1954: Alcatraz - recenzja

Alcatraz, to wyspa leżące w zatoce San Francisco. KiedyÅ› istniaÅ‚o tam, nieczynne już dziÅ› wiÄ™zienie o zaostrzonym rygorze. Podczas jednej z najbardziej sÅ‚ynnych ucieczek, w czerwcu 1962 roku, udaÅ‚o siÄ™ uciec z tego miejsca trzem więźniom. Strażnicy i policja byÅ‚a pewna odnalezienia ich ciaÅ‚, ale to siÄ™ nigdy nie staÅ‚o. HistoriÄ™  jednej z takich ucieczek opowiada gra przygodowa, wspólne dzieÅ‚o Irresponsible Games i Deadalic Entertainment, noszÄ…ce wszystko mówiÄ…cy tytuÅ‚ : „1954: Alcatraz”

Wcielamy siÄ™  w drobnego przestÄ™pcÄ™, imieniem Joe, który za napad i kradzież sporej iloÅ›ci pieniÄ™dzy trafia do wiÄ™zienia Alcatraz, na caÅ‚e 40 lat. Nie chcÄ… stracić w zamkniÄ™ciu najlepszych lat życia, nasz bohater zamierza uciec. Kupuje od starszego kolegi z bloku jego mizernie ukÅ‚adany plan i wtajemnicza w to swojÄ… żonÄ™, Christine. Niestety ona na wolnoÅ›ci też nie ma lekko. PrzeÅ›laduje jÄ… wspólnik jej męża, który grożąc  Å›mierciÄ… domaga siÄ™ od niej schowanego gdzieÅ› przez Joe Å‚upu. Mimo wszystko kobieta godzi siÄ™ pomóc mężowi, a nam graczom przyjdzie pomoc im obojgu, grajÄ…c w tÄ… wÅ‚aÅ›nie pozycjÄ™.

Gra jest klasycznÄ… przygodówkÄ… point&click, której obsÅ‚uga odbywa siÄ™ za pomocÄ… li tylko wyÅ‚Ä…cznie myszy. Lewym jej przyciskiem zabieramy przedmioty, używamy i rozmawiamy, zaÅ› prawym oglÄ…damy. Jak to w takich grach bywa, warto wszystko i wszÄ™dzie oglÄ…dać, bowiem czÄ™sto bywa tak, że nie obejrzany przedmiot, zostanie przez naszÄ… postać uznany za niepotrzebny, a my nie bÄ™dziemy go mogli wykorzystać.  NaciÅ›niÄ™cie klawisza spacji na klawiaturze, owocuje w tym wypadku podÅ›wietlaniem aktywnych miejsc i rzeczy w lokacjach. Podczas zabawy, zbierać bÄ™dziemy wiele przedmiotów, które trafiajÄ… do klasycznego ekwipunku, usytuowanego  z lewej strony ekranu. Otwieramy go naciskajÄ…c klawisz „I” na klawiaturze albo też przesuwajÄ…c kóÅ‚ko myszy. Dodatkowo w ekwipunku znajdujÄ… siÄ™ dwa zdjÄ™cia. Jedno to fotka Joe, drugie to zdjÄ™cie Christine.

Obrazki te sÅ‚użą do przemieszczania siÄ™ miÄ™dzy postaciami. Twórcy dali nam bowiem możliwość grania dwoma postaciami, które w wielu przypadkach muszÄ… sobie wzajemnie pomagać, wykorzystujÄ…c w tym inne postacie, przyjacióÅ‚ ale i obce osoby. Ciekawie wyglÄ…da kursor myszki, który w tym przypadku przybraÅ‚ wyglÄ…d kajdanek. Przedmiot, który aktualnie jest używamy w ekwipunku, oglÄ…dany, bÄ…dź zabierany, zostaje podÅ›wietlony. GrÄ™ rozpoczyna samouczek, który informuje graczy o sterowaniu, a także dodatkowych możliwoÅ›ciach, takich jak przenoszenie siÄ™ na innÄ… postać. 

Graficznie pozycja wyglÄ…da  bardzo dobrze. PoÅ‚Ä…czenie rÄ™cznie rysowanych lokacji z trójwymiarowymi postaciami 3D moim zadaniem speÅ‚nia swojÄ… rolÄ™ doskonale i pasuje do klimatu gry. Animacja postaci jest niezÅ‚a, zaÅ› samych cut-scenek  opowiadajÄ…cych coÅ› wiÄ™cej o fabule, znajdziemy w grze niewiele. Rozgrywka nie jest liniowa, wiÄ™c niektóre zadania możemy wykonać w dwojaki sposób, majÄ…c tym samym wybór, nie zmieniajÄ…c oczywiÅ›ci fabuÅ‚y. Dodatkowo na koniec,  gracz ma możliwość wybrania jednego, bÄ…dź drugiego zakoÅ„czenia, uwarunkowanego odpowiednim wyborem opcji dialogowej. 

Tak jak już wczeÅ›niej napisaÅ‚am zbierać bÄ™dziemy wiele przedmiotów, które potrzebne nam bÄ™dÄ™ w kolejnych zadaniach przedmiotowych. Podczas rozgrywki, tylko z takimi zagadkami przyjdzie nam, graczom siÄ™ zmierzyć. Nie uÅ›wiadczymy żadnego zadania logicznego, czy mini – gry, poza jednÄ…, bÄ™dÄ…cÄ… raczej zrÄ™cznoÅ›ciówkÄ…, w której mamy za zadanie pokonanie przeÅ›ladujÄ…cego Joe’go wspóÅ‚więźnia. Z racji tego, że mierzyć siÄ™ bÄ™dziemy jedynie z przedmiotami, które należy odpowiednio i we wÅ‚aÅ›ciwym miejscu użyć, to gra jest dość prosta i dla niektórych za krótka. Można oczywiÅ›cie wydÅ‚użać rozgrywkÄ™, poprzez klikanie na wszystko i wszÄ™dzie oraz zdobywajÄ…c dodatkowe osiÄ…gniÄ™cia. Nie mniej jednak czas potrzebny do przejÅ›cie gry, to zaledwie 6-7 godzin, czyli jedno popoÅ‚udnie. 

„1954:Alcatraz” jest okreÅ›lane jako thriller i jako taki rodzaj zabawy, powinien zawierać zwroty akcji, trzymajÄ…cÄ… w napiÄ™ciu fabuÅ‚Ä™ i być nieprzewidywalny. Niestety wiÄ™kszoÅ›ci tych okreÅ›leÅ„ nie można użyć w stosunku do tego dzieÅ‚a. Ja nazwaÅ‚abym tÄ™ grÄ™ raczej kryminaÅ‚em i to raczej lekkim kryminaÅ‚em, który może przejść poczÄ…tkujÄ…cy, nie lubiÄ…cy sterujÄ…cej rozgrywki gracz. Blado wypadajÄ… postacie, które napotkamy podczas zabawy. Jest ich dużo, tego nie można grze zarzucić, sÄ… to przeróżne osoby, ale wiÄ™kszość z nich sÄ… sÅ‚abo zarysowane i nieco bez wyrazu. Twórcy pokusili siÄ™ o wplecenie w wÄ…tek fabularny zwiÄ…zku gejowskiego. Poznajemy także transwestytÄ™, odsiadujÄ…cego wieloletni wyrok w wiÄ™zieniu, w Alcatraz. 

Niezwykle mocnÄ… stronÄ… tego dzieÅ‚a jest muzyka. FabuÅ‚a rozgrywa siÄ™ w latach pięćdziesiÄ…tych ubiegÅ‚ego wieku, co widać w strojach naszych bohaterów, czy też postaciach  pobocznych, ale i w muzyce. Króluje jazz, ale nie tylko. Przecudownie brzmi melodia z poczÄ…tku gry, które przewija siÄ™ w innej aranżacji w kilku lokacjach. Mój ukochany fragment muzyczny rozbrzmiewa najpiÄ™kniej, w lokacji na dachu mieszkania Christine. Melodia niesie ze sobÄ… nutÄ™ melancholii, samotnoÅ›ci, tÄ™sknotÄ™ i miÅ‚ość. Ten swoisty melanż idealnie pasuje do nastroju i klimatu tych wÅ‚aÅ›nie lat i specyfiki  gier kryminalnych. Cudo! Gra w Polsce dostÄ™pna jest jedynie w wersji angielskiej. 

PodsumowujÄ…c, dzieÅ‚o, które tu opisaÅ‚am jest pozycjÄ… sÅ‚abÄ… jeÅ›li patrzeć na nie pod kÄ…tem thrillera, ale caÅ‚kiem  przyzwoitÄ… jako kryminaÅ‚. Jej Å‚atwość pozwoli odsapnąć tym, którzy z przygodówkami sÄ… za pan brat, a tym, którzy zaczynajÄ…, nie pozwoli siÄ™ zgubić. Ci z nas, którzy oczekiwali po niej ochów i achów, pewnie bÄ™dÄ… siÄ™ czuć zawiedzeni. Przyznam siÄ™, że osobiÅ›cie wiÄ™cej wymagaÅ‚am od tej pozycji, ale sumujÄ…c moje za i przeciw jestem z niej zadowolona.