjÄ™ górnika. 

Animacja

Gdy to już siÄ™ staÅ‚o, wcisnęłam czerwony przycisk na panelu, a mój mechaniczny pojazd zostaÅ‚ nakrÄ™cony.

Animacja

Å»eby móc wyjść na zewnÄ…trz, musiaÅ‚am ponownie odsunąć konstrukcjÄ™, wiÄ™c ruszyÅ‚am dźwigniÄ™ na panelu dwa razy w dóÅ‚ i opuÅ›ciÅ‚am to miejsce. ZobaczyÅ‚am postać, która chyba przede mnÄ… uciekaÅ‚a. PodążyÅ‚am jej Å›ladem, spróbowaÅ‚am otworzyć drzwi, ale byÅ‚y zamkniÄ™te. MusiaÅ‚am znaleźć inny sposób by siÄ™ tam dostać. WróciÅ‚am jednak najpierw do pociÄ…gu, weszÅ‚am do przedziaÅ‚u, gdzie natknęłam siÄ™ na zwiÄ…zanego i zakneblowanego Oskara. UwolniÅ‚am go i porozmawiaÅ‚am. KtoÅ› ukradÅ‚ mu rÄ™ce, ktoÅ›, jak twierdziÅ‚ Oskar, kto wyglÄ…daÅ‚ jak prawdziwy potwór.  PorozmawiaÅ‚am z nim jeszcze raz, na każdy temat, po czym zabraÅ‚am leżące na podÅ‚odze metalowe szczypce i opuÅ›ciÅ‚am pociÄ…g.

Znów wróciÅ‚am do metalowej konstrukcji, górnika, wspięłam siÄ™ po drabinie na górÄ™ i przesunęłam dźwigniÄ™ na panelu raz w górÄ™ i opuÅ›ciÅ‚am to pomieszczenie. ZeszÅ‚am na dóÅ‚. Tym razem mogÅ‚am spojrzeć na Å›cianÄ™ na przeciwko, w której znajdowaÅ‚a siÄ™ wyrwa. Na metalowej Å›cianie użyÅ‚am  metalowych szczypiec, wycinajÄ…c dziurÄ™.

Animacja

PrzelazÅ‚am zatem przez owÄ… dziurÄ™ w Å›cianie, wchodzÄ…c do Å›rodka. RuszyÅ‚am do przodu i spojrzaÅ‚am na regaÅ‚ z lewej. ZabraÅ‚am z niego Å›wiecÄ™ zapÅ‚onowÄ…. MogÅ‚am jeszcze spojrzeć przez szyby, ale ni mi to nie daÅ‚o. OpuÅ›ciÅ‚am to miejsce i wróciÅ‚am przez wyciÄ™ty otwór do konstrukcji górnika. 

 

Przesunęłam dźwigniÄ™ raz w dóÅ‚ i wróciÅ‚am na dóÅ‚. Tym razem ruszyÅ‚am cztery razy w lewo, aż doszÅ‚am do platformy. RuszyÅ‚am znajdujÄ…cÄ… siÄ™ tu dźwigniÄ™, przywoÅ‚ujÄ…c windÄ™. WsiadÅ‚am do niej i zjechaÅ‚am do kopalni. Tam zadzwoniÅ‚ do mnie telefon. To po raz kolejny byÅ‚ Dan, który koniecznie chciaÅ‚ ze mnÄ… pogadać, ale traciÅ‚am zasiÄ™g. PodeszÅ‚am do generatora, przyjrzaÅ‚am siÄ™ mu bliżej i umieÅ›ciÅ‚am w nim Å›wiecÄ™ zapÅ‚onowÄ…, po czym przesunęłam dźwigniÄ™ w prawo, wÅ‚Ä…czajÄ…c Å›wiatÅ‚o. Teraz Å›miaÅ‚o mogÅ‚am ruszyć do przodu. Po drodze z prawej strony znajdowaÅ‚ siÄ™ szyb wentylacyjny. PowÄ™drowaÅ‚am jednak dalej do przodu, po czym wsiadÅ‚am do kolejnej windy. 

 

WÄ™drowaÅ‚am dalej do przodu. Tu na  metalowej drabinie znajdowaÅ‚a siÄ™ równie metalowa pÅ‚ytka. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ jej. ByÅ‚a przykrÄ™cona czterema Å›rubkami, które na razie nie miaÅ‚am jak odkrÄ™cić. WróciÅ‚am zatem do windy i tym razem udaÅ‚am siÄ™ w prawo. WeszÅ‚am na schody i podeszÅ‚am do pianisty automatu. ZabraÅ‚am leżący tu Å›rubokrÄ™t, z którym wróciÅ‚am do metalowej pÅ‚ytki. OdkrÄ™ciÅ‚am jÄ… za pomocÄ… Å›rubokrÄ™tu i gdy spadÅ‚a na podÅ‚ogÄ™, wlazÅ‚am po drabinie na górÄ™.

 

WeszÅ‚am do pomieszczenia z lewej. Tu na fotelu, przed wielkÄ… konsolÄ… z monitorami, siedziaÅ‚ czÅ‚owiek, którego widziaÅ‚am wczeÅ›niej, bandyta, który ukradÅ‚ mojemu maszyniÅ›cie rÄ™ce. PorozmawiaÅ‚am z nim. TwierdziÅ‚, że pożyczyÅ‚ sobie jego dÅ‚onie, by dokoÅ„czyć swoje dzieÅ‚o, czyli pianistkÄ™ automat. NazywaÅ‚ siÄ™ Siergiej Borodin i kiedyÅ› byÅ‚ dyrektorem tej fabryki, która teraz zostaÅ‚a przez niego przerobiona na wielkie ograny, dziÄ™ki którym planowaÅ‚ zagrać dla ukochanej Å›piewaczki operowej, Heleny RomaÅ„ski. Nawet zbudowaÅ‚ w swojej fabryce, miejsce, w którym zgromadziÅ‚ pamiÄ…tki z niÄ… zwiÄ…zane. ObiecaÅ‚, że odda mi rÄ™ce Oskara, gdy sprowadzÄ™ tu owÄ… Å›piewaczkÄ™. OpuÅ›ciÅ‚am lokum Borodina i udaÅ‚am siÄ™ do kontenera, który dla mnie opuÅ›ciÅ‚.  WeszÅ‚am w gÅ‚Ä…b pomieszczenia i zajrzaÅ‚am do szuflady maÅ‚ej szafki. WyciÄ…gnęłam z niej album z notatkami dotyczÄ…cymi Å›piewaczki. PrzekartkowaÅ‚am go i dowiedziaÅ‚am siÄ™, że kiedyÅ› Å›piewaÅ‚a z tenorem Frankiem Malkowiczem, który obecnie byÅ‚ facetem mojej mamy. Z szuflady wydostaÅ‚am także listy Borodina do Heleny, które nigdy nie dotarÅ‚y do nadawcy. 

 

OpuÅ›ciÅ‚am do miejsce i wróciÅ‚am do Borodina. Zanim jednak wlazÅ‚am do jego lokum, zadzwoniÅ‚am do mamy. DowiedziaÅ‚am siÄ™, że Helena RomaÅ„ski, wycofawszy siÄ™ z kariery z powodu choroby, udaÅ‚a siÄ™ do kurortu w Aralbadzie. WróciÅ‚am do Borodina i powiedziaÅ‚am mu, gdzie udaÅ‚a siÄ™ Helena. PorozmawiaÅ‚am z nim jeszcze wybierajÄ…c temat "misja" i dowiedziaÅ‚am siÄ™, że do Aralbadu mógÅ‚by zabrać mnie kosmonauta pijak, który stacjonuje na górze. Aby siÄ™ do niego dostać, musiaÅ‚am wejść do kolejki, którÄ… dla mnie uruchomi. Gdy wyszÅ‚am na zewnÄ…trz, znów zadzwoniÅ‚ mój telefon i znów byÅ‚ to Dan. WeszÅ‚am do kolejki, by dostać siÄ™ na górÄ™. RuszyÅ‚am przed siebie, a nastÄ™pnie w prawo i do statku. 

 

Tu znalazÅ‚am wspomnianego pijaka. SpróbowaÅ‚am z nim porozmawiać, ale Borys, bo tak miaÅ‚ na imiÄ™, nie byÅ‚ kontaktowy z powodu upojenia alkoholowego. ZabraÅ‚am leżącÄ… tu butelkÄ™ i wtedy Borys wyszedÅ‚ na zewnÄ…trz, a chwilÄ™ później wpadÅ‚ do niewielkiego, metalowego baseniku. WróciÅ‚am na statek, ruszyÅ‚am do przodu i z szafki wyciÄ…gnęłam list anulujÄ…cy projekt kosmiczny i kluczyk. WyszÅ‚am na zewnÄ…trz i podeszÅ‚am do urzÄ…dzenia, panelu, w którym umieÅ›ciÅ‚am klucz. ZeszÅ‚am na dóÅ‚ i przekrÄ™ciÅ‚am koÅ‚o, po czym wróciÅ‚am do panelu. Przesunęłam dźwigniÄ™ z prawej strony raz w lewo, a potem dźwigniÄ™  z lewej raz do góry i dźwigniÄ™ z rysunkiem prysznica raz w gorÄ™. Borys zostaÅ‚ skÄ…pany przez prysznic i skutecznie obudzony. PodeszÅ‚am zatem do niego i porozmawiaÅ‚am na każdy temat. DowiedziaÅ‚am siÄ™, że znaÅ‚ Hansa, który zbudowaÅ‚ wyrzutniÄ™, ale porzuciÅ‚ swoje plany i wyjechaÅ‚. 

 

UdaÅ‚am siÄ™ teraz w lewo, na górÄ™, do miejsca z tubÄ… i widocznym w oddali sterowcem. Do tuby potrzebne mi byÅ‚o coÅ› jeszcze. WróciÅ‚am zatem do Borysa i tym razem powÄ™drowaÅ‚am w prawo, przechodzÄ…c obok kosmonauty i weszÅ‚am do budynku, w którym znajdowaÅ‚ siÄ™ panel sterowania, obsÅ‚ugujÄ…cy wyrzutniÄ™. ZabraÅ‚am klucz Voralbergów, po czym umieÅ›ciÅ‚am go w dziurce z lewej,  c otworzyÅ‚am pokrywÄ™ z prawej i poÅ‚Ä…czyÅ‚am obydwa kabelki. Przesunęłam także dźwigniÄ™ z prawej strony w górÄ™ na pozycjÄ™ I, po czym zabraÅ‚am aparat do testowanie krwi, znajdujÄ…cy siÄ™ także z prawej strony. 

 

OpuÅ›ciÅ‚am to pomieszczenie i udaÅ‚am siÄ™ w prawo, aż do sterowca. SpróbowaÅ‚am otworzyć drzwi, ale byÅ‚y zamkniÄ™te. PotrzebowaÅ‚am klucza. WróciÅ‚am wiÄ™c do Borysa i spytaÅ‚am go o sterowiec. 

 

DowiedziaÅ‚am siÄ™, że ma automatycznego pilota. DostaÅ‚am też klucz. WróciÅ‚am wiÄ™c do sterowca, otworzyÅ‚am drzwi za pomocÄ… klucza i weszÅ‚am do Å›rodka. PociÄ…gnęłam za dźwigniÄ™ z prawej, ale nie zadziaÅ‚aÅ‚o. WróciÅ‚am wiÄ™c do Borysa, którym tym razem znajdowaÅ‚ siÄ™ blisko pomieszczenia z którego zabraÅ‚am aparat do testowania krwi. PorozmawiaÅ‚am z nim. ZawarÅ‚ ze mnÄ… pewien ukÅ‚ad. JeÅ›li powiem mu jak dostać siÄ™ do gwiazd, on powie mi jak dziaÅ‚a sterowiec. UżyÅ‚am na nim aparat do testowania krwi i gdy już miaÅ‚am jego próbkÄ™ krwi wróciÅ‚am na górÄ™ i wÅ‚ożyÅ‚am aparat do testowania krwi do otworu z prawej i wcisnęłam przycisk ze strzykawkÄ…. Próbka zostaÅ‚a odrzucona z powodu zbyt dużej iloÅ›ci alkoholu we krwi. Kliknęłam wiÄ™c na próbnik, pobierajÄ…c swojÄ… próbkÄ™ krwi, a potem po raz kolejny wcisnęłam przycisk ze strzykawkÄ… i przycisk ze strzaÅ‚kami obracajÄ…cymi siÄ™, wprowadzajÄ…c maszynÄ™ w ruch wirowy. W ten sposób Borys zostaÅ‚ poddany próbie. Na koniec wcisnęłam przycisk z trójkÄ…tem. Od kosmonauty dowiedziaÅ‚am siÄ™, że sterowiec potrzebuje korby, po czym Borys odleciaÅ‚.

Animacja

ZeszÅ‚am na dóÅ‚, zabraÅ‚am korbÄ™, którÄ… mi rzuciÅ‚ i powÄ™drowaÅ‚am z lewo. 

 

WlazÅ‚am na metalowe schody i podeszÅ‚am do tuby, gÅ‚oÅ›nika. UmieÅ›ciÅ‚am w nim rÄ…czkÄ™ korby i przekrÄ™ciÅ‚am. W ten sposób udaÅ‚o mi siÄ™ przywoÅ‚ać orÅ‚a, który pozbyÅ‚ siÄ™ siedzÄ…cych na sterowcu ptaków. 

Animacja

WróciÅ‚am wiÄ™c do sterowca, pociÄ…gnęłam za dźwigniÄ™ i uruchomiÅ‚am go. LeciaÅ‚am do Aralbadu.

Animacja

 

 

Aralbad

OpuÅ›ciÅ‚am sterowiec i ponownie zadzwoniÅ‚ mój telefon. Tym razem byÅ‚ to Marson. WeszÅ‚am do hotelu wejÅ›ciem z lewej i porozmawiaÅ‚am z wÅ‚aÅ›cicielem, który myÅ›laÅ‚, że siÄ™ tu zatrzymam. PogadaÅ‚am z nim na każdy temat. Niestety nie pozwoliÅ‚ mi siÄ™ spotkać z HelenÄ… RomaÅ„ski, ani z nikim innym. Nie zamierzaÅ‚ dla mnie także nagiąć przepisów, przez to nie mogÅ‚am zajrzeć do rejestru goÅ›ci. RuszyÅ‚am zatem  w dóÅ‚ i przyjrzaÅ‚am siÄ™ drzwiom przede mnÄ…. OtworzyÅ‚am je. To byÅ‚ skÅ‚adzik, z którego wyciÄ…gnęłam detergent. WyszÅ‚am na zewnÄ…trz i wlaÅ‚am detergent do fontanny, a po chwili zaczęła wylewać siÄ™ z niego piana. WróciÅ‚am do hotelu, podeszÅ‚am do okna zasÅ‚oniÄ™tego dużą czerwonÄ… zasÅ‚onÄ… i odsÅ‚oniÅ‚am jÄ…. DziÄ™ki temu recepcjonista, który wyraźnie za mnÄ… nie przepadaÅ‚, zobaczyÅ‚ co dzieje siÄ™ na dworze i wyszedÅ‚ posprzÄ…tać. 

 

Teraz mogÅ‚am spojrzeć na ladÄ™ recepcji. ZrobiÅ‚am to wiÄ™c. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ książce rejestrowej. ZnalazÅ‚am w niej nazwisko Heleny RomaÅ„ski, zapamiÄ™taÅ‚am numer: 1270. Przy okazji wcisnęłam czerwony przycisk na dole, by otworzyć kratÄ™, przejÅ›cie prowadzÄ…ce do hotelu. Z biurka zabraÅ‚am broszurÄ™ hotelowÄ…. ByÅ‚  w niej numer telefonu: 46433643.

 

RuszyÅ‚am zatem do bramy, otworzyÅ‚am jÄ… i weszÅ‚am w drzwi z lewej, prowadzÄ…ce do hotelowego baru. PorozmawiaÅ‚am z robotem pielÄ™gniarzem imieniem James i dowiedziaÅ‚am siÄ™ od niego, że Madame Helena RomaÅ„ski zażywa spaceru na molo. RuszyÅ‚am zatem do maszyny stojÄ…cej nieco dalej i wpisaÅ‚am na niej wczeÅ›niej poznany kod: 1270 i pociÄ…gnęłam za dźwigniÄ™, ale nie zadziaÅ‚aÅ‚o. 

 

WyszÅ‚am wiÄ™c drzwiami przed sobÄ… i ze stolika zabraÅ‚am jeden krysztaÅ‚owy kieliszek. WróciÅ‚am z powrotem i powÄ™drowaÅ‚am w otwarte drzwi szatni. ZabraÅ‚am leżącÄ… tu kartkÄ™ - kartÄ™ dostÄ™pu z tymczasowym kodem: 0968. WróciÅ‚am do restauracji, do panelu, w którym wpisaÅ‚am ów kod.

 

Krata obok zostaÅ‚am otwarta, wiÄ™c weszÅ‚am i zabraÅ‚am maskÄ™ wiszÄ…cÄ… na wieszaku. ZaÅ‚ożyÅ‚am jÄ… i wyszÅ‚am na molo. RuszyÅ‚am do przodu, na koÅ„cu mola siedziaÅ‚a Helena RomaÅ„ski. SpróbowaÅ‚am z niÄ… troszkÄ™ porozmawiać, ale bolaÅ‚a jÄ… gÅ‚owa. ChciaÅ‚a, bym wezwaÅ‚a pokojowego. Gdy ruszyÅ‚am w dóÅ‚, pojawiÅ‚ siÄ™ Feliks, który chciaÅ‚ mnie przegnać, ale Helena stanęła w mojej obronie. Od teraz byÅ‚am jej goÅ›ciem. 

 

ZabraÅ‚am dzwonek wiszÄ…cy na sÅ‚upie blisko miejsca, gdzie siedziaÅ‚a Helena i ruszyÅ‚am z nim do sÅ‚upka przy wejÅ›ciu do hotelu. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ mu i powiesiÅ‚am na nim dzwon Jamesa i zadzwoniÅ‚am, ale siÄ™ nie pojawiÅ‚. WróciÅ‚am wiÄ™c do hotelu, odwiesiÅ‚am maskÄ™ na wieszak i ruszyÅ‚am do restauracji, gdzie porozmawiaÅ‚am z James'em, tak jak prosiÅ‚a mnie Helena. DowiedziaÅ‚am siÄ™, że boi siÄ™ sÅ‚onego wiatru, ale przecież mogÅ‚am użyczyć mu swojej maski.  Gdy James ruszyÅ‚ po HelenÄ™, ponownie zadzwoniÅ‚ mój telefon. Tym razem to byÅ‚a mama. Gdy Madame w koÅ„cu pojawiÅ‚a siÄ™ w barze, mogÅ‚am z niÄ… porozmawiać. Nie mogÅ‚a Å›piewać. GÅ‚os jÄ… zawodziÅ‚. Ratunkiem mógÅ‚ być specjalny koktajl, który kiedyÅ› piÅ‚a w Paryżu, w pewnej restauracji. SpojrzaÅ‚am zatem na broszurÄ™ i numer, który tam siÄ™ znajdowaÅ‚: 46433643, wpisaÅ‚am w mój telefon i zadzwoniÅ‚am. ZostaÅ‚am poÅ‚Ä…czona z barem i po chwili poznaÅ‚am skÅ‚ad drinka Blue Helena:

- miarka wódki;

- miarka blue curacao;

- miarka miodu;

- plasterek cytryny;

- kostki lodu

Wszystko należaÅ‚o wstrzÄ…snąć i gotowe. 

ZajrzaÅ‚am zatem pod bar, otwierajÄ…c szafkÄ™, z której wyciÄ…gnęłam skrystalizowany miód i poÅ‚ówkÄ™ cytryny. Teraz udaÅ‚am siÄ™ na basen, przekrÄ™ciÅ‚am zawór przy niewielkim brodziku, by podgrzać wodÄ™ i zanurzyÅ‚am w nim sÅ‚oiczek ze skrystalizowanym miodem, rozpuszczajÄ…c go, otrzymujÄ…c pÅ‚ynny miód. 

 

WróciÅ‚am do restauracji i weszÅ‚am za bar. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ maszynie do robienia drinków. ZabraÅ‚am karteczkÄ™ wciÅ›niÄ™tÄ… miÄ™dzy owÄ… maszynÄ™, miÄ™dzy butelki. UmieÅ›ciÅ‚am poÅ‚ówkÄ™ cytryny w wyciskarce z lewej, pÅ‚ynny miód w uchwycie z prawej, a wódkÄ™ obok miodu, po czym wcisnęłam przycisk pierwszy od lewej z symbolem I/0 i rozpoczęłam robienia drinka:

- wcisnęłam drugi klawisz od lewej;

- przestawiłam dźwignię na symbol z kluczem wiolinowym, czyli w prawo;

- kliknęłam trzeci klawisz od lewej;

- kliknęłam klawisz z miodem, czyli ten z czarna gwiazdką;

- kliknęłam klawisz z cytryną;

- kliknęłam klawisz z kostkami lodu;

- wcisnęłam klawisz shakera, by wymieszać gotowego już drinka.

Helena  oczywiÅ›cie go spróbowaÅ‚a, ale nie byÅ‚a pewna siÅ‚y swojego gÅ‚osu, nie wierzyÅ‚a, że może Å›piewać. Wtedy James przypomniaÅ‚, że kiedyÅ› swoim Å›piewem tÅ‚ukÅ‚a kieliszki . PostawiÅ‚am wiÄ™c na stoliku krysztaÅ‚owy kieliszek i jeszcze raz zagadaÅ‚am do Heleny, a ta zaczęła Å›piewać i po chwili stÅ‚ukÅ‚a kielich. Teraz byÅ‚a pewna, że jej gÅ‚os powróciÅ‚ i mogÅ‚a ruszyć ze mnÄ… do Komkolzgradu.

 

RuszyÅ‚a wiÄ™c przygotować siÄ™ do podróży, a ja opuÅ›ciÅ‚am hotel i udaÅ‚am siÄ™ w stronÄ™ sterowca. Tu znów zadzwoniÅ‚ mój telefon. To byÅ‚a Olivia, która zachowywaÅ‚a siÄ™ dość dziwnie. Chwili później dowiedziaÅ‚am siÄ™, że miÄ™dzy niÄ… a moim narzeczony coÅ› siÄ™ wydarzyÅ‚o. Nie chciaÅ‚am o tym wiÄ™cej rozmawiać i gdy pojawiÅ‚a siÄ™ Helena RomaÅ„ski ze swym pielÄ™gniarzem, wsiedliÅ›my do sterowca i ruszyliÅ›my na spotkanie z Borodinem.

Animacja

Komkolzgrad

Animacja

Niestety koncert Heleny zakoÅ„czyÅ‚ siÄ™ dla niej fatalnie. SkoÅ„czyÅ‚a w wielkiej klatce, puÅ‚apce przygotowanej przez Borodina. MusiaÅ‚am jÄ… ratować, wiÄ™c podeszÅ‚am do owej klatki, spojrzaÅ‚am na kÅ‚ódkÄ™, na której użyÅ‚am metalowych szczypiec, uwalniajÄ…c HelenÄ™. Madame odeszÅ‚a, a ja podeszÅ‚am do pianistki automatu i za pomocÄ… Å›rubokrÄ™tu odkrÄ™ciÅ‚am rÄ™ce Oskara. 

 

RuszyÅ‚am na dóÅ‚, otworzyÅ‚am drzwi windy, ale niestety Borodin po raz kolejny zaatakowaÅ‚, zamykajÄ…c mi drogÄ™ przejÅ›cia. DaÅ‚am wiÄ™c rÄ™ce Oskara Helenie, proszÄ…c jÄ… by mu je oddaÅ‚a, a sama postanowiÅ‚am poszukać innego wyjÅ›cia z fabryki. WeszÅ‚am zatem do windy z prawej i zjechaÅ‚am do kopalni. RuszyÅ‚am do przodu. UsÅ‚yszaÅ‚am dźwiÄ™k wybuchu. PodeszÅ‚am do windy, ruszyÅ‚am dźwigniÄ™, by jÄ… przywoÅ‚ać, ale gdy ta zjechaÅ‚a w dóÅ‚, zobaczyÅ‚am tam bombÄ™. UciekÅ‚am wiÄ™c na bezpiecznÄ… odlegÅ‚ość.

Animacja

PrzypomniaÅ‚am sobie jednak o szybie wentylacyjnym, wiÄ™c ruszyÅ‚am troszkÄ™ do przodu. ZobaczyÅ‚am, że nie tkwi w nim już krata, wiÄ™c weszÅ‚am do kanaÅ‚u i po chwili byÅ‚am już na zewnÄ…trz. WróciÅ‚am do pociÄ…gu, a potem w gÅ‚Ä…b przedziaÅ‚u. UmieÅ›ciÅ‚am w kolumnie cylinder z Komkolzgradu i gdy wysÅ‚uchaÅ‚am nagranie, odÅ‚ożyÅ‚am go na miejsce. RuszyÅ‚am z powrotem, porozmawiaÅ‚am chwilÄ™ z HelenÄ…, która siÄ™ niecierpliwiÅ‚a, po czym udaÅ‚am siÄ™ do lokomotywy, do Oskara. PogadaÅ‚am z nim. PrzymknÄ…Å‚ oko na przepisy i zgodziÅ‚ siÄ™, by Helena RomaÅ„ski jechaÅ‚a bez ważnego biletu. WróciÅ‚am wiÄ™c do pociÄ…gu, ale drogÄ™ przejazdu zablokowaÅ‚ wielki, metalowy górnik. Znowu odezwaÅ‚ siÄ™ mój telefon. Tym razem to byÅ‚ Dan. Wtedy zdaÅ‚am sobie sprawÄ™, że tak naprawdÄ™, nigdy siÄ™ nie kochaliÅ›my. WróciÅ‚am do Oskara, który powiedziaÅ‚ mi, że miÄ™dzy nogami wielkiego górnika, pojawiÅ‚y siÄ™ metalowe prÄ™ty. Nie mogliÅ›my przejechać. MusiaÅ‚a po raz kolejny coÅ› wymyÅ›lić. WróciÅ‚am wiÄ™c w stronÄ™ windy. ZajrzaÅ‚am do otwartej skrzyni, z której wyciÄ…gnęłam dynamit. 

 

WróciÅ‚am do metalowego górnika i umieÅ›ciÅ‚am na jego nodze dynamit i szybko wróciÅ‚am do pociÄ…gu, krzyczÄ…c do Oskara, żeby odjechaÅ‚. Wybuch zniszczyÅ‚ konstrukcjÄ™, a my ruszyli z powrotem do Aralbadu.

 

 Aralbad

Helena wróciÅ‚a do hotelu, a ja opuÅ›ciÅ‚am pociÄ…g, którego po raz kolejny trzeba byÅ‚o nakrÄ™cić. WyszÅ‚am wyjÅ›ciem z prawej i ruszyÅ‚am do przodu, po stacji. StaÅ‚ tam Oskar, co mnie bardzo zdziwiÅ‚o. PorozmawiaÅ‚am z nim, po czym podeszÅ‚am do maszyny, dziÄ™ki której mogÅ‚am nakrÄ™cić pociÄ…g. PrzekrÄ™ciÅ‚am koÅ‚o, korbÄ™, by wysunąć klucz, po czym pociÄ…gnęłam za dźwigniÄ™. PociÄ…g zostaÅ‚ nakrÄ™cony. PrzekrÄ™ciÅ‚am koÅ‚o, by schować klucz i znów porozmawiaÅ‚am z Oskarem. MieliÅ›my już odjechać, gdy pojawiÅ‚ siÄ™ Feliks. Podobno na recepcji czekaÅ‚a na mnie jakaÅ› paczka. Kto jÄ… przyniósÅ‚, niestety nie wiedziaÅ‚. WróciÅ‚am wiÄ™c do hotelu i podeszÅ‚am do pudeÅ‚ka leżącego na blacie. ZajrzaÅ‚am do Å›rodka. ZabraÅ‚am z niego automat mamuta. Ponownie zadzwoniÅ‚ telefon. Tym razem to byÅ‚ Marson. ChwilÄ™ później odezwaÅ‚ siÄ™ dzwonek telefonu w recepcji. Helena chciaÅ‚a bym przyszÅ‚a do baru hotelowego. ZrobiÅ‚am to wiÄ™c. PowiedziaÅ‚a mi o Hansie, którego niegdyÅ› kochaÅ‚a. PowiedziaÅ‚a też coÅ› bardzo dziwnego. MiaÅ‚am wyjść na zewnÄ…trz. 

 

ZrobiÅ‚am to wiÄ™c, wychodzÄ…c wyjÅ›cie w barze, na molo. Na Å‚awce siedziaÅ‚ mężczyzna, to byÅ‚ Hans Voralberg. TwierdziÅ‚, że odjeżdża swoim pociÄ…giem daleko na SyberiÄ™. Bez problemu, nawet nie czytajÄ…c, podpisaÅ‚ umowÄ™ sprzedaży. Ponownie zadzwoniÅ‚ telefon.  To znów byÅ‚ mój szef, któremu w koÅ„cu mogÅ‚am ogÅ‚osić dobrÄ… nowinÄ™. Sprzedaż fabryki zostaÅ‚a sfinalizowana. ChciaÅ‚ żebym jak najszybciej wróciÅ‚a, twierdziÅ‚, że przede mnÄ… rozpoÅ›ciera siÄ™ wielka kariera. RuszyÅ‚am w stronÄ™ samolotu, już miaÅ‚am wsiadać, ale siÄ™ rozmyÅ›liÅ‚am.

Animacja

RuszyÅ‚am biegiem do pociÄ…gu, w ostatnim momencie wskakujÄ…c na schody i ruszyÅ‚am na SyberiÄ™. Moja podróż trwaÅ‚a nadal.

 

Animacja

 Koniec.