Where the Water tastes like Wine - recenzja

Każdy z Was, jestem tego pewna, ma na swojej liÅ›cie grÄ™, na którÄ… czekaÅ‚, czeka lub bÄ™dzie czekaÅ‚, takÄ…, którÄ… koniecznie chce mieć w swojej kolekcji, co do której jest niemal pewny, że go nie zawiedzie, dostarczajÄ…c najwiÄ™cej pozytywnych emocji z wszystkich tytuÅ‚ów do tej pory ogranych. Ja takich speÅ‚niajÄ…cych growe marzenia produkcji miaÅ‚am i zapewne bÄ™dÄ™ mieć wiele, a wÅ›ród nich szacowne miejsce zajmowaÅ‚o Where the Water Tastes Like Wine, w którÄ… miaÅ‚am przyjemność zagrać dziÄ™ki uprzejmoÅ›ci firmy Gog.com, za co w tym miejscu serdecznie dziÄ™kujÄ™. 

Nie bez powodu sformuÅ‚owaÅ‚am moje oczekiwania co do niej w czasie przeszÅ‚ym, bowiem zajmowaÅ‚a wysokie miejsce na mojej liÅ›cie, ale to już niestety nie aktualne. Owa, niezależna przygodówka Dim Bulb Games i Serenity Forge rozpoczęła i skoÅ„czyÅ‚a siÄ™ na pomyÅ›le, który nie zostaÅ‚ odpowiednio spożytkowany, żeby nie powiedzieć zaprzepaszczony. W tym wypadku woda dalej smakuje jak woda i już Å›pieszÄ™ wyjaÅ›niać dlaczego. 

Historia zaczyna siÄ™ gdy nasz bohater, bliżej nieokreÅ›lony wÄ™drowiec dociera do niewielkiej chatki na uboczu. Niespiesznie otwiera drzwi, dostrzegajÄ…c stolik, a przy nim grupÄ™ grajÄ…cÄ… w karty, a dokÅ‚adnie w pokera. Postanawia wiÄ™c do nich doÅ‚Ä…czyć. Z poczÄ…tku idzie mu niezwykle dobrze, wygrywa rozdanie za rozdaniem, zgarnia pulÄ™ za pulÄ…, grono grajÄ…cych siÄ™ kurczy, aż nasz protagonista zostaje przy stoliku jedynie z tajemniczÄ…, ukrytÄ… w mroku postaciÄ… i choć w rÄ™ku ma karty mogÄ…ce Å›wiadczyć o kolejnym szczęśliwym rozdaniu, tym razem przegrywa. Przeciwnik partyjki pokera odsÅ‚ania, jak siÄ™ okazuje wilczÄ…, a zarazem mrocznÄ… twarz, skazujÄ…c naszego przegranego wÄ™drowca na tuÅ‚aczkÄ™ po kraju i zbieraniu opowieÅ›ci, bo tylko one pomogÄ… mu odzyskać zastawionÄ… w grze wolność, a może nawet uratować życie. OdtÄ…d pod postaciÄ… szkieletu przemierza  stany, miasta i wsie Ameryki,  kolekcjonujÄ…c wszelakiej maÅ›ci opowiastki, legendy i przypowieÅ›ci, a podróż ta jest dÅ‚uga i uciążliwa. 

Niezależni twórcy majÄ… to do siebie, że w swoich produkcjach akcentujÄ… jeden element, który zwykle jest wyjÄ…tkowy i innowacyjny, wyróżniajÄ…cy go z poÅ›ród tytuÅ‚ów komercyjnych. Motorem napÄ™dowym tej narracyjnej przygodówki z elementami RPG niewÄ…tpliwie miaÅ‚a być fabuÅ‚a, czyli toczÄ…ca siÄ™ w grze opowieść, skupiajÄ…ca siÄ™ przede wszystkim na zasÅ‚yszanych podczas naszej wÄ™drówki opowiadaniach, które  muszÄ™ przyznać bywajÄ… interesujÄ…ce, a dodatkowo z czasem ulegajÄ… modyfikacji, stajÄ… siÄ™ bardziej rozbudowane, ciekawsze i przede wszystkim dÅ‚uższe. Problem w tym, że po jakimÅ› czasie zaczynajÄ… nas nudzić, dotarcie do nich bywa skomplikowane i zbyt monotonne, a spamiÄ™tanie kolejnych ich wersji jest zwyczajnie niemożliwe, przynajmniej dla przeciÄ™tnego czÅ‚owieka. 

Zwykle w moich recenzjach staram siÄ™ podzielić tekst na etapy, w których opisuje osobno fabuÅ‚Ä™, mechanikÄ™ gry, grafikÄ™, muzykÄ™ i tak dalej. W tym wypadku muszÄ™ postÄ…pić, pozwolicie, nieco inaczej, skupiajÄ…c siÄ™ na wspomnianych aspektach, ale w formie - podoba siÄ™, nie podoba siÄ™.  Where the Water Tastes Like Wine wywoÅ‚uje we mnie tyle skrajnych emocji, jak żadna inna produkcja przygodowa, bowiem posiada w takich samych elementach zarówno pozytywy i negatywy, co przyznacie, jest na swój sposób wyjÄ…tkowe i niepospolite. Postaram siÄ™ je Wam w miarÄ™ zwięźle przedstawić.

Hmm..... poczÄ…tkowe wow... wywoÅ‚ane tym co zobaczyÅ‚am na ekranie, czyli rysunkowÄ…, statycznÄ…, przypominajÄ…cÄ… nieco komiks, rozmazanÄ…, troszkÄ™ niewyraźnÄ…, ale jakże urokliwÄ…  grafikÄ… 2D, czyli takÄ… jakÄ… kocham w przygodówkach, prysÅ‚o jak przysÅ‚owiowa baÅ„ka mydlana gdy tylko zamknęły siÄ™ za mnÄ…, czyli moim bohaterem, drzwi wspomnianej wyżej chatki z wilkiem. Nagle, jako szkielecia postać trafiÅ‚am na mapÄ™ 3D i to w kiepskiej jakoÅ›ci, która nijak nie przystawaÅ‚a do tego, co widziaÅ‚am chwilÄ™ temu. Åšliczność zamieniÅ‚a siÄ™ w brzydotÄ™, zadowolenie w niesmak. I tak przechodzÄ…c  przez caÅ‚Ä… grÄ™ z graficznej skrajnoÅ›ci w skrajność, delektujÄ…c siÄ™ Å›licznym, nietypowym i wpisujÄ…cym siÄ™ w nurt gier niezależnych rysunkowym stylem, na mapie trafiamy w odmÄ™ty zwykÅ‚oÅ›ci i tandety. Czemu? Dlaczego twórcy zdecydowali siÄ™ na takie rozwiÄ…zanie? Nie wiem, zadaje sobie te pytanie do dziÅ›. 

Z grafikÄ… nierozerwalnie zespolona jest caÅ‚a otoczka produkcji zwiÄ…zana nie tylko z poruszaniem siÄ™ naszej growej postaci, ale i wyglÄ…dem mapy, po której spacerujemy oraz interfejsem przygodowej rozgrywki. ChciaÅ‚oby siÄ™ w tym miejsce powiedzieć: "Gra jak kobieta, zmiennÄ… jest" i zdanie to oddawaÅ‚oby sedno tego, co teraz chce przekazać.

Sam zamysÅ‚  na wÄ™drówkÄ™ po wszelakich wiÄ™kszych, czy mniejszych zakÄ…tkach Stanów Zjednoczonych jest niewÄ…tpliwie pomysÅ‚em ciekawym. Poznajemy co nieco kultury tego kraju, lokalizacjÄ™ terytorialnÄ…, a zasÅ‚yszane historie niejednokrotnie przybliżajÄ… nam ten wielki kraj. Problem w tym, że wielkość ta ma tu kolosalne znaczenie, bo dreptania jest tak dużo, że z czasem ten etap zaczyna mam bardzo doskwierać. Kierowana przez nas postać chodzi wyjÄ…tkowo wolno, widocznych na mapie punktów z ikonÄ… opowieÅ›ci czasami w ogóle nie widać, a sama mapa wydaje siÄ™ być jakaÅ› nijaka (przybliżenie i oddalenie sÄ… sztywne i ciężko „chodzÄ…”). Ot to tu, to tam znajdziemy na niej punkt interaktywny w postaci ikony opowieÅ›ci, czasami też  takowy, który przeniesie nas do ogniska, a czasem zawÄ™drujemy dziÄ™ki niemu do miasta, gdzie jesteÅ›my w stanie zarobić trochÄ™ pieniÄ™dzy, czy siÄ™ zabawić. Wprawdzie możemy przyspieszyć podróż naszego protagonisty gwiżdżąc, ale wiąże siÄ™ to z dziwacznym, a nawet uciążliwym sterowaniem, wiÄ™c nie należy do najprzyjemniejszych (projekt interfejsu bardzo mocno przypomina użycie drugiej gaÅ‚ki i triggera z pada). Możemy też Å‚apać stopa, lecz także i w tym wypadku jest pewne ale..… JeÅ›li nie mamy kasy, a nasza postać zostanie przyÅ‚apana na jeździe na gapÄ™, zginie. O zgrozo... jest jeszcze jeden, bardzo istotny, niezrozumiaÅ‚y dla mnie element mapy, na której, nie wiedzieć czemu twórcy nie umieÅ›cili nazwy miejscowoÅ›ci. Z caÅ‚ym szacunkiem dla geografii tego niewÄ…tpliwie Å›licznego kraju, nie jestem w stanie okreÅ›lić gdzie i w jakim stanie znajduje siÄ™ dana miejscowość, a tym bardziej maÅ‚e miasteczko.

Jak już zapewne wiecie, serce Where the Water Tastes Like Wine to zbierane przez gracza historie. Znajdziemy tu zarówno Å›mieszne, jak i straszne opowiastki, podania ludowe, jak i przypowiastki wymyÅ›lone, zwykle ciekawe i wciÄ…gajÄ…ce, które od kilku zdaniowych na poczÄ…tku, poprzez ewolucjÄ™, swoistÄ… zabawÄ™ w gÅ‚uchy telefon, w którym jedna opowieść opowiadana jest przez wiele postaci w zupeÅ‚nie inny sposób, stajÄ… siÄ™ rozbudowane i wielowÄ…tkowe. I także w tym wypadku, po raz kolejny przyjdzie mi ponarzekać, gdyż wszystko piÄ™knie, ale twórcy ponownie przecenili graczy, zapominajÄ…c dać im wglÄ…d w opowiadania przed ich modyfikacjÄ… (nie mamy poglÄ…du poprzednich wersji), wiÄ™c albo je zapamiÄ™tamy, albo nie jesteÅ›my w stanie poprawnie lub przynajmniej w zadowalajÄ…cy nas sposób wykonać naszego zadania, a element ten jest kluczowy dla rozgrywki.

I tak historie, które mamy przekazać, przecież nie jednej z kilkunastu postaci spotkanej przy ognisku, pozwalajÄ…c jej szeroko otworzyć oko (stosowana ikona), czyli wybierajÄ…c takie opowieÅ›ci, jakie w danej chwili nasz rozmówca pragnie wysÅ‚uchać, stajÄ… siÄ™ niepeÅ‚ne i mniej wartoÅ›ciowe. Na dodatek, musimy nie tylko doskonale je zapamiÄ™tywać, ale i po nie wracać, co nie jest takie proste, tym bardziej, że nasi sÅ‚uchacze, jak na przyzwoitego wÄ™drownika przystaÅ‚o, także siÄ™ przemieszczajÄ….

Skakanie ze sprzecznoÅ›ci w sprzeczność widać także w udźwiÄ™kowieniu, muzyce i wszystkim tym, co jest z niÄ… zwiÄ…zane. Po raz kolejny pozytywy mieszajÄ… siÄ™ tu z negatywami i sama nie wiem czego jest wiÄ™cej. Przyjemna dla ucha jest linia melodyczna i piosenki na pograniczu country, jazzu, bluesa i wszystkiego tego, co jest w kulturze Ameryki ważne, podobnie jak i opowieÅ›ci ewoluujÄ…, co jest fajne, ale jedynie do czasu, bo podobnie jak wÄ™drówka, z czasem zaczynajÄ… nużyć.

NajmocniejszÄ… stronÄ™ produkcji jest natomiast angielska wersja gÅ‚osowa, w której znajdziemy gwiazdy nie tylko Å›wiata aktorskiego, ale i muzycznego, w tym Gordona Matthew Sumnera, czyli Stinga, który peÅ‚ni w grze rolÄ™ narratora, w tym wypadku wilka. Każda odegrana postać, każda z wielu dostÄ™pnych w grze ról gÅ‚osowych, każda wypowiedziana kwestia, dialog, opowiadanie i tak dalej, tak dalej, jest absolutnie genialna. Aktorzy wÅ‚ożyli w swojÄ… pracÄ™ nie tylko wiele trudu, zaangażowania, energii, co i mnóstwo serca, wiÄ™c chylÄ™ czoÅ‚a. 

To jest niezwykle trudne pytanie, na które tak naprawdÄ™ nie mam gotowej odpowiedzi, bo nie jestem w stanie ocenić jÄ… ani dobrze, ani źle. Jedno jest pewne, ta narracyjna, niezależna i na swój sposób wyjÄ…tkowa gra miaÅ‚a niezwykle silny potencjaÅ‚, który nadal w niej drzemie i mam takÄ… cichÄ… nadziejÄ™, że zostanie w przyszÅ‚oÅ›ci przez autorów wykorzystany, bo Å›ledzenie pojawiajÄ…cych siÄ™ podczas gry opowieÅ›ci sprawiaÅ‚o mi dużą frajdÄ™ i tego siÄ™ bÄ™dÄ™ trzymać.