Recenzja Winchester. Dom duchów, filmu z dreszczykiem

Winchester kojarzy siÄ™ nam z markÄ… karabinu, z wielkÄ… fortunÄ… odziedziczonÄ… po przodkach i nawiedzonym domem w Kalifornii, który od lat jest atrakcjÄ… Ameryki PóÅ‚nocnej. Wierzy siÄ™, że skÅ‚adajÄ…cÄ… siÄ™ z czterech piÄ™ter i mnóstwa pokoi rezydencjÄ™ budowanÄ… i rozbudowywanÄ… nieprzerwanie dzieÅ„ i noc przez 38 lat zamieszkujÄ… dusze osób, które zginęły od kul wystrzelonych z tejże wÅ‚aÅ›nie broni. 

 

HistoriÄ™ rodziny, Sary Winchester wdowy po Williamie Winchesterze, dziedzicu fortuny Olivera Winchestera, kobiety zafascynowanej okultyzmem, nieszczęśliwej, dotkniÄ™tej życiowÄ… tragediÄ…, medium i Å‚Ä…cznika miÄ™dzy Å›wiatem żywych i umarÅ‚ych, próbuje widzom przybliżyć horror Michaela i Petera Spieriga zatytuÅ‚owany Winchester. Dom duchów.

 

Historia zbudowana na prawdziwych wydarzeniach przenosi nas do wspomnianego nawiedzonego domostwa, którego budowane, a nastÄ™pnie rozbierane pokoje majÄ… być kryjówkÄ… dla umÄ™czonych i tragicznie zmarÅ‚ych, których życie przerwane zostaÅ‚o z broni Winchesterów. Sara Winchester kobieta ekscentryczna, mocno wierzÄ…ca w klÄ…twÄ™, która ciąży nad jej rodzinÄ…, opÅ‚akujÄ…cÄ… od lat swojÄ… zmarÅ‚Ä… córeczkÄ™ jest spadkobierczyniÄ… wielkiego majÄ…tku i posiadaczkÄ… 50% udziaÅ‚ów w firmie Winchester. Jej sposób bycia sugeruje iż jest osobÄ… niespeÅ‚na rozumu. O zbadaniu rzeczywistej sytuacji stanu psychicznego dziedziczki fortuny oraz wydanie orzeczenia poproszony zostaje doktor Eric Price (Jason Clarke), który przybywa do posiadÅ‚oÅ›ci Sary Winchester (Helen Mirren) na zlecenie udziaÅ‚owców firmy, skuszony sporÄ… iloÅ›ciÄ… gotówki, jakÄ… mu za swoje usÅ‚ugi zaoferowano. Na miejscu jego trzeźwe, pragmatyczne spojrzenie na rzeczywistość zostanie poddane próbie. 

 

 

Zmierzy siÄ™ on bowiem nie tylko z duchami, które opanowaÅ‚y przepastne domostwo, ale i z demonem swojej przeszÅ‚oÅ›ci, co sprytnie zostaÅ‚o w fabuÅ‚Ä™ wplecione. UdaÅ‚o siÄ™ bowiem uchwycić różnice miÄ™dzy realistycznym, trzeźwym (mimo nadużywania Å›rodków niedozwolonych) umysÅ‚em psychiatry - czÅ‚owieka nauki, a eterycznÄ… i empatycznÄ…, posiadajÄ…cÄ… paranormalne zdolnoÅ›ci spadkobierczyniÄ… rodziny Winchester. Zderzenie dwóch odmiennych osobowoÅ›ci jest tu rodzajem wyzwolenia i oczyszczenia. Eric, który godzi siÄ™ ze stratÄ… żony, dopuszcza jednoczeÅ›nie do gÅ‚osu swoje do tej pory skrywane, a wyzwolone przez tragiczne wydarzenie, drugie ja. Natomiast Sara, dla której rodzina i jej bezpieczeÅ„stwo jest czymÅ› najważniejszym w życiu, godzi siÄ™ na wejrzenie w jej życie i zbadanie stanu umysÅ‚u, wdowa Winchester staje siÄ™ jednoczeÅ›nie nie tylko pacjentkÄ…, ale i duchowym przewodnikiem Price'a. 

 

Winchester. Dom duchów to zatem nie tylko filmowe straszydÅ‚o, ale i produkcja z pewnym przesÅ‚aniem, której zabrakÅ‚o kilku elementów, by stać siÄ™ horrorem godnym przerażajÄ…cych zapowiedzi jakimi nas raczono. Klimat grozy jest tu typowy dla tego gatunku, a opiera siÄ™ gÅ‚ównie na jump scare'ach, w których co rusz pojawiajÄ… siÄ™ upiorne duchy, czy też mroczne migawki i wstawki filmowe. Nie zabrakÅ‚o też innych, klasycznych elementów, bez których żadne szanujÄ…ce siÄ™ straszydÅ‚o nie może istnieć, skrzypiÄ…cych schodów, otwierajÄ…cych siÄ™ samoistnie drzwi i szaf czy wÄ™drowania samotnie do ciemnej piwnicy, z której dochodzi skÄ…dinÄ…d przerażajÄ…cy dźwiÄ™k. 

 

Sama klasyka, problem w tym, że ujÄ™cia te sÄ…, jak siÄ™ zapewne domyÅ›lacie bardzo przewidywalne. MiÅ‚oÅ›nik horrorów z pewnoÅ›ciÄ… siÄ™ ich nie wystraszy, bo dobrze je zna, zaÅ› sporadycznie oglÄ…dajÄ…cy takowe produkcje widz, szybko siÄ™ ze swoim strachem oswoi. Mam wrażenie, że reżyserom bardziej zależaÅ‚o na przedstawieniu duchowego aspektu winy i kary, niźli na straszeniu. 

 

Nie spodziewajcie siÄ™ zatem wszechobecnego strachu, a raczej nastawcie siÄ™ na stale utrzymujÄ…cy siÄ™ stan niepokoju, który budowany jest nie tylko przez wspomniane upiorne sceny, ale i poprzez sam wyglÄ…d posiadÅ‚oÅ›ci, jej styl, ciÄ…gÅ‚e zmiany, zabite deskami drzwi, pewien stan zawieszenia miÄ™dzy Å›wiatem tu i teraz, a duchowoÅ›ciÄ…. 

 

 

Klimat filmu próbujÄ… także wykrzesać aktorzy, którzy dwojÄ… siÄ™ i trojÄ…, by gÄ™stÄ… atmosferÄ™ jeszcze bardziej zagęścić. Na plan pierwszy wysuwa siÄ™ oczywiÅ›cie Helen Mirren. Zagrana przez niÄ… postać Sary Winchester jest jednoczeÅ›nie tajemnicza (czarny woal, żaÅ‚obny strój i duży intelekt), jak i prawdziwa i surowa, zdeterminowana i szalenie wrażliwa. Jej wiara, że zdoÅ‚a uwolnić rodzinÄ™ od klÄ…twy jest tak wielka i taka autentyczna, że przyjmujemy jÄ… za fakt niezaprzeczalny. 

 

Jest też dobry w swojej roli Jason Clarke, który z niezÅ‚ym skutkiem próbuje przybliżyć widzom postać okaleczonego przez los doktora psychiatry, Erica Price'a, który topi swe smutki w alkoholu, narkotykach i ramionach prostytutek. Jego powrót zza grobu po klinicznej Å›mierci jakiej doznaÅ‚, jest zderzeniem tego co rzeczywiste z tym co na wiarÄ™ przyjąć siÄ™ nie da. Trzeba tu zaznaczyć, że walkÄ™ z samym sobÄ… aktor pokazaÅ‚ nam w sposób bardzo wiarygodny, dlatego postać Erica staje siÄ™ nam bardzo bliska i autentyczna. 

 

Winchester. Dom duchów, to typowy przedstawiciel gatunku horrorów, w którym twórcy pragnÄ… przybliżyć postać kobiety zmagajÄ…cej siÄ™ z wÅ‚asnym przeznaczeniem, próbujÄ…cÄ… odpokutować za przeszÅ‚ość. Film nie wystraszy Was za bardzo, nie zachwyci piÄ™knymi widokami, ani nie powali fabularnie. Da jednak odczuć dreszczyk emocji  typowy dla gotyckich horrorów, niosÄ…c jednoczeÅ›nie klasyczne przesÅ‚anie, które mówi: "ZÅ‚o dobrem zwyciężaj". Moja ocena 6/10.