Yestreday Origins - poradnik, solucja

 

 

Na tej pÅ‚aszczyźnie czasowej możemy grać na przemian dwójkÄ… bohaterów i wspóÅ‚pracować razem. Na poczÄ…tku wcielamy siÄ™ w Johna.

 

 

OdebraÅ‚em wiadomość na telefonie, wiadomość video, którÄ… codziennie do siebie wysyÅ‚aÅ‚em.

 

 

Przypominałem w nim samemu sobie kim jestem, w razie gdyby umarł, a potem wracając do życia zapomniał wszystko z poprzedniego życia. Dzięki temu do ekwipunku trafiło spostrzeżenie: " www".

 

Przestawiamy na Pauline.

 

 

SpojrzaÅ‚am w lustro, w którym zobaczyÅ‚am twarz peÅ‚nÄ… zmarszczek, z którymi postanowiÅ‚am coÅ› zrobić. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: " zmarszczki". ZajrzaÅ‚am do szafki na dole, z której zabraÅ‚am suszarkÄ™, lakier do wÅ‚osów i krem na zmarszczki. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ wszystkim przedmiotom. OdkrÄ™ciÅ‚am pudeÅ‚ko z kremem. WewnÄ…trz znajdowaÅ‚a siÄ™ kula do pistoletu, zabraÅ‚am jÄ…. ZajrzaÅ‚am pod denko lakieru do wÅ‚osów, zdjęłam je i znalazÅ‚am tÅ‚umik, którym tam ukryÅ‚am przed Johnem. Na koniec przyjrzaÅ‚am siÄ™ suszarce, otworzyÅ‚am jÄ… i wydostaÅ‚am broÅ„. PoÅ‚Ä…czyÅ‚am jÄ… z tÅ‚umikiem i wÅ‚ożyÅ‚am jednÄ… kulÄ™ do magazynku. Wystarczy, by pozbyć siÄ™ zmarszczek. 

 

 

 

WeszÅ‚am pod prysznic , na którym użyÅ‚am spostrzeżenia: "zmarszczki" i broni z tÅ‚umikiem. Gdy siÄ™ zabijÄ™, powrócÄ™ do życia wolna od zmarszczek.  ZrobiÅ‚am to zatem bez wahania. 

 

 

Zanim Pauline odzyska przytomność, działamy jako John.

 

 

SpojrzaÅ‚em na szafkÄ™ nocnÄ…, na której leżaÅ‚a moneta, prezent od Borysa, jedynego przyjaciela z czasów zanim staÅ‚em siÄ™ Johnem Yesterday. PodniosÅ‚em także dziennik ojca Pauline, w którym zapisywaÅ‚ wszystko, czego dowiedziaÅ‚ siÄ™  o Zakonie CielesnoÅ›ci i jego zaÅ‚ożycielu, Ginesie De Ordunio. 

 

 

 

W tym czasie Pauline wróciÅ‚a do żywych.

 

 

ChwilÄ™ później odezwaÅ‚ siÄ™ dźwiÄ™k domofonu. To byÅ‚ Borys, który koniecznie chciaÅ‚, byÅ›my zeszli na dóÅ‚, podobno miaÅ‚ nam coÅ› ciekawego do powiedzenia. ZeszliÅ›my zatem na dóÅ‚, gdzie przydzieliliÅ›my sobie dzisiejsze zadania. John miaÅ‚ znaleźć jakiÅ› prezent dla Victorii Baxter, której zamierzaliÅ›my sprzedać rzeźbÄ™ Nio. Ja zaÅ› miaÅ‚am poszukać dokumentów owej rzeźby i zrobić zdjÄ™cia, zaÅ› Borys, przeparkować Vana.

 

 

 

PomyÅ›laÅ‚am, stojÄ…c w moim warsztacie, że mogÅ‚abym spÄ™dzić tu caÅ‚e życie, odnawiajÄ…c graty, sÅ‚uchajÄ…c muzyki i zapominajÄ…c o Å›wiecie. MusiaÅ‚am siÄ™ jednak rozejrzeć, bo przecież miaÅ‚am masÄ™ rzeczy do zrobienia.  PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ póÅ‚ce wiszÄ…cej nad stolikiem z lewej strony. Z kubka z pÄ™dzlami na górze, zabraÅ‚am cieniutki, nowiutki pÄ™dzelek. SpojrzaÅ‚am przy okazji na zdjÄ™cie ojca. Z niższej póÅ‚ki wzięłam tusz do malowania na gumie i drewnie, który dÅ‚ugo schnie oraz preparat do przyspieszania wysychania tuszu, w areozolu. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ zdjÄ™ciu trójwymiarowego modelu monet, stworzonego na podstawie wspomnieÅ„ Johna. Ze stolika podniosÅ‚am mÅ‚otek, po czym przyjrzaÅ‚am siÄ™ skrzyni stojÄ…cej na podÅ‚odze. OtworzyÅ‚am zamki po jednej i drugiej stronie. Niestety sworzeÅ„ na Å›rodku siedziaÅ‚ zbyt sztywno, nie mogÅ‚am go niczym przesunąć. SpróbowaÅ‚am użyć mÅ‚otka, ale tym mogÅ‚am tylko uszkodzić sworzeÅ„. PotrzebowaÅ‚am gumowego. Tylko gdzie on byÅ‚? Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: " mÅ‚otek". PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ obrazom leżącym po przeciwnej stronie. Z tyÅ‚u ukryty byÅ‚ obraz z roku 1880, który przyszykowaÅ‚am dla mojej przyjacióÅ‚ki Wydry. Od niej dostaÅ‚am także kamerÄ™ przemysÅ‚owÄ…, która leżaÅ‚a z przodu. Zerknęłam na lampÄ™, po czym przyjrzaÅ‚am siÄ™ w koÅ„cu rzeźbie, którÄ… mieliÅ›my zamiar sprzedaż:

 

 

Zerknęłam jeszcze na figurkÄ™ upadÅ‚ego anioÅ‚a z prawej. 

 

 

 

OpuÅ›ciÅ‚am warsztat i podeszÅ‚am do Borysa. ZagadaÅ‚am do niego i po chwili miaÅ‚am już gumowy mÅ‚otek. WróciÅ‚am wiÄ™c do warsztatu i użyÅ‚am  na sworzniu w skrzyni gumowego mÅ‚otka, by siÄ™ go pozbyć i otworzyć wieko. Ze skrzyni wyciÄ…gnęłam aparat, prezent od Johna i specjalistycznÄ… lupÄ™, która Å›wietnie nadawaÅ‚a siÄ™ do zadaÅ„ specjalistycznych, wymagajÄ…cych dokÅ‚adnoÅ›ci. SpojrzaÅ‚am też na książki. 

 

 

 

PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ aparatowi , obróciÅ‚am go i okazaÅ‚o siÄ™, że brakowaÅ‚o karty pamiÄ™ci. OpuÅ›ciÅ‚am wiÄ™c po raz kolejny warsztat i ruszyÅ‚am na zaplecze sklepu, do Johna (wejÅ›cie na przeciwko). Najpierw przyjrzaÅ‚am siÄ™ mu:

 

 

PorozmawiaÅ‚am z nim na każdy temat, po czym wróciÅ‚am do warsztatu i użyÅ‚am aparatu na rzeźbie, ale pojawiÅ‚ siÄ™ napis: " Nie można zapisać danych, wÅ‚óż kartÄ™ pamiÄ™ci do wejÅ›cia SD". WróciÅ‚am wiÄ™c do Johna. W ekwipunku pojawiÅ‚o siÄ™ spostrzeżenie: "karta pamiÄ™ci", użyÅ‚am go na Johnie, a ten obiecaÅ‚, że jej poszuka. 

 

Przestawiamy na Johna.

 

 

PracowaÅ‚em przy komputerze, szukajÄ…c jakiÅ› informacji o Victorii Baxter, zastanawiajÄ…c siÄ™ co mogÅ‚em jej podarować. PrzeglÄ…dajÄ…c Internet, odnalazÅ‚em w koÅ„cu informacje o jej miÅ‚oÅ›ci do tytoniu. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: " Baxter". UdaÅ‚o mi siÄ™ znaleźć także rodowÄ… pieczęć z misternie zrobionÄ… literÄ… "B" i postanowiÅ‚am jÄ… wydrukować. Zanim to zrobiÅ‚em, wróciÅ‚em do komputera, obróciÅ‚em go i wyciÄ…gnÄ…Å‚em tkwiÄ…cÄ… w nim kartÄ™ SD. 

 

 

 

Z kartonowego pudeÅ‚ka stojÄ…cego wÅ›ród wielu rzeczy, które miaÅ‚em sprzedać, zabraÅ‚em drewniane pudeÅ‚ko, które byÅ‚o puste i byÅ‚em idealnym miejscem, w którym mogÅ‚em schować prezent dla Baxter. ZerknÄ…Å‚em jeszcze na dzbanek MiÅ›nieÅ„ski, spojrzaÅ‚em na gramofon. UsÅ‚yszaÅ‚em znów pewnÄ… melodiÄ™ i ujrzaÅ‚em rudowÅ‚osÄ… dziewczynÄ™. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ jeszcze figurce Feniksa. SpojrzaÅ‚em na rzeczy znajdujÄ…ce siÄ™ przy Å›cianie z lewej. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ tablicy wiszÄ…cej nad biurkiem, stóÅ‚ alchemiczny, część mojej przeszÅ‚oÅ›ci, po czym powÄ™drowaÅ‚em na górÄ™, by przyjrzeć siÄ™ krzyżowi zbudowanemu przez ojca Pauline. 

 

 

 

ZerknÄ…Å‚em na mechanizm otwierajÄ…cy z prawej strony i na Å›rodek krzyża, gdzie znajdowaÅ‚y siÄ™ cztery gwoździki, spojrzaÅ‚em na dóÅ‚ krzyża, by przypomnieć sobie jak otwieraÅ‚em szufladÄ™ w krzyżu, gdzie schowany byÅ‚ dziennik ojca Pauline, Pettita. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "krzyż". ZszedÅ‚em i na dóÅ‚ i tym razem powÄ™drowaÅ‚em do sklepu, przechodzÄ…c przez drzwi na wprost. ZabraÅ‚em fajkÄ™ leżącÄ… miÄ™dzy dwoma posążkami. MiaÅ‚a zostać idealnym prezentem dla Baxter. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ pudeÅ‚ku stojÄ…cemu na ladze. ZnajdowaÅ‚o siÄ™ w nim katalogi. ZabraÅ‚em wizytówkÄ™ z kieszonki na dole i jeden, czerwony papier do pakowania. SpojrzaÅ‚em na drukarkÄ™ z zamiarem wydrukowania literki B, ale okazaÅ‚o siÄ™, że w drukarce brakuje tuszu, sygnalizowaÅ‚a to Å›wiecÄ…cÄ… siÄ™ na czerwono lampa. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "wkÅ‚ad atramentowy". ZerknÄ…Å‚em jeszcze na Å›wiecznik, tarcze wiszÄ…ce na Å›cianie i lampÄ™. 

 

 

 

Opuściłem sklep i wyszedłem na ulicę, gdzie zagadałem do Borysa. Najpierw jednak się mu przyjrzałem:

 

 

PorozmawiaÅ‚em z nim na każdy temat. ZapytaÅ‚em go także o rzeźbÄ™, wiedzÄ…c, że zanim postradaÅ‚ zmysÅ‚y, zajmowaÅ‚ siÄ™ wycenami. TwierdziÅ‚, poznajÄ…c szczegóÅ‚y na temat Nio, że powinniÅ›my żądać za niego 600 tysiÄ™cy Euro. ZapytaÅ‚em go także o tusz, który jak siÄ™ okazaÅ‚o kupiÅ‚, z tym, że nie zaÅ‚ożyÅ‚. ZakoÅ„czyÅ‚em wiÄ™c rozmowÄ™ i wróciÅ‚em do sklepu. UmieÅ›ciÅ‚em tusz w drukarce, po czym zabraÅ‚em wydrukowanÄ… pieczęć rodowÄ… Victorii Baxter. PoÅ‚Ä…czyÅ‚em jÄ… z fajkÄ… zamierzajÄ…c ja udekorować wÅ‚aÅ›nie takÄ… literkÄ… B.

 

 

 

Udałem się zatem do warsztatu, by porozmawiać z Pauline. Najpierw jednak obejrzałem jej postać:

 

 

PorozmawiaÅ‚em z niÄ…, daÅ‚em jej kartÄ™ pamiÄ™ci, powiedziaÅ‚em o pomyÅ›le na prezent dla Baxter i porosiÅ‚em, by namalowaÅ‚a dla mnie na fajce rodowe "B". PorozmawiaÅ‚em z niÄ… także na temat krzyża, a do  ekwipunku Pauline wpadÅ‚o spostrzeżenie: "krzyż".

 

Przestawiamy na Pauline

 

 

Po wyjściu Johna, umieściłam kartę SD w aparacie, po czym zrobiłam zdjęcie rzeźbie Nio.

 

 

PotrzebowaÅ‚am teraz tylko znaleźć certyfikat autentycznoÅ›ci, by przekonać Baxter do zakupu no i ozdobienie prezenciku Johna dla Victorii. WyciÄ…gnęłam wiÄ™c lupÄ™ ojca i użyÅ‚am na niej fajki, po czym cieniutkiego, nowego pÄ™dzelka, wydrukowanej litery "B" i tuszu i zabraÅ‚am siÄ™ za malowanie. 

 

 

 

 

Wkrótce fajka byÅ‚a ozdobiona, pozostaÅ‚o jeszcze tylko utrwalenie literki B, wiÄ™c użyÅ‚am na niej utrwalacza w sprayu i fajka byÅ‚a gotowa. PozostaÅ‚o odszukać certyfikat. SpojrzaÅ‚am zatem na podstawÄ™ rzeźby, którÄ… mieliÅ›my sprzedać. Tata podobno coÅ› w niej ukryÅ‚, tylko jak jÄ… otworzyć? UżyÅ‚am zatem na podstawie spostrzeżenia: "krzyż", a pierÅ›cienie z symbolami zaczęły siÄ™ obracać, sÅ‚ychać byÅ‚o klikniÄ™cie, ale nic siÄ™ nie dziaÅ‚o. PomyÅ›laÅ‚am sobie, że sÄ… zabezpieczone szyfrem. 

 

 

 

PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ zatem zdjÄ™ciu taty, stojÄ…cemu na póÅ‚ce na górze. PrzypomniaÅ‚am sobie jak wspominaÅ‚ o zapamiÄ™taniu swoich szczęśliwych lat. W ten sposób do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: " lata", którego użyÅ‚am na podstawie, ustawiÅ‚am odpowiednio daty (dzieje siÄ™ to automatycznie), otwierajÄ…c sejf. W ten sposób dokumenty, które potrzebny byÅ‚y Johnowi, byÅ‚y w moim posiadaniu. 

 

 

 

Opuściłam zatem warsztat i podreptałam do Johna. Dałam mu fajkę i dokumenty oraz kartę SD ze zdjęciami i wyszłam.

 

Przestawiamy na Johna.

 

 

PozostaÅ‚o zapakować prezent dla Victorii Baxter. WÅ‚ożyÅ‚em zatem fajkÄ™ do drewnianego pudeÅ‚ka, w którym umieÅ›ciÅ‚em wizytówkÄ™ sklepu. Na koniec użyÅ‚em czerwonego papieru do pakowania i mogÅ‚em ruszyć na spotkanie z kolekcjonerkÄ…. 

 

 

 

ZajechaliÅ›my pod dom Baxter z piskiem opon. KazaÅ‚em Borisowi zostać w samochodzie, a ja podszedÅ‚em do drzwi. ZadzwoniÅ‚em, wciskajÄ…c przycisk na domofonie i odezwaÅ‚a siÄ™ jakaÅ› kobieta. SkÅ‚amaÅ‚am, że jestem umówiony (opcja obojÄ™tna), a ta kazaÅ‚a mi chwilÄ™ poczekać, po czym zadzwonić kolejny raz. MiaÅ‚em zatem czas, aby siÄ™ rozejrzeć. SpojrzaÅ‚em zatem na ozdoby na drzwiach, na symbol "B" znajdujÄ…cy siÄ™ na prawym skrzydle drzwi, na kamerÄ™ i na zamek na kartÄ™. Nigdy nie ufaÅ‚em takim drzwiom, byÅ‚em przyzwyczajony do starych, dobrych kluczy. Ponownie zadzwoniÅ‚em domofonem i chwilÄ™ później znalazÅ‚em siÄ™ już w salonie kolekcjonerki. Nie wiedziaÅ‚em, że byÅ‚em przez niÄ… i jeszcze przez kogoÅ› obserwowany.

 

 

PorozmawiaÅ‚em z VictoriÄ… Baxter, choć zachowywaÅ‚a siÄ™ co najmniej dziwnie i agresywnie, wciąż powtarzajÄ…c sÅ‚owo "cholera".  DziÄ™ki rozmowy do mojej kieszeni trafiÅ‚a jej wizytówka. DaÅ‚em jej dokumenty i kartÄ™ SD ze zdjÄ™ciami, które natychmiast poszÅ‚a obejrzeć. Gdy zniknęła za drzwiami, przypomniaÅ‚em sobie, że nie daÅ‚em jej prezentu w postaci fajki, ale zawsze mogÅ‚em to zrobić, jak wróci. WykorzystaÅ‚em jej nieobecność, by siÄ™ rozejrzeć, zresztÄ… sama mi to zaproponowaÅ‚a. SpojrzaÅ‚em zatem na kamiennego samuraja z żelaznej zbroi, patrzÄ…c na :

 

 

 

 

 

ZerknÄ…Å‚em jeszcze na ksiÄ™gÄ™ stojÄ…cÄ… na podwyższeniu i na kominek po drugiej stronie, po czym ruszyÅ‚em stronÄ™ pianina, stojÄ…cego na zewnÄ…trz. SpojrzaÅ‚em na nuty - Requiem Mozarta. Dotknęłam klawiszy i zaczÄ…Å‚em grać. Znów usÅ‚yszaÅ‚em ten samÄ… melodiÄ™ i zobaczyÅ‚em rudowÅ‚osÄ… kobietÄ™.

 

 

PodszedÅ‚em do drzewka w doniczce. ZdjÄ…Å‚em żywicÄ™ rafinowana za pomocÄ… karty, którÄ… dostaÅ‚em od Baxter. PodniosÅ‚em przenoÅ›ny zraszacz i wróciÅ‚em do salonu. 

 

 

 

Tu na okrÄ…gÅ‚ym stoliku, leżaÅ‚a książka o której wspominaÅ‚a Baxter, a przynajmniej tak myÅ›laÅ‚em. ZwilżyÅ‚em nieco za pomocÄ… przenoÅ›nego zraszacza jej kopertÄ™ i zobaczyÅ‚em znajomÄ… mi literÄ™ "Y". MusiaÅ‚em otworzyć kopertÄ… i przyjrzeć siÄ™ książce bliżej, wiÄ™c użyÅ‚em na paczce najpierw katany, a potem karty z żywicÄ…, by móc jÄ… ponownie zakleić. 

 

 

 

Moje przypuszczenia staÅ‚y siÄ™ prawdÄ…. W kopercie znajdowaÅ‚a siÄ™ ksiÄ™ga z symbolami, którÄ… znaÅ‚em. Po raz kolejny wróciÅ‚y wspomnienia, ale byÅ‚y teraz bardzo silne i przeniosÅ‚y mnie w zupeÅ‚nie inne miejsce i inne czasy, do jednego z moich wcieleÅ„. 

 

 

 

 

 

 

NastÄ™pnego dnia mnisi spieszyli do swoich porannych obowiÄ…zków, wszyscy z wyjÄ…tkiem mnie. PrzypomniaÅ‚ mi siÄ™ Giuseppe i ta ksiÄ™ga. PostanowiÅ‚em odszukać bibliotekÄ™ i owÄ… tajemniczÄ… ksiÄ™gÄ™. Gotów byÅ‚em nawet zginąć. SpojrzaÅ‚em na mój pulpit, moje miejsce pracy w skryptorium, po czym na szafÄ™ za mnÄ…. Z górnej póÅ‚ki zabraÅ‚em sól, artykuÅ‚ pierwszej potrzeby, kiedy zimÄ… lód pokrywa okna i drzwi. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ papierowi, który leżaÅ‚ na póÅ‚ce, zabraÅ‚em cyrkiel leżący na najniższej póÅ‚ce, po czym podszedÅ‚em na pulpitu Giuseppe i zerknÄ…Å‚em na niego. ZabraÅ‚em leżącÄ… tam pustÄ… szpulkÄ™. SpojrzaÅ‚em na żyrandol, przypominajÄ…c sobie pewien kawaÅ‚ brata Giuseppe. ZerknÄ…Å‚em na parapet w oknie, przy moim biurku. LeżaÅ‚a tam chusta, która wczoraj zawiÄ…zano mi na oczach, prowadzÄ…c mnie do biblioteki. BaÅ‚em siÄ™ jej dotknąć, gdy to rozbiÅ‚em w mojej gÅ‚owie pojawiÅ‚ sie jakiÅ› dziwny czÅ‚owieczek, który mówiÅ‚ coÅ› o czasie, po czym po raz kolejny przeniosÅ‚em, tym razem w wizji do biblioteki, przed tragediÄ….

 

 

 

 

ByÅ‚em tu, bo musiaÅ‚em sobie przypomnieć jak najwiÄ™cej szczegóÅ‚ów potrzebnym mi do okreÅ›lanie gdzie może znajdować siÄ™ owa biblioteka. Najpierw jednak postanowiÅ‚em przejrzeć siÄ™ samemu sobie:

 

 

ZerknÄ…Å‚em także na brata Ursusa, czyli mnicha z bliznami na twarzy, który nie mówiÅ‚, nie pisaÅ‚ ani nie czytaÅ‚:

 

 

Skoro już patrzyÅ‚em w tÄ™ stronÄ™, to mojÄ… uwagÄ… przykuÅ‚a krata na dole, za jego plecami. PrzypomniaÅ‚em sobie, że gdy staÅ‚em blisko niej , czyli na tyÅ‚ach biblioteki, sÅ‚yszaÅ‚em zamierajÄ…cÄ… melodiÄ™. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "chór". WiedziaÅ‚em, że jestem blisko kaplicy. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ kolejnemu mnichowi, tym razem temu Å‚ysemu, bratu Toribio:

 

 

ZajÄ…Å‚em siÄ™ teraz postaciÄ… Giuseppe:

 

 

 

 

MojÄ… uwagÄ™ przykuÅ‚y okna i witraże z dziwnymi mnichami. Do ekwipunku trafiÅ‚o  spostrzeżenie: "okna". ZerknÄ…Å‚em na ksiÄ™gÄ™, która leżaÅ‚a na pulpicie przed Ginesem. Teraz mogÅ‚em porozmawiać z każdym mnichem, oczywiÅ›cie tylko w moich wspomnieniach, wiÄ™c zrobiÅ‚em to. 

 

 

OpuÅ›ciÅ‚em bibliotekÄ™, by powrócić do skryptorium. Tu ponownie siÄ™ rozejrzaÅ‚em i tym razem spojrzaÅ‚em na okno przy Toribio. PrzypomniaÅ‚o mi siÄ™, jak brat Giuseppe opowiadaÅ‚ jak to wkradÅ‚ siÄ™ do celi Toribio, wychodzÄ…c przez okno. PorozmawiaÅ‚em z Toribio, który nawet nie próbowaÅ‚  bronić Giuseppe, nie chciaÅ‚ mi także zdradzić gdzie znajduje siÄ™ biblioteka. Po rozmowie spojrzaÅ‚em na regaÅ‚ z książkami. Tylko pupilek Ginesa, Toribio mógÅ‚ dotykać ksiÄ…g na tych póÅ‚kach. SpojrzaÅ‚em także na dzwonek, który odzywaÅ‚ siÄ™, gdy brat Gines wzywaÅ‚ swojego ulubionego ucznia, Toribio, po czym wyszedÅ‚em na zewnÄ…trz. Tu przyjrzaÅ‚em siÄ™ nie palÄ…cym siÄ™ Å›wiecom i ruszyÅ‚em w lewo. Niestety, choć szukaÅ‚em w caÅ‚ym klasztorze, to nie udaÅ‚o mi siÄ™ znaleźć drzwi prowadzÄ…cych do biblioteki. WróciÅ‚em wiÄ™c do drzwi skryptorium i tym razem wszedÅ‚em w drzwi obok, prowadzÄ…ce do gabinetu Ginesa De Ordyna. ZobaczyÅ‚em jak chowa klucz do biblioteki do szuflady swojego biurka. PorozmawiaÅ‚em z nim. W czasie rozmowy do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "klucz". OpuÅ›ciÅ‚em gabinet i na korytarzu przyjrzaÅ‚em siÄ™ okienku prowadzÄ…cemu do skryptorium. ByÅ‚o usytuowane bardzo wysoko. RuszyÅ‚em zatem na schody, a potem w prawo, do warsztatu brata Ezequiela. 

 

 

 

PorozmawiaÅ‚em z nim  i okazaÅ‚o siÄ™, że ktoÅ› ukradÅ‚ litery z jego maszyny drukujÄ…cej, która miaÅ‚ zaprezentować królowej, w pokazie, który ma odbyć siÄ™ niebawem. Do mojego ekwipunku jedna skradziona litera E w matrycy. ZapytaÅ‚em go też o tajnÄ… bibliotekÄ™, ale potrzebowaÅ‚ wiÄ™cej szczegóÅ‚ów, by móc odszukać jej poÅ‚ożenie na mapie. W czasie rozmowy do ekwipunku trafiÅ‚o kolejne spostrzeżenie: "rozdarcie". PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ bratu Ezequielowi:

 

 

Jeszcze raz z nim porozmawiaÅ‚em, pytajÄ…c go o jego okulary i okazaÅ‚o siÄ™, że przypadkiem wyrzuciÅ‚ je przez okno. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "okulary". PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ zatem oknu, od którego wiaÅ‚o chÅ‚odem, po czym użyÅ‚em na nich spostrzeżenia: "okulary" i wyjrzaÅ‚em przez okno. RzeczywiÅ›cie okulary tam leżaÅ‚y, ale niestety nie miaÅ‚em jak po nie siÄ™gnąć. SpojrzaÅ‚em zatem na kominek, na którym wisiaÅ‚a dÅ‚uga lina, którÄ… zabraÅ‚em. Ze stolika zaÅ› zabraÅ‚em peryskop, w którym brakowaÅ‚o jednego szkÅ‚a, który jak twierdziÅ‚ brat, kilka dni temu potÅ‚ukÅ‚o siÄ™. ZerknÄ…Å‚em kamiennej szlifierce, idealnej do polerowania metalu, zerknÄ…Å‚em na maszynÄ™ drukarskÄ…, której bliżej siÄ™ przyjrzaÅ‚em. Brat Ezequiel wyjaÅ›niÅ‚ mi jej dziaÅ‚anie. Ze skrzynki stojÄ…cej na podÅ‚odze, zabraÅ‚em dÅ‚uto. SpojrzaÅ‚em jeszcze na drewniane marionetki wiszÄ…ce przy suficie. 

 

 

 

Ponownie przyjrzaÅ‚em siÄ™ oknu, na którym użyÅ‚em spostrzeżenie :" okulary" i dÅ‚ugiej liny i udaÅ‚o mi siÄ™ zdobyć leżące tam szkÅ‚a brata Ezuquiela. 

 

 

 

WyciÄ…gnÄ…Å‚em z ekwipunku literÄ™ E w matrycy, a ponieważ nie zamierzaÅ‚a z niej wyskoczyć, wydÅ‚ubaÅ‚em jÄ… za pomocÄ… dÅ‚uta. W ten sposób do mojej kieszeni trafiÅ‚a ostatnia litera "E". Ponownie zagadaÅ‚em do brata Ezequiela i użyÅ‚em na nim spostrzeżeÅ„: "okna" i " chór"  a ten spojrzaÅ‚ na plany klasztoru, po czym wskazaÅ‚ na nich jedno miejsce, wschodniÄ… Å›cianÄ™ z obrazem "Wrota PiekieÅ‚". Tam powinno znajdować siÄ™ wejÅ›cie do biblioteki. 

 

 

 

RuszyÅ‚em wiÄ™c tam natychmiast, przyjrzaÅ‚em siÄ™ obrazowi w dwóch miejscach, po czym spojrzaÅ‚em na ramÄ™ na jego dole. ZnajdowaÅ‚a siÄ™ tam malutka, metalowa pÅ‚ytka. WÅ‚ożyÅ‚em w jej otwory cyrkiel, obracajÄ…c jÄ… i odsÅ‚aniajÄ…c dziurkÄ™ do klucza, klucza, który obecnie znajdowaÅ‚ siÄ™ w gabinecie Ginesa, w szufladzie jego biurka. 

 

 

 

SpojrzaÅ‚em jeszcze na stojak na pochodniÄ™, której nie byÅ‚o, po czym zajrzaÅ‚em do zamarzniÄ™tej chrzcielnicy, która tu staÅ‚a. Pod grubÄ… warstwÄ… lodu, widać byÅ‚o bogato zdobionÄ… pÅ‚ytkÄ™, prawdopodobnie srebrnÄ…. PosypaÅ‚em lód solÄ…, poczekaÅ‚em chwilÄ™, aż lód stopniaÅ‚, po czym za pomocÄ… dÅ‚uta wydÅ‚ubaÅ‚em pÅ‚ytkÄ™. W ten sposób do mojego ekwipunku trafiÅ‚a niewypolerowana,  srebrna pÅ‚ytka.

 

 

 

WróciÅ‚em wiÄ™c do warsztatu i użyÅ‚am niewypolerowanej srebrnej pÅ‚ytki na kamieniu szlifierki, z zamiarem oczyszczenia jej i wyszlifowania. PowtórzyÅ‚em czynność kilka razy, aż byÅ‚a taka gÅ‚adka, że można byÅ‚o siÄ™ w niej przejrzeć. UmieÅ›ciÅ‚em jÄ… zatem w miejscu stÅ‚uczonego szkieÅ‚ka w peryskopie. MogÅ‚em od teraz obserwować innych z ukrycia. UdaÅ‚em siÄ™ zatem na korytarz i użyÅ‚em peryskopu na maÅ‚ym oknie prowadzÄ…cym do skryptorium. W ten sposób mogÅ‚em obserwować Toribio przy pracy. ZrobiÅ‚em to zatem. DziÄ™ki temu do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "szpieg". 

 

 

 

WszedÅ‚em do skryptorium i po raz kolejny przyjrzaÅ‚em siÄ™ bratu Toribio. ZwróciÅ‚em uwagÄ™ na rozdarcie, czyli kawaÅ‚em materiaÅ‚u wyszarpniÄ™ty z prawej strony jego habitu. ZastanawiaÅ‚em siÄ™ jak go rozdarÅ‚? UżyÅ‚em na nim spostrzeżenia: " rozdarcie", a w moim ekwipunku pojawiÅ‚o siÄ™ nowe: "zÅ‚odziej". 

 

 

WykorzystaÅ‚em wiÄ™c na Toribio spostrzeżeÅ„: "szpieg" i "zÅ‚odziej" i literki E, którÄ… rzuciÅ‚em mu prawie pod nogi, mówiÄ…c, że chyba coÅ› upuÅ›ciÅ‚. Ten do niczego siÄ™ nie przyznaÅ‚, ale literkÄ™ ukradkiem zabraÅ‚, chowajÄ…c jÄ…. WyszedÅ‚em zatem na korytarz, by podpatrzyć gdzie jÄ… ukryÅ‚, wiÄ™c użyÅ‚em po raz kolejny peryskopu na maÅ‚ym okienku.

 

 

ZobaczyÅ‚em, że chowa literÄ™ w jednej z książek na póÅ‚ce. WróciÅ‚em wiÄ™c do skryptorium i na poczÄ…tku porozmawiaÅ‚em z Toribio, poruszajÄ…c temat obrazu "Bramy PiekÅ‚a", po czym wróciÅ‚em do warsztatu i pokazaÅ‚em szpulkÄ™ zabranÄ… z pulpitu brata Giuseppe bratu Ezequielowi. PowiedziaÅ‚ mi, że kiedyÅ› byÅ‚a na niej niezwykle cienka nitka, ale chyba już ja caÅ‚Ä… wykorzystaÅ‚. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "nić". WróciÅ‚em do skryptorium  i przyjrzaÅ‚em siÄ™ pulpitowi, przy którym pracowaÅ‚ brat Giuseppe. UżyÅ‚em na nim okularów (szkieÅ‚) i  szpulki. 

 

 

 

SpostrzegÅ‚em bardzo cieniutkÄ… nitkÄ™. UdaÅ‚o mi siÄ™ znaleźć koniec nitki, który zwisajÄ…c z sufitu, prawie dotykaÅ‚ drewna. 

 

 

PociÄ…gnÄ…Å‚em jÄ… i zadzwoniÅ‚em dzwonkiem, pozbywajÄ…c siÄ™ na chwilÄ™ Toribio. 

 

 

Gdy wyszedÅ‚, siÄ™gnÄ…Å‚em po litery, które Toribio schowaÅ‚ w książce.

 

 

WróciÅ‚em do warsztatu i oddaÅ‚em literki bratu Ezequielowi, który bardzo siÄ™ z tego ucieszyÅ‚. PowiedziaÅ‚em mu także, kto je wykradÅ‚, a ten chciaÅ‚ natychmiast powiadomić o tym brata Ginesa. WróciÅ‚em wiÄ™c do skryptorium, w którym nie byÅ‚o już Toribio, nieÅ›wiadomego, co zaraz go czeka. OpuÅ›ciÅ‚em skryptorium w nadziei wejÅ›cia do gabinetu Ginesa, ale staÅ‚ przed nimi Ursus. SpróbowaÅ‚em go jakoÅ› przekonać, by mnie wpuÅ›ciÅ‚, ale nic to nie daÅ‚o. Do warsztatu też nie mogÅ‚em pójść, bowiem tam ważyÅ‚y siÄ™ losy Toribio. WróciÅ‚em wiÄ™c do skryptorium. Spod biurka Toribio wyciÄ…gnÄ…Å‚em narzÄ™dzie tortur zwane kaÅ„czug, którym siÄ™ biczowaÅ‚. PoÅ‚Ä…czyÅ‚em je z dÅ‚ugÄ… linÄ…, tworzÄ…c gigantyczny bicz. 

 

 

 

WyszedÅ‚em przez okno przy pulpicie Toribio. MusiaÅ‚em jakoÅ› przedostać siÄ™ do okna prowadzÄ…cego do gabinetu brata Ginesa, czyli w lewo. ZarzuciÅ‚em zatem najdÅ‚uższy bicz (lina z biczem) na drewnianÄ… belkÄ™ u góry i przeskoczyÅ‚em do okna, wchodzÄ…c do gabinetu.

 

 

Od razu zajrzaÅ‚em do szuflady, z której wydostaÅ‚em klucz i wróciÅ‚em do skryptorium. 

 

 

 

Zaopatrzony w nowÄ… zdobycz, udaÅ‚em siÄ™ pod obraz "Bramy PiekieÅ‚", gdzie wÅ‚ożyÅ‚em klucz do dziurki w okrÄ…gÅ‚ej, metalowej pÅ‚ytce, otwierajÄ…c przejÅ›cie do biblioteki. Nie wiedziaÅ‚em, że moim Å›ladem szedÅ‚ Toribio, który mnie Å›ledziÅ‚. 

 

 

 

 

ZaczÄ…Å‚em czytać ksiÄ™gÄ™, wahajÄ…c siÄ™, czy powinienem, ale moje rozmyÅ›lania, przerwali trzej bracia, w tym Gines, którzy wkroczyli do biblioteki. Zazdrosny Toribio, sam zaczÄ…Å‚ czytać a chwilÄ™ później już nie widziaÅ‚. KsiÄ™ga zostaÅ‚a zabrana i miaÅ‚a być schowana w Watykanie. Mnie jednak udaÅ‚o siÄ™ przeczytać jest spory fragment. MówiÅ‚ o przemianie czÅ‚owieka z istotÄ™ nieÅ›miertelnÄ…. Do rytuaÅ‚u potrzebna byÅ‚a odpowiednia moneta, którÄ… udaÅ‚o mi siÄ™ odtworzyć i narysować. 

 

 

 

Mój nauczyciel chyba byÅ‚ ze mnie dumny. PostanowiÅ‚, że ruszymy w podróż.

 

 

 

 

 

Po rozmowie z Caytir, wszedÅ‚em do koÅ›cioÅ‚a. SpojrzaÅ‚em na tarczÄ™ Sir Rodrica de Gayre'a,  która ozdobiona byÅ‚a gÅ‚upim symbolem wÅ‚adzy. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ koronie na górze, w której leżaÅ‚ klucz. ZabraÅ‚em go. OtwieraÅ‚o siÄ™ nim drzwi za którymi nie byÅ‚o nic do ukrycia, czyli drzwi koÅ›cioÅ‚a. Z lewej strony zaÅ› znajdowaÅ‚y siÄ™ drzwi, do których nikt nie miaÅ‚ dostÄ™pu.  UżywajÄ…c klucza zabranego z pÅ‚askorzeźby tarczy rodowej, otworzyÅ‚em wiÄ™c drzwi prowadzÄ…ce go gÅ‚ównej nawy koÅ›cioÅ‚a. Na dole czekaÅ‚ na mnie Gines. 

 

 

 

Na poczÄ…tek rozejrzaÅ‚em siÄ™ po koÅ›ciele. SpojrzaÅ‚em na figurki przy Å›cianach, przedstawiajÄ…ce Å›wiÄ™tych. OglÄ…dajÄ…c je, wspominaÅ‚em jakie postÄ™py uczyniliÅ›my z Ginesem podczas naszej podróży od opuszczenia klasztoru. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ też kolumnie z lewej, na której znajdowaÅ‚a siÄ™ rzeźba Alica (ten z Å‚ukiem). SpojrzaÅ‚em w dóÅ‚. Na podÅ‚odze znajdowaÅ‚a siÄ™ poÅ›wiÄ™cona przez niego kusza, zabraÅ‚em jÄ…. SpojrzaÅ‚em na kolumnÄ™ z prawej, z figurkÄ… Å›wiÄ™tego Edana. Tu na dole zaÅ› znajdowaÅ‚ siÄ™ koÅ‚czan ze strzaÅ‚ami, zabraÅ‚em je. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ także krzyżowi, zwracajÄ…c uwagÄ™ na mechanizm obracajÄ…cy i otwory przeznaczone na sól, siarkÄ™, ogieÅ„, rtęć i resztÄ… krzyża, który otwieraÅ‚ wejÅ›cie do krypty. SpojrzaÅ‚em na witraż w oknie i powÄ™drowaÅ‚em na dóÅ‚.

 

 

 

CzekaÅ‚ tam na mnie już mój nauczyciel i mentor Gines wraz ze swoim wiernym sÅ‚ugÄ… Ursusem. Pilnie pragnÄ…Å‚ mnie wiedzieć. MiaÅ‚ dla mnie kolejnÄ… ofiarÄ™, którÄ… miaÅ‚em siÄ™ zająć, czyli poddać jÄ… torturom. To dziÅ› miaÅ‚ nastÄ…pić przeÅ‚om w naszych poszukiwaniach, mieliÅ›my już wszystko co byÅ‚o nam potrzebne do stworzenia mikstury, bÄ™dÄ…cej kluczem do nieÅ›miertelnoÅ›ci.

 

 

Wkrótce przekonaÅ‚em siÄ™ kogo mam drÄ™czyć a potem zabić i choć robiÅ‚em to mężczyznom, kobietom, starcom, szlachcicom i sÅ‚użbie, ale nigdy dzieciom. Teraz miaÅ‚em zająć siÄ™ wÅ‚aÅ›nie dzieckiem, synem kucharki, który podobno podsÅ‚uchiwaÅ‚. ChciaÅ‚em w pierwszym odruchu go wypuÅ›cić ale od tak dawna marzyÅ‚em o tym rytuale, wiÄ™c postanowiÅ‚em, że pomogÄ™ chÅ‚opcu ale bÄ™dÄ™ udawaÅ‚, ze go zabiÅ‚em i poszukam innej ofiary, która bÄ™dzie mogÅ‚a go zastÄ…pić. Gdy eliksir przemiany zadziaÅ‚a, sam go wypijÄ™. 

 

ZabraÅ‚em leżące na podÅ‚odze narzÄ™dzie tortur, zwane "HiszpaÅ„skie buty", które przypomniaÅ‚o mi moje życie zamienione w piekÅ‚o, po czym spojrzaÅ‚em na chÅ‚opca, który przypomniaÅ‚ mi Alonso:

 

 

ChÅ‚opak spaÅ‚ tak mocno, że nie byÅ‚em w stanie go obudzić. UdaÅ‚em siÄ™ wiÄ™c na dóÅ‚. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ pentagramowi przez chÅ‚opcem. Po jego wyżłobieniach pÅ‚ynęła krew ofiar. ZerknÄ…Å‚em na literÄ™ "Y" na oÅ‚tarzu. PrzypomniaÅ‚a mi siÄ™ pewna kryjówka, ale niestety oprócz niej znaÅ‚ jÄ… również Gines, wiÄ™c nie mogÅ‚em jej wykorzystać do ukrycia chÅ‚opca. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ studni prawdy na Å›rodku.

 

 

WpadÅ‚em an pomysÅ‚, że gdy dzieciak ucieknie, powiem Ginesowi, żę wpadÅ‚em w szaÅ‚, zabiÅ‚em go i wrzuciÅ‚em do studni. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "alibi". ZerknÄ…Å‚em także na symbole znajdujÄ…ce siÄ™ przy studni. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ Å‚awkom i rzeźbom przy nich, uÅ›wiadamiajÄ…c sobie i przypominajÄ…c kto przychodzi na nasze "msze". SpojrzaÅ‚em jeszcze na stojak do tortur i ruszyÅ‚em w prawo, przechodzÄ…c tuż przy schodach, udajÄ…c siÄ™ do warsztatu, w którym pracowaÅ‚ Gines.

 

 

 

W miejscu tym znajdowaÅ‚o siÄ™ mnóstwo przedmiotów, którym mogÅ‚em siÄ™ bliżej przyjrzeć. Na poczÄ…tku zerknÄ…Å‚em na miech. Za nim znajdowaÅ‚a siÄ™ skrytka, moja skrytka. WyciÄ…gnÄ…Å‚em cegÅ‚Ä™ i zabraÅ‚am najdelikatniejszÄ… rzecz, jakÄ… stworzyÅ‚em, obrÄ…czkÄ™ dla mojej ukochanej Caytir, którÄ… powinienem jej dać. ZamknÄ…Å‚em skrytkÄ™. Do ekwipunku trafiÅ‚a obrÄ…czka z napisem: "Kocham CiÄ™, Yago!" 

 

 

 

SpojrzaÅ‚em teraz na póÅ‚kÄ™ pod lustrem. LeżaÅ‚o na niej kilka istotnych przedmiotów. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ najpierw kielichowi, do którego Gines wleje eliksir przemiany. ZabraÅ‚em szpulÄ™ biaÅ‚ej, bardzo cienkiej nici,  z kubka wziÄ…Å‚em skórzanÄ… tubkÄ™, jednÄ… z tych, które goÅ‚Ä™bie, a czasem inne ptaki przenoszÄ… by dostarczyć wiadomość. WziÄ…Å‚em też sproszkowany chrzan z Nipponu. MiaÅ‚ on dziaÅ‚anie podrażniajÄ…ce nos tak bardzo, że potrafiÅ‚ zbudzić nawet umarÅ‚ego. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ jeszcze lustru i swojemu odbiciu. ZajrzaÅ‚am do wiadra z lewej strony, z którego zabraÅ‚em jednÄ… kulkÄ™. Z wiadra z prawej strony, zabraÅ‚em zaÅ› piÅ‚Ä™. SpojrzaÅ‚em na szlifierkÄ™, która przypomniaÅ‚a mi brata Ezequiela. SpojrzaÅ‚em na mÅ‚ot i kowadÅ‚o, na piec oraz na wiadro wiszÄ…ce na Å‚aÅ„cuchu. LubiÅ‚em dla zabawy wrzucać tam różne rzeczy. ZajÄ…Å‚em siÄ™ teraz regaÅ‚em z lewej strony, przy Å›cianie. Tu spojrzaÅ‚em na czaszkÄ™, na kaÅ‚amarz z piórem i na kartki. JednÄ… z nich zabraÅ‚em. WziÄ…Å‚em ten usypiajÄ…cy eliksir, we fioletowej butelce. SpojrzaÅ‚em również na sproszkowany preparat, zwany LukrecjÄ…, który Ginesowi sÅ‚użyÅ‚ do osÅ‚adzania wszystkich dziwnych eliksirów. MojÄ… uwagÄ™ zwróciÅ‚ także stóÅ‚ alchemiczny Ginesa, klatce, która tam staÅ‚a, a w której zwykle znajdowaÅ‚y siÄ™ szczury oraz na klatkÄ™ ze szkieletem psa na górze, psa Ginesa, którego ten zagÅ‚odziÅ‚. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ rÄ™kawicy sokolniczej, której Gines nikomu nie pożyczaÅ‚. Co by siÄ™ staÅ‚o, gdyby siÄ™ dowiedziaÅ‚, że czasami zabieraÅ‚em jÄ…, by wysÅ‚ać list Caytir. Å»eby jÄ… zabrać, musiaÅ‚em dziaÅ‚ać po cichu. Póki co porozmawiaÅ‚em z Ginesem, najpierw oglÄ…dajÄ…c go:

 

 

PorozmawiaÅ‚em z nim. Już nie zwracaÅ‚ siÄ™ do mnie imieniem Yago, ale nadaÅ‚ mi, jak i każdemu innemu sekretne imiÄ™ brat Vulcan. MieliÅ›my już ostatni skÅ‚adnik eliksiru, czyli monety, wiÄ™c mogliÅ›my stać siÄ™ nieÅ›miertelni.  ByÅ‚ nieugiÄ™ty, nie godzÄ…c siÄ™, bym zastÄ…piÅ‚ chÅ‚opca kimÅ› innym. Po rozmowie spojrzaÅ‚em ponownie na wiadro wiszÄ…ce na Å‚aÅ„cuchu i wrzuciÅ‚em do niego kulkÄ™, co wywoÅ‚aÅ‚o haÅ‚as. Gines odwróciÅ‚ siÄ™ i odszedÅ‚ na chwilÄ™ od stoÅ‚u. Do ekwipunku trafiÅ‚o zaÅ› spostrzeżenie: "odwrócenie uwagi". SpojrzaÅ‚em jeszcze na monety znajdujÄ…ce siÄ™ s sÅ‚oiku na stoliku, przy którym pracowaÅ‚ Gines. 

 

 

 

WyciÄ…gnÄ…Å‚em strzaÅ‚y pobÅ‚ogosÅ‚awione przez Å›wiÄ™tego Edana i poÅ‚Ä…czyÅ‚em jednÄ… z nich ze szpulÄ… nici i wróciÅ‚em do sali, gdzie znajdowaÅ‚ siÄ™ chÅ‚opiec. PodszedÅ‚em do niego i po raz kolejny mu siÄ™ przyjrzaÅ‚em, po czym użyÅ‚em na nim sproszkowanego chrzanu z Nipponu. 

 

 

 

 

W ten sposób udaÅ‚o mi siÄ™ go obudzić. UspakajaÅ‚em go kilkukrotnie (opcja dialogowa do wyboru), po czym mogÅ‚em z nim porozmawiać. NazywaÅ‚ siÄ™ Fegus Quinlan i byÅ‚ synem kucharki. Nie podsÅ‚uchiwaÅ‚, a jedynie siÄ™ schowaÅ‚, bo nie chciaÅ‚ czyÅ›cić wielkiego kotÅ‚a. OpowiedziaÅ‚em mu kim jestem tak naprawdÄ™, co robi zakon i co chce z nim zrobić, niczego nie ukrywaÅ‚em, po czym jeszcze raz siÄ™ mu przyjrzaÅ‚em:

 

 

WróciÅ‚em do warsztatu i ponownie przyjrzaÅ‚em siÄ™ regaÅ‚owi na Å›cianie z lewej. Na kaÅ‚amarzu z piórem użyÅ‚em kartki papieru, a potem spostrzeżenia: "oczy". ZamierzaÅ‚em napisać liÅ›cik do Caytir, zrobiÅ‚em to zatem, piszÄ…c: " Spotkaj siÄ™ ze mnÄ… w koÅ›ciele! Teraz!" WyciÄ…gnÄ…Å‚em skórzanÄ… tubkÄ™, która ptaki przenoszÄ… listy i wÅ‚ożyÅ‚em do niej mój liÅ›cik do ukochanej. 

 

 

 

Z wiadra z lewej wydostaÅ‚em kolejnÄ… kulkÄ™, po czym spojrzaÅ‚em na rÄ™kawicÄ™ sokolniczÄ… Ginesa. UżyÅ‚em na niej strzaÅ‚y z niciÄ… i spostrzeżenia: "odwrócenia uwagi" oraz kuszy i po chwili rÄ™kawica  byÅ‚a już w mojej kieszeni. 

 

 

 

WróciÅ‚em do koÅ›cioÅ‚a, po czym opuÅ›ciÅ‚em go. Przed drzwiami prowadzÄ…cymi na zewnÄ…trz staÅ‚ Ursus. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ mu:

 

 

Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "krew". WyszedÅ‚em na zewnÄ…trz, gdzie przyjrzaÅ‚em siÄ™ Hermodrowi, czyli sokoÅ‚owi, bÄ™dÄ…cemu Å‚Ä…cznikiem miÄ™dzy mnÄ… a mojÄ… ukochanÄ…. UżyÅ‚em na nim najpierw rÄ™kawicy sokolniczej, a potem wiadomoÅ›ci w skórzanej tubie. 

 

 

 

 

Caytir wkrótce dostaÅ‚a mojÄ… wiadomość, zaÅ‚ożyÅ‚a swoja ulubionÄ… czerwonÄ… pelerynÄ™ i udaÅ‚a siÄ™ do koÅ›cioÅ‚a. SÅ‚yszÄ…c otwierajÄ…ce siÄ™ wrota, ruszyÅ‚em jej na spotkanie. PorozmawiaÅ‚em z niÄ…, powiedziaÅ‚em jej o Fergusie, mówiÄ…c, że ma jej oczy. DaÅ‚em jej także pierÅ›cieÅ„, który dla niej zrobiÅ‚em. ByÅ‚em szczęśliwy, jutro mieliÅ›my zacząć nowe życie. PoprosiÅ‚em jÄ… by schowaÅ‚a siÄ™ w konfesjonale. ZostawiÅ‚a mi swojÄ… pelerynÄ™ i zeszÅ‚a na dóÅ‚. Ja zaÅ› ponownie wyszedÅ‚em z koÅ›cioÅ‚a. Tym razem na podwórzu, podszedÅ‚em do stojÄ…cego przy swoim wozie kupca. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ mu:

 

PorozmawiaÅ‚em z nim. DowiedziaÅ‚em siÄ™, że jego beczki sÄ… puste, a on ma kaca i chÄ™tnie by siÄ™ przespaÅ‚. Po rozmowie spojrzaÅ‚em na wóz, przyglÄ…dajÄ…c siÄ™ szmatce, która wisiaÅ‚a na wozie, a którÄ… wycieraÅ‚ sobie spoconÄ… twarz i brudny nos. WylaÅ‚am na niÄ… nieco eliksiru usypiajÄ…cego z fioletowej buteleczki. Mężczyzna wytarÅ‚ po raz kolejny raz twarz i natychmiast usnÄ…Å‚. 

 

 

PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ zatem ponownie wozowi, gdzie spojrzaÅ‚em na beczkÄ™, w której mogÅ‚em umieÅ›cić dzieciaka. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "ucieczka". ZabraÅ‚em także leżący na wozie skórzany pas.

 

 

 

WróciÅ‚em do koÅ›cioÅ‚a, ale zanim wszedÅ‚em do gÅ‚ównej nawy koÅ›cioÅ‚a po raz kolejny przyjrzaÅ‚em siÄ™ Ursusowi, na którym użyÅ‚em spostrzeżenia "krew", mówiÄ…c mu, że widziaÅ‚em krew i wspominajÄ…c o tym, że Gines już dawno zabroniÅ‚ samo okaleczania siÄ™. Ursus oddaÅ‚ mi narzÄ™dzie tortur, zwane "HiszpaÅ„skie buty". WróciÅ‚em zatem do koÅ›cioÅ‚a, a potem na dóÅ‚, do sali z chÅ‚opcem. WydostaÅ‚em dwa narzÄ™dzia tortur - hiszpaÅ„skie buty i użyÅ‚em na nich piÅ‚y, by nieco je skrócić. SpojrzaÅ‚em jeszcze raz na chÅ‚opca, po czym użyÅ‚em na nim skórzanego pasa i zmodyfikowanych hiszpaÅ„skich butów oraz peleryny i spostrzeżenia: " ucieczka".

 

 

 

W ten sposób miaÅ‚em już wszystko co potrzebne mi byÅ‚o w zrealizowaniu mojego planu ucieczki dzieciaka. WyjaÅ›niÅ‚em mu zatem co ma teraz zrobić, daÅ‚em mu medalion, przebraÅ‚em, ukryÅ‚em w beczce, obudziÅ‚em Å›piÄ…cego kupca i chÅ‚opak odjechaÅ‚. Niestety Gines odkryÅ‚ mojÄ… zdradÄ™ i teraz to ja miaÅ‚em być poddany torturom.

 

 

PostanowiÅ‚em przyznać siÄ™ do winy (opcja dowolna). Gines, z premedytacjÄ… postanowiÅ‚ podać mi do wypicie eliksir bez jednego skÅ‚adnika, jakim byÅ‚a rtęć. WracajÄ…c do życia, bÄ™dÄ™ tracić pamięć. W ten sposób Gines zamierzaÅ‚ siÄ™ na mnie zemÅ›cić, robiÄ…c mnie swoim wiernym sÅ‚ugÄ….

 

 

Gra na chwilÄ™ przeniesie siÄ™ do lasu, do którego trafia Fergus. ChÅ‚opak patrzy na medalion....... i wspomnienie siÄ™ koÅ„czy. 

 

Moje wspomnienie, jak nagle siÄ™ rozpoczęło, tak nagle siÄ™ skoÅ„czyÅ‚o. Znów byÅ‚em w parku, tuż przy rzeźbie Andersena. 

 

 

 

Ponownie  odezwaÅ‚ siÄ™ do mnie ten sam ogrodnik ale tym razem przedstawiÅ‚ siÄ™ jako Gabriel Scarpetta, ostatni strażnik Zakonu Yago, zaÅ‚ożonego przez papieża, którego pierwszym strażnikiem byÅ‚ Fergus. DowiedziaÅ‚em siÄ™ od niego bardzo dużo na temat wspomnianego zakonu. Do mojej kieszeni trafiÅ‚ ponownie mój telefon, którego kartÄ™ SIM ktoÅ› sklonowaÅ‚. DowiedziaÅ‚em siÄ™ także, że do tej pory i gdzie aktualnie znajduje siÄ™ ksiÄ™ga, którÄ… poszukiwaÅ‚em. OkazaÅ‚o siÄ™, że zostaÅ‚a ukryta w katakumbach, tunelach pod Paryżem, a dostÄ™pu do niej chroni specjalny mechanizm, stworzony z myÅ›lÄ… o mnie. 

 

Gra przenosi siÄ™ tymczasem do  Paryża, do Pauline, którÄ… odwiedza Victoria Baxter.

 

 

 

 

Miałam gościa w osobie Victorii Baxter. Nie wyglądała na zadowoloną. Powiedziałam jej, że rzeźba jest wyjątkowa (opcja dowolna). Nie wyprowadziłam jej też z błędu, że nie nazywam się Yesterday (opcja dialogowa dowolna) i choć zachowywała się bardzo dziwnie, to rzeźba się jej jednak podobała. Targowałam się z nią o cenę Nio, aż w końcu udało mi się jej sprzedać. Dała mi czek i odeszła.

 

 

Postanowiłam przyjrzeć się jej bliżej, więc weszłam na zaplecze i zasiadłam do komputera. Miałam zamiar dowiedzieć się co ukrywa Victoria Baxter.

 

Tymczasem gra przenosi siÄ™ do Johna i Borisa, którzy przy wejÅ›ciu do kanaÅ‚u czekajÄ… na znajomÄ… Borisa i Pauline, która ma poprowadzić ich po tunelach pod Paryżem.

 

 

Przenosimy siÄ™ nieco w czasie.

 

W koÅ„cu dostaÅ‚em siÄ™ tam gdzie chciaÅ‚am, czyli na podwórze paryskiej posiadÅ‚oÅ›ci Baxter. ZauważyÅ‚am dwóch spacerujÄ…cych mężczyzn, starca na wózku i chyba jego ochroniarza, osiÅ‚ka. MusiaÅ‚am zachowywać siÄ™ ostrożnie. ZabraÅ‚am leżący przy drzwiach drewniany klin. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ kartonom i zabraÅ‚am trzy z nich, każdy w innym rozmiarze. W ekwipunku zÅ‚ożyÅ‚am najwiÄ™ksze, szeÅ›cienne, 90- centymetrowe pudeÅ‚ko, do którego mogÅ‚am siÄ™ zmieÅ›cić. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "kryjówka". ZajrzaÅ‚am przez okno do Å›rodka. Obok windy widać byÅ‚o schody. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ także drzwiom. ByÅ‚am pewna, że zamknÄ…Å‚ je ten wielki gość. MówiÅ‚ chyba, że John jest w Å›rodku. SpojrzaÅ‚am na chodnik, w miejscu, w którym wózek starca podskakiwaÅ‚. WÅ‚ożyÅ‚am miÄ™dzy odstajÄ…cÄ… pÅ‚ytkÄ™ drewniany klin, doprowadzajÄ…c do tego, że mężczyźni zamienili sie miejscami. 

 

 

 

PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ pudeÅ‚ku stojÄ…cemu pod Å›cianÄ…. Otwór byÅ‚ na tyle duży, że mogÅ‚am przecisnąć przez niego rÄ™kÄ™. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "otwór". UżyÅ‚am na pudeÅ‚ku jednego z pudeÅ‚ek, które miaÅ‚am w ekwipunku, tego najwiÄ™kszego, spojrzaÅ‚am ja niego górÄ™ i już wiedziaÅ‚am, że jest na tyle duże, że mogÅ‚am siÄ™ w nim zmieÅ›cić. 

 

 

 

OdczekaÅ‚am aż pojawi siÄ™ osiÅ‚ek nazywany przez starca Ursusem i przyjrzaÅ‚am siÄ™ mu, zwracajÄ…c uwagÄ™ na linÄ™ przywiÄ…zanÄ… do klucza, który schowaÅ‚ do kieszeni po zamkniÄ™ciu drzwi. Do ekwipunku trafiÅ‚o spostrzeżenie: "klucz". PodeszÅ‚am zatem do pudeÅ‚ka pod Å›cianÄ… i użyÅ‚am na nim spostrzeżenia "kryjówka", "otwór" i "klucz" . 

 

 

 

WlazÅ‚am do pudÅ‚a i w odpowiednim  momencie zabraÅ‚am klucz i weszÅ‚am do domu Baxter.

 

 

SzukaÅ‚am w piwnicy, majÄ…c nadziejÄ™, że znajdÄ™ Johna ale nic z tego, aż trafiÅ‚am na drzwi na tylnej Å›cianie. PrzyjrzaÅ‚am siÄ™ walizce leżącej na stoliku z prawej, otwierajÄ…c jÄ… i spoglÄ…dajÄ…c na znajdujÄ…ce siÄ™ tam przybory do wina. SpojrzaÅ‚am na dźwigniÄ™ przy drzwiach, opuszczajÄ…c jÄ…. PojawiÅ‚ siÄ™ John, z którym porozmawiaÅ‚am. 

 

 

 

PowiedziaÅ‚am mu o kamerach i tablecie oraz o monecie. ChciaÅ‚am, by ze mnÄ… poszedÅ‚, ale nie chciaÅ‚ tego zrobić. TwierdziÅ‚, że nie zasÅ‚uguje na nieÅ›miertelność. ProsiÅ‚ jednak, bym zabraÅ‚a Borisa, bym go ratowaÅ‚a. SpojrzaÅ‚am na zamek na dole, do którego potrzebny mi byÅ‚ kod. ZawoÅ‚aÅ‚am wiÄ™c ponownie Johna (kliknij na drzwi) i zapytaÅ‚am go o kod. PytaÅ‚am go o wszystkie ważne daty. NajważniejszÄ… wydaÅ‚a siÄ™ data transmutacji, czyli rok 1501. PorozmawiaÅ‚am z Johnem jeszcze na temat ucieczki, próbujÄ…c go jakoÅ› przekonać, by ze mnÄ… poszedÅ‚, ale nic nie dziaÅ‚aÅ‚o. PowiedziaÅ‚am także, że wszystko gotowe. Do ekwipunku Johna trafiÅ‚o spostrzeżenie: " kret". Gdy poszedÅ‚, przyjrzaÅ‚am siÄ™ ponownie zamkowi, wpisujÄ…c do niego numer 1501, otwierajÄ…c drzwi. 

 

 

 

ZawoÅ‚aÅ‚am Johna, który miaÅ‚ przygotować Borisa.

 

Działamy jako John.

 

 

SpojrzaÅ‚em na beczki, w których sÄ…dzÄ…c po zapachu znajdowaÅ‚o siÄ™ wino, po czym przyjrzaÅ‚em siÄ™ Å›piÄ…cemu Borisowi:

 

 

SpróbowaÅ‚em do niego zagadać, nawet krzyczaÅ‚em ale byÅ‚ nadal nieprzytomny. SpojrzaÅ‚em zatem na stolik alchemiczny, zerkajÄ…c na różne menzurki, po czym zabraÅ‚em z niego sproszkowany chrzan. 500 lat temu nie miaÅ‚em pojÄ™cie, że JapoÅ„czycy nazywajÄ… go "Wasabi" ale za to wiedziaÅ‚em jak z niego korzystać.  

 

 

 

Spojrzałem ponownie na Borisa i użyłem na nim owego sproszkowanego chrzanu, budząc go.

 

 

PorozmawiaÅ‚em z nim na każdy temat, ale za nic nie chciaÅ‚ mnie zostawić samego o odejść z Pauline. PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ mu wiÄ™c ponownie i użyÅ‚em na nim spostrzeżenia: "kret". ZgodziÅ‚ siÄ™ z niÄ… pójść, ale najpierw musiaÅ‚em go rozwiÄ…zać.

 

Przestawiamy na Pauline.

 

 

ZajrzaÅ‚am ponownie do walizki, z której wydostaÅ‚am korkociÄ…g, scyzoryk, po czym zawoÅ‚aÅ‚am Johna i daÅ‚am mu go (porusz temat korkociÄ…gu). 

 

Przestawiamy na Johna.

 

 

PrzyjrzaÅ‚em siÄ™ ponownie Borisowi, po czy użyÅ‚em na nim korkociÄ…gu od Pauline, najpierw jednak obejrzaÅ‚em go i wydostaÅ‚em ostrze. 

 

 

Znów z num porozmawiaÅ‚em, po czym użyÅ‚em na nim spostrzeżenia: "kret" i wkrótce Boris odszedÅ‚ z Pauline.

 

Działamy jako Pauline.

 

 

Kret zabrała Borisa z posiadłości Baxter, więc mogłam się w końcu zalogować do kamer umieszczonych w Nio. Obserwowałam co dzieje się w posiadłości i gdy była już pora zadzwoniłam domofonem.

 

 

PostanowiÅ‚am siÄ™ przedstawić (opcja dowolna) i chwilÄ™ później znalazÅ‚am siÄ™ już w mieszkaniu, prowadzona przez AmandÄ™.

 

Gra ponownie przenosi siÄ™ nieco w czasie, tym razem w przód. 

 

Po śmierci Baxter, udało się nam z Johnem pozbyć się Amandy, po czym John zamierzał przystąpić do czytania księgi.

 

Działamy jako John.

 

 

ZrozumiaÅ‚em jak naprawdÄ™ jest z mojÄ… nieÅ›miertelnoÅ›ciÄ…. PostanowiÅ‚em speÅ‚nić życzenie Ginesa ale i samemu wypić eliksir, by przestać żyć wiecznie. 

 

 

 

Musiałem też porozmawiać z Pauline.

 

Działamy chwilę jako Pauline.

 

Mogłam zrozumieć decyzję Johna lub nie zgodzić się. Rozumiałam go, sama też postanowiłam, że przestanę być nieśmiertelną.

 

 

Wracamy do Johna.

 

 

Niestety Gines nie chciał mnie zostawić i zrobił coś, co spowodowało, że byłem....

 

Pozostało mi obejrzeć zakończenie mojej historii.