Myst III: Exile - recenzja

„Mysty”, czyli gatunek gier, w których wiÄ™kszość czasu spÄ™dzamy na rozwiÄ…zywaniu zagadek, czytaniu pamiÄ™tników i wszelakich notatek, a wszystkiemu temu towarzyszy osamotnienie, gdyż w naszych zadaniach nikt nam nie pomaga. Nudzić siÄ™ jednak nie mamy okazji, bowiem na każdym kroku, tuż za rogiem czeka nas kolejne i to z reguÅ‚y trudne, a wielokrotnie bardzo zÅ‚ożone zadanie. Takie gry można kochać, albo nienawidzić lub też, jak w moim przypadku i jedno i drugie.

Ponieważ postanowiÅ‚am sobie solennie, przejść je jeszcze raz, zaznaczam, że nastÄ…piÅ‚o to po wielu latach, wiÄ™c na moim komputerze, po dwóch pierwszych odsÅ‚onach, pojawiÅ‚ siÄ™ „Myst” numer trzy, czyli „Myst III : Exile”. Owa gra jest idealnym potwierdzeniem zÅ‚ożonoÅ›ci moich uczuć do tych przygodówek. Z jednej strony uwielbiam siÄ™ zagÅ‚Ä™biać w przepiÄ™kne, dziwne, a czasami pokrÄ™cone Wieki Mysta, a z drugiej drażniÄ… mnie zbyt trudne zagadki, problem z odnalezieniem wÅ‚aÅ›ciwego miejsca w kolejnej epoce, czy w koÅ„cu problemy techniczne, których podczas gry w „Myst III: Exile” nie brakuje. 

Każdy fan tego rodzaju zabawy wie, że fabuÅ‚y Mystów krÄ™cÄ… siÄ™ wokóÅ‚ tej samej rodziny. Tym razem krÄ™ci siÄ™ wokóÅ‚ Atrusa, ale przede wszystkim jego dwóch synów, którzy nie sÄ… tacy kochani, jak to siÄ™ wydaje ich ojcu. Tym razem wcielamy siÄ™ w przyjaciela Atrusa. Osobnik ten, który nie ma imienia, przybywa do Tomahany, nowego miejsca zamieszkania Atrusa i jego żony oraz kolejnego czÅ‚onka rodziny,  ich maÅ‚ej córeczki. Ponieważ pan domu jest bardzo zajÄ™ty, Catherina prosi goÅ›cia, czyli nas do pracowni męża, by tam zaczekaÅ‚ na Atrusa. OglÄ…damy wiÄ™c wszelakie skarby wÅ‚aÅ›ciciela pracowni i gdy siÄ™gamy do ksiÄ™gi Releeshahn, pojawia siÄ™ Atrus, który wrÄ™cza nam owe tomisko. Niestety nie wiadomo skÄ…d zjawia siÄ™ Saavedro, wróg Atrusa, który zabiera ksiÄ™gÄ™ i ucieka. Nam zaÅ› pozostaje odnalezienie go, odzyskanie ukradzionej książki i przede wszystkim poznanie prawdy o Saavedro. W tym celu wÄ™drujemy do czterech wieków, przenoszÄ…c siÄ™ tam za pomocÄ… ksiÄ…g i rozwiÄ…zujÄ…c kolejne zadania celem zdobycia trzech symboli, a każdy z nich zbliża nas do prawdy.

Pod wzglÄ™dem obsÅ‚ugi „Myst III: Exile” nie różni siÄ™ niczym od jej dwóch poprzedniczek. Dalej kierujemy postaciÄ… za pomocÄ… myszy, widzÄ…c Å›wiat oczami bohatera. Niestety nie mamy caÅ‚kowitej swobody poruszania siÄ™, bowiem kroczyć możemy tylko po utartych i z góry ustalonych przez twórców Å›cieżkach. Gdy ruszymy w innym kierunku lub też za bardzo w prawo, czy też w lewo, natychmiast sÅ‚yszymy Å›wiszczÄ…cy dźwiÄ™k, co przyznam siÄ™ strasznie mnie denerwowaÅ‚o.

KiedyÅ›, lata temu nie byÅ‚am w stanie przyczepić siÄ™ do niczego w tej grze, dziÅ›, być może ze wzglÄ™du mojego wieku, może iloÅ›ci gier, które przeszÅ‚am, jestem jej mniej przychylna i wyraźnie widzÄ™ growe wady. Przede wszystkim wspomniane już wczeÅ›niej sterowanie, a raczej ograniczony sposób poruszania, po drugie zagadki. Hm…… fajnie, jak jest ich mnóstwo, fajnie jak sÄ… trudne i wymagajÄ…ce, ale nie fajnie jak sÄ… zbyt trudne, a na dodatek dotarcie do nich wymaga tÄ™giego wzroku, a mój już nie jest pierwszej mÅ‚odoÅ›ci. W trójce zwyczajnie trzeba poruszać siÄ™ jak żóÅ‚w, rozglÄ…dać po wszystkich kÄ…tach i wypatrywać miejsce, dziury, przeÅ›wity miÄ™dzy gaÅ‚Ä™ziami, drabinki na dole, bo tam z pewnoÅ›ciÄ… ukrywa siÄ™ wejÅ›cie, czy też zejÅ›cie, a w nim kolejna zagadka. Nie jest to, bÄ™dÄ™ siÄ™ upierać, gra dla mniej cierpliwych graczy, chyba, że zamierzajÄ… grać z poradnikiem w rÄ™kach. Tu wszystko jest ważne, poÅ›piech nie wskazany, ale ilość zagadek i satysfakcja z ich rozwiÄ…zywania ogromna.

Graficznie trójeczka jest bardzo nierówna. SÄ… lokacjÄ™, które sÄ… przepiÄ™kne, kolorowe, wyraźne, bogate w detale, ale sÄ… i takie, w których obraz bywa zamazany, jakby przymglony. Tak jest w wieku Edanna. To jedno z tych miejsc, które przeklinam w tej grze. Gdziekolwiek trafić, cokolwiek znaleźć wymaga nie od nas nie lada wytrwaÅ‚oÅ›ci, a rozmazane, niedokÅ‚adne lokacje sprawiajÄ…, że trzeba wlepiać oczy w monitor, co skutkuje ich bólem i koniecznoÅ›ciÄ… odpuszczenia sobie gry.

W poprzednich częściach narzekaÅ‚am, że żaden dostÄ™pny i znany mi program nie chce robić zrzutów ekranu,  na szczęście w trójce siÄ™ to zmieniÅ‚o i screeny robiÄ… siÄ™ piÄ™knie, ale pojawia siÄ™ inny problem. Nie próbujcie zrzucać gry na pasek. Gdy tylko to zrobicie, a potem bÄ™dziecie próbowali wrócić do gry, to siÄ™ wam to nie uda. W moim przypadku dziaÅ‚y siÄ™ cuda, wrÄ™cz z caÅ‚kowitÄ… zawieszeniem siÄ™ komputera. Nie pomagaÅ‚o nic, pozostawaÅ‚o resetowanie kompa i tyle. Problem miaÅ‚am także z animacjami, których w grze jest mnóstwo. Przy ich odtwarzaniu przygodówka stawaÅ‚a siÄ™ bardzo niestabilna. 

„Myst III : Exile” zostaÅ‚a w Polsce wydana miÄ™dzy innymi w Kolekcji Klasyki jako Myst: Antologia, razem z pierwszÄ… częściÄ… „Myst” i z „Riven”. Wydawca postaraÅ‚ i wersja polska tej gry, czyli peÅ‚na polonizacja wykonana jest profesjonalnie, a aktorzy podkÅ‚adajÄ…cy gÅ‚osy pod bohaterów przyÅ‚ożyli siÄ™ do swego zadania. W grze mamy również możliwość wyÅ‚Ä…czenia dubbingu i grania z polskimi napisami, sÅ‚uchajÄ…c przy tym oryginalnej wersji dialogowej.

MocnÄ… stronÄ™ tej części jest muzyka. O ile w poprzednich odsÅ‚onach byÅ‚a ona uboga, tak w „Myst III” sÅ‚yszymy nie tylko przeróżne motywy muzyczne, ale i chór, który potÄ™guje przyjemne wrażenie z rozgrywki, która, jeÅ›li siÄ™ już wiemy co robić zajmuje okoÅ‚o 6-7 godzin. 

MyÅ›lÄ…c nad ocenÄ… tej pozycji, staraÅ‚am siÄ™ na niÄ… spojrzeć bardziej przychylnie, niźli nie, ale prawdÄ™ powiedziawszy „Riven” bardziej mi siÄ™ podoba, ma sensowniejsze zagadki, jest graficznie Å‚adniejsza i chyba ciekawsza. Trójeczka „Mysta” ma jednak coÅ›, co lubiÄ™ w tego rodzaju grach, czyli kilka zakoÅ„czeÅ„. Gdy tylko, przed zakoÅ„czeniem gry zapiszemy jÄ… w paru miejscach, mamy możliwość obejrzenia wielu zakoÅ„czeÅ„, z których tylko jedno jest tym wÅ‚aÅ›ciwym.