The Critter Chronicles - recenzja

Znany filozof Arystoteles twierdziÅ‚, że istniejÄ… różne rodzaje przyjaźni, idealna, bÄ™dÄ…ca wartoÅ›ciÄ… samÄ… w sobie oraz taka, która ma speÅ‚niać pewien cel, sÅ‚użący  przyjemnoÅ›ci czy też użytecznoÅ›ci. Taka idealna przyjaźń może zrodzić siÄ™ miÄ™dzy dwojgiem na pozór nie pasujÄ…cych do siebie osób, także miÄ™dzy podróżnikiem i awanturnikiem Nate'em Bonnetem, a różowym stworem zwanym Critterem, ukazanej w grze przygodowej noszÄ…cej tytuÅ‚ The Book of Unwritten Tales: The Critter Chronicles.

Po niedawnym sukcesie w naszym i nie tylko naszym kraju, gry The Book Unwritten Tales  i moich "ochach" i "achach" na temat jej pozycji, byÅ‚am w siódmym niebie, gdy szczęśliwym zbiegiem okolicznoÅ›ci, w moje Å‚apki trafiÅ‚ jej prequel. Z peÅ‚nym uÅ›miechem na twarzy zasiadÅ‚am do gry, wiedziona przekonaniem, że bÄ™dÄ™ siÄ™ równie dobrze bawić, a może i nawet lepiej. Niestety już wkrótce miaÅ‚am siÄ™ przekonać, że w porównaniu z jej poprzedniczkÄ… The Critter Chronicles, wyglÄ…da nieco blado.

Jak już wczeÅ›niej nadmieniÅ‚am bohaterami dzieÅ‚a niemieckiego studia King Art Games sÄ… Nate Bonnet i Zwierzak Critter. Tego pierwszego poznajemy w trudnym momencie  Å¼ycia. WÅ‚aÅ›nie dziÄ™ki hazardowi, staÅ‚ siÄ™ posiadaczem statku powietrznego o dumnej nazwie Mary i zamierza ruszyć w nieznane, gdy na jego drodze staje zawziÄ™ta Å‚owczyni nagród, Ogrzyca imieniem Ma'Zaz. DziÄ™ki sprytowi i zdolnoÅ›ciom graczy, Nate zdoÅ‚a uwolnić siÄ™ od zielonej przeÅ›ladowczyni, jak siÄ™ okaże później, nie na dÅ‚ugo. Niestety jego statek rozbija siÄ™ i spada gdzieÅ› w lodowej krainie, zwanej Northland, zamieszkaÅ‚ej chwilowo przez różowe, wÅ‚ochate stwory, którym dokucza Troll, czarownik imieniem Munkus. Ten okrutny mag kradnie  "różowym" krysztaÅ‚ zwany sercem. W zamian za pomoc w naprawie powietrznego statku, wietrzÄ…c przy okazji prywatny interes, Nate godzi siÄ™ odebrać kamieÅ„ Munkusowi. Obok niego staje dzielny Critter, pragnÄ…cy zadowolić swojÄ… ukochanÄ….

Tak pokrótce przedstawia siÄ™ fabuÅ‚a gry, rozgrywajÄ…c siÄ™ podobnie jak w poprzedniej części, przez pięć rozdziaÅ‚ów, które w caÅ‚oÅ›ci tworzÄ… zabawÄ™ zajmujÄ…ca nam zdecydowanie mniej czasu niż w The Book Unwritten Tales. CaÅ‚kowity czas gry, to zaledwie 7 do 8 godzin. 

CiekawÄ… opcjÄ… jest wybór stopnia trudnoÅ›ci. Twórcy zdecydowali siÄ™ wprowadzić do rozgrywki dwa poziomy: normalny i trudny. Ten drugi różni siÄ™ od pierwszego dodatkowymi czynnoÅ›ciami, dotyczÄ…cymi zagadek przedmiotowych oraz utrudnionym sposobem rozwiÄ…zywania zagadek logicznych. Gra w tym wypadku jest trudniejsza, wobec tego, co mnie siÄ™ bardzo spodobaÅ‚o, oprócz klawisza spacji, podÅ›wietlajÄ…cego, tak jak w poprzedniczce aktywne miejsca, pojawia siÄ™ także podpowiedź sÅ‚owna, w której wyraźnie okreÅ›lono zadanie, które w danej chwili należy wykonać. 

Niestety lokacji w których przyjdzie nam siÄ™ borykać z grÄ…, jest niewiele. Do dyspozycji mamy statek Nate'a, polarne pustkowie, siedlisko Yeti, siedzibÄ™ Zwierzaków, statek podwodny Markusa, czy posiadÅ‚ość Arcymaga.  Najlepiej pod wzglÄ™dem graficznym, fabularnym, czy logicznym (spora ilość przeróżnych zadaÅ„), wypada te ostatnie miejsce.

Na swej drodze, w porównaniu do poprzedniej gry, spotkamy również zdecydowanie mniej postaci, które nie sÄ…  już takie wielobarwne i charakterystyczne. Ekolożka Petra,  schizofreniczny naukowiec ukrywajÄ…cy siÄ™ pod przebraniem Yeti, a także różowi mieszkaÅ„cy, czy też czarownik Munkus wraz ze swymi strażnikami i żądna zysku Ogrzyca, to trochÄ™ za maÅ‚o, by w starciu z The Book Unwritten Tales, odnieść zwyciÄ™stwo. 

Blado wypada również muzyka, której znikoma ilość sÅ‚yszalna jest podczas rozgrywki. Nieco lepiej przedstawiajÄ… siÄ™ dźwiÄ™ki otoczenia. Szczególnie dobrze sÅ‚ychać to w Galerii, w mieszkaniu Arcymaga, w której to stukot butów Nate'a roznosi siÄ™ echem po caÅ‚ym pomieszczeniu. 

Graficznie pozycja  przypomina jej poprzedniczkÄ™ i nie ustÄ™puje jej  pod żadnym wzglÄ™dem. Nieźle wypadajÄ…  animacje postaci, choć autorzy troszkÄ™ moim zdaniem "przekombinowali", wprowadzajÄ…c pewne ulepszenie. Otóż w poprzedniczce nasi bohaterowie nie biegali, co spowolniaÅ‚o rozgrywkÄ™, zważywszy, że lokacji i miejsc do zwiedzenia byÅ‚o sporo. W The Critter Chronicles  opcjÄ™ tÄ… zmieniono, dziÄ™ki temu Nate porusza siÄ™ zdecydowanie szybciej, ale ma to swoje wady. O ile w wiÄ™kszych lokacjach jest to fajne, to wbieganie Bonneta w drzwi, szczególnie na pokÅ‚adzie Å‚odzi podwodnej, jest co najmniej dziwne, a nawet irytujÄ…ce.

Ponieważ jest to typowa gra point&lick, to sterowanie odbywa siÄ™ za pomocÄ… myszy. NiÄ… to oglÄ…damy przedmioty, zabieramy, czy też klikamy, by prowadzić rozmowy. Należy pamiÄ™tać, by owe dialogi toczyć z każdÄ… napotkanÄ… postaciÄ…,  a nawet z wieloma,  jak siÄ™ sami przekonacie, czasami wielokrotnie. Przyznam siÄ™, że pomysÅ‚ aby do niewielkiego zwierzaczka zagadać trzy razy, by uzyskać od niego Å›rubokrÄ™t, wydaÅ‚ mi siÄ™ nietrafiony. 

SporÄ… zaletÄ… gry jest oczywiÅ›cie humor, który dominuje w owym tytule, a wszelakie skojarzenia do gier, filmów, czy znanych postaci, wywoÅ‚ujÄ… niejednokrotnie uÅ›miech na twarzy. Naturalny, potrafiÄ…cy siÄ™ wÅ›ciekać, przeklinajÄ…cy (sÅ‚yszymy oczywiÅ›cie tylko pikanie) Nate, wesoÅ‚y, sympatyczny i nie wydobywajÄ…cy z siebie żadnego zrozumiaÅ‚ego sÅ‚owa Critter, to dodatkowa porcja pozytywnego humoru, poprawiajÄ…ca nastrój niejednemu graczowi.

Zdecydowanie najmocniejszÄ… stronÄ… dzieÅ‚a sÄ… zagadki, których w grze jest szereg. W wiÄ™kszoÅ›ci sÄ… to zadania typowo przedmiotowe, nieÅ‚atwe, czasami bardzo trudne. PojawiajÄ… siÄ™ także zadania typowo logiczne, jak otwieranie maÅ‚ego sejfu, czy zamka za pomocÄ… wytrychu, a także ustawianie kamiennego dysku.

The Book of Unwritten Tales: The Critter Chronicles  nie jest grÄ… wybitnÄ…, sÅ‚abszÄ… niż jej poprzedniczka, niemniej jednak godnÄ… uwagi, choćby ze wzglÄ™du na humor i zagadki. Przyjemnie Å›ledzi siÄ™ poczynania dwójki bohaterów, obserwujÄ…c jak wraz z upÅ‚ywem kolejnych rozdziaÅ‚ów, czÅ‚owiek o wÄ…tpliwej reputacji, przechodzi swoistÄ… przemianÄ™, zyskujÄ…c tym samym prawdziwego przyjaciela.