BloodRayne

Sequel świetnej gry akcji/TPP autorstwa zespołu developerskiego Terminal Reality, której rynkowy debiut miał miejsce w maju 2003 roku. Po raz kolejny wcielamy się w postać tytułowej BloodRayne - pół-człowieka, pół-wampira - która walczy z ponadnaturalnymi siłami zagrażającymi światu. Fabuła drugiej części przedstawia się następująco: niejaki Kagan, bardzo wpływowy współpracownik hitlerowców, został zabity na krótko przed wojną i to właśnie naszą heroinę oskarżono o popełnienie tego morderstwa. Przez kolejne sześćdziesiąt lat, Rayne walczyła ze swoimi „braćmi” i „siostrami” wampirami. Pozostałe przy życiu osobniki postanowiły założyć organizację zwaną Cult of Kagan, która za główny cel postawiła sobie wypełnienie woli „ojca” – cały świat powinny zalać fale wampirów, zaś ludzie mają stać się zwierzyną łowną dla nowych panów. W rękach członków owej organizacji znalazła się tajemnicza substancja o nazwie „The Shroud”, która po użyciu sprawia, iż promienie słoneczne stają się nieszkodliwe dla wampirów. Nadchodzi nowa, straszna „wampirza era”, a tylko BloodRayne może ocalić świat przed klęską... Oprócz elementów znanych z pierwszej części (zwolnienie akcji, kilka trybów „wizji” bohaterki, sporego zestawu ciosów czy efektu BloodRage), w sequelu pojawiło się kilka interesujących nowości. Same starcia przyjmują jeszcze bardziej akrobatyczną formę (poszerzenie ruchów wampirzycy), zaś uderzenia zadawane podczas walki zyskały na precyzji. Podczas pojedynków możemy wybierać dowolne kombinacje ciosów (a nie z góry narzucone przez program), a także kończyć wszystkie potyczki specjalnym „fatality” (kłania się popularny cykl Mortal Combat), które w pełni uargumentuje przewagę Rayne. Wśród umiejętności tytułowej heroiny pojawia się również „wzmocniony” BloodRage (Enhanced BloodRage), czy zupełna nowość - BloodStorm. Otoczenie, w jakim porusza się tytułowa Rayne, zostało oparte o współczesną rzeczywistość (wielka metropolia). Autorzy nie zapomnieli także o zmianie strojów bohaterki oraz dopracowaniu silnika gry, dzięki czemu efekty audio-wizualne stoją na znacznie wyższym poziomie niż w oryginalnej produkcji (nie brakuje dynamicznego cieniowania, sporej gammy rozmaitych efektów świetlnych, a także klimatycznej ścieżki dźwiękowej, etc.).