Dramat i horror w jednym czyli recenzja Smętarza dla zwierzaków

Każdy kto choć troszkÄ™ mnie zna, wie, że jestem fankom horrorów, zarówno w formie kinowej, jak i książkowej. Zaszczytne miejsce w szeregu ulubionych pisarzy grozy zajmuje Stephen King. JednÄ… z ulubionych przeze mnie powieÅ›ci jest wÅ‚aÅ›nie SmÄ™tarz dla zwierzaków, który z wypiekami na twarzy czytaÅ‚am jako mÅ‚oda kobieta. ZasÅ‚aniaÅ‚am wtedy twarz poduszkÄ… lub rzucaÅ‚am książkÄ™ w kÄ…t, gdy tylko natrafiÅ‚am na przerażajÄ…cy fragment, gdyż sÅ‚owo pisane straszyÅ‚o i straszy  mnie dobitniej niźli ruchome, kinowe obrazy. Porównanie literackiego pierwowzoru z filmowym jego przekÅ‚adem nadarzyÅ‚o siÄ™ jakiÅ› czas później, niosÄ…c niestety pewnÄ… dozÄ™ rozczarowania. Po latach, dokÅ‚adnie w tym roku nadarzyÅ‚a siÄ™ okazja ponownego zmierzenia siÄ™ z przerażajÄ…cÄ… wizjÄ… pisarza. Do polskich kin weszÅ‚a nowa wersja SmÄ™tarza dla zwierzaków, który miaÅ‚am przyjemność obejrzenia i opisania. 

 

Napisanie recenzji tego filmu nie było dla mnie prostą decyzją, bowiem po wielu latach cudownej przyjaźni musiałam pożegnać mojego psiego przyjaciela i tytułowy "smętarz", słowo pisane z błędem, stało się tematem nie tylko bolesnym, ale bardzo aktualnym, nabierając zupełnie innego wyrazu. Wyznaję jednak zasadę, że w życiu należy mierzyć się z naszymi demonami, więc.... Oto jest recenzja najnowszej wersji Smętarza dla Zwierząt czeka na Was. Miłej lektury!

 

 

SmÄ™tarz dla zwierzaków opowiada historiÄ™ Creedów. Rodzina przeprowadza siÄ™ z Bostonu do niewielkiego domu poÅ‚ożonego w zalesionej okolicy, do maÅ‚ej miejscowoÅ›ci o nazwie Ludlow. Louis Creed, lekarz spÄ™dzajÄ…cy w mieÅ›ci, gÅ‚ównie z powodu pracy, niewiele czasu ze swoimi najbliższymi, postanawia zmienić swoje życie. Podejmuje pracÄ™ w lokalnej klinice, skupiajÄ…c siÄ™ przede wszystkim na rodzinie. Niestety przez ich posesjÄ™ przebiega ruchliwa ulica, którÄ… z ogromnÄ… prÄ™dkoÅ›ciÄ… przemykajÄ… ciężarowe auta. Rodzinka skÅ‚adajÄ…ca siÄ™ z ojca, wspomnianego Louisa, matki Rachel, dwójki dzieci, dziewiÄ™ciolatki Ellie, ponad rocznego chÅ‚opca o imieniu Gage oraz kota Churcha powolutku aklimatyzuje siÄ™ w nowym miejscu. Pewnego dnia Rachel i Ellie sÄ… Å›wiadkami dziwnej procesji. Grupka dzieciaków w zwierzÄ™cych maskach wiezie na taczce martwe zwierze, a nastÄ™pnie chowa je na pobliskim, przylegÅ‚ym do ich domu cmentarzu dla zwierzÄ…t, odgrodzonym od reszty lasu wysokim murem zbudowanym z gaÅ‚Ä™zi i konarów drzew. Wiedziona ciekawoÅ›ciÄ… Ellie próbuje przedostać siÄ™ na druga stronÄ™ przedziwnego drzewnego ogrodzenia, raniÄ…c siÄ™ w nogÄ™. Na ratunek dziewczynce przybywa Jud Crandall, staruszek mieszkajÄ…cy samotnie w Ludlow i byÅ‚y wÅ‚aÅ›ciciel psa pochowanego wÅ‚aÅ›nie na tym zwierzÄ™cym cmentarzysku. Mężczyzna wkrótce zostaje przyjacielem rodziny. Gdy ukochany kotek Ellie zostaje potrÄ…cony przez jednÄ… z ciężarówek, Jud pokazuje Louisowi miejsce za drewnianÄ… barierÄ…, które w magiczny, ale i nieludzki sposób sprawia, że pochowana istota powraca do życia. Tak też staje siÄ™ z Churchem, który wraca z zaÅ›wiatów, ale jego zmartwychwstanie wyzwala w nim wielkÄ… agresjÄ™. Niestety to nie ostatnia tragedia, która dotyka Creedów. Przyjdzie im zmierzyć siÄ™ z nie tylko z bólem, ale z wÅ‚asnymi przekonaniami natury wiary.

 

 

SmÄ™tarz dla zwierzaków to jak wspomniaÅ‚am adaptacja powieÅ›ci pisarza grozy, choć wersja Kevina Kolscha i Dennisa Widmyer'a oraz scenarzysty Jeffa Buhler'a nieco odbiega od książkowego oryginaÅ‚u, zachowujÄ…c jednoczeÅ›nie bardzo specyficzny klimat. Film, podobnie jak powieść nie jest tylko klasycznym horrorem. To bardzo charakterystyczne, wyraziste poÅ‚Ä…czenie kina grozy z egzystencjalnym dramatem. Produkcja stawia przed widzem trudne pytania, porusza sprawÄ™ wiary, kÅ‚adÄ…c na szali zarówno poglÄ…dy czysto naukowe, jak i te metafizyczne. Temat Å›mierci, odejÅ›cia w nieznane, nie bycia, nie istnienia i zapomnienia, z pozoru odlegÅ‚y, nagle odżywa i staje siÄ™ problemem, z którym bohaterowie filmu nie sÄ… w stanie sobie poradzić. Poczucie bezradnoÅ›ci, przemożna chęć odzyskania utraconego dziecka staje siÄ™ uczuciem bardzo dojmujÄ…cym. Pokazanie bezradnoÅ›ci, brak umiejÄ™tnoÅ›ci kontrolowania emocji i ból rozdzierajÄ…cy serce. Uczucia te twórcom filmu udaÅ‚o siÄ™ zaprezentować w niemal perfekcyjny sposób. ProwadzÄ…c i stopniujÄ…c napiÄ™cie oraz rozbudzajÄ…c dramatyzm, jednoczeÅ›nie podkrÄ™cajÄ…c typowo horrorowaty klimat z jump scaer'ami, zbudowali oni kino dużego napiÄ™cia.

 

 

Zarzuca siÄ™ produkcji zbytnie skupienia na momentach grozy, przewidywalność i typowe skoncentrowanie siÄ™ na chwilach, w którym widz ma skakać na kinowym fotelu. Produkcja wydaje siÄ™ skrÄ™cać fabularnie ku typowemu slasherowi. Zgadzam siÄ™ z opiniami wielu widzów, wyrażam aprobatÄ™ i nie neguje czasami bardziej negatywnych, niźli pozytywnych zdaÅ„. Nie ma co kryć, że chwil, które majÄ… nas straszyć w filmie znajdziemy sporo. SkupiajÄ…c siÄ™ jednak na kinowej produkcji, należy na chwilÄ™ wrócić do wersji książkowej, pisanej w okresie życia autora borykajÄ…cego siÄ™ z wÅ‚asnymi demonami. Nastrój ten przeÅ‚ożyÅ‚ siÄ™ zapewne na sposób przedstawiania historii. Trik ten udaÅ‚o siÄ™ także przemycić do nowszej wersji filmu, która wedÅ‚ug mnie jest o niebo lepsza od propozycji z 1989.

 

PoÅ‚Ä…czenie dramatyzmu z typowym horrorem, który czasami może wydawać siÄ™ bardzo banalny (ale czy nie takie sÄ… wÅ‚aÅ›nie filmy grozy), potÄ™gowane jest przez bardzo dobrÄ… pracÄ™ aktorskÄ…. Na szczególnÄ… uwagÄ™ zasÅ‚uguje rzecz jasna mÅ‚oda aktorka Jeté Laurence wcielajÄ…ca siÄ™ w Ellie Creed, która w swojej roli jest tak autentyczna, zarówno sÅ‚odka i dziecinna, jak w drugiej części filmu, drapieżna, nieprzewidywalna i upiorna, ale przede wszystkim mordercza. Jej postawa w bardzo jednoznaczny i niezwykle dobitny sposób neguje ingerencjÄ™ czÅ‚owieka w naturÄ™. Stawia kropkÄ™ na tym, co już siÄ™ skoÅ„czyÅ‚o, choć ciężko siÄ™ z tym pogodzić. Bolesna przemiana narzucona przez ojca odbija siÄ™ na naturze spokojnej dziewczynki, teraz kogoÅ› na ksztaÅ‚t demona bez serca i litoÅ›ci. InnÄ…, ale jakże dobrze zbudowanÄ… osobowoÅ›ciÄ… jest  postać Louisa Creeda, który wcieliÅ‚ siÄ™ w rolÄ™ ojca Ellkie, Jasona Clarke'a. Lekarz czÅ‚owiek stawiajÄ…cy na naukÄ™, nie wierzÄ…cy w życie inne niż doczesne, nagle staje siÄ™ Å›wiadkiem przerażajÄ…cego cudu. Jego boleść, rozpacz i chęć naprawienia bÅ‚Ä™du pcha go do czynu, który jemu samemu wydaje siÄ™ nieetyczny, nieludzki i okrutny. WewnÄ™trzna walka z samym sobÄ…, ojcowska rozpacz i przeszywajÄ…ca pustka, którÄ… trzeba wypeÅ‚nić. Te uczucia aż kipiÄ… i wylewajÄ… siÄ™ z odgrywanej przez Louisa postaci. Nie można także zapomnieć o roli Amy Seimetz kobiety mierzÄ…cej siÄ™ z widmem Å›mierci w dzieciÅ„stwie, a która jako Rachel Creed, musi zmierzyć siÄ™ z niÄ… po raz kolejny, dotkliwie i przerażajÄ…cÄ…, widzÄ…c Å›mierć córki, która zginęła niemal na jej oczach. Niewielki aktorski plusik należy siÄ™ także dla Johna Lithgowa, który wcieliÅ‚ siÄ™ w postać Juda Crandalla, wdowca znajÄ…cego mroki miasteczka Ludlow. 

 

 

SmÄ™tarz dla zwierzaków to horror, który staÅ‚ siÄ™ dla mnie, niestety, filmem, który w tym momencie mojego życia odbieram niezwykle emocjonalnie. To także Å›wieże spojrzenie nie tylko na książkÄ™, która w kilku miejscach różni siÄ™ od produkcji Kevina Kolscha i Dennisa Widmyer'a i która mimo tych różnic zbliża siÄ™ do pierwowzoru bardziej niż wersja z roku 1989. Pomimo dozy przewidywalnoÅ›ci i typowego jump scearowego klimatu SmÄ™tarz dla zwierzaków z roku 2019 oglÄ…daÅ‚o mi siÄ™ wyjÄ…tkowo dobrze, a strach towarzyszÄ…cy filmowi grozy, w równiej mierze mieszaÅ‚ siÄ™ z ludzkim dramatem, smutkiem i nostalgiÄ…. Moja ocena 7/10.