The Procession to Calvary - recenzja

Co powiecie na growÄ… czarnÄ… komediÄ™ w peÅ‚ni wykonanÄ… z renesansowych obrazów, którÄ… rozgrywacie przy dźwiÄ™kach muzyki również z tej epoki? Macie może ochotÄ™ na coÅ› innego, dziwnego i niecodziennego, wesoÅ‚ego, a jednoczeÅ›nie mrocznego, czasami dość kontrowersyjnego, prostego, a jednak Å›wiadczÄ…cego o wielkim zaangażowaniu i pasji autora? A może znacie już poprzednie dzieÅ‚o Joe'go Richardsona, grÄ™ Four Last Things, która zbiera wiele pozytywnych ocen? JeÅ›li odpowiedzieliÅ›cie twierdzÄ…co choćby na jedno z tych pytaÅ„, to nie muszÄ™ Was zachÄ™cać do sprawdzenie The Procession to Calvary, bo o niej mowa. Ale zapewne sÄ… wÅ›ród Was tacy fani wideo zabawy, którym nowa propozycja twórcy jest obca. Pozwolicie zatem, że zaproszÄ™ Was do przeczytania recenzji wspomnianej przygodówki, która powstaÅ‚a dziÄ™ki uprzejmoÅ›ci autora, któremu bardzo serdecznie dziÄ™kujÄ™. 

Tradycyjnie zacznÄ™ od przedstawienia warstwy fabularnej, która równie jak gra bywa, a wÅ‚aÅ›ciwie jest,  nieco dziwaczna, pokrÄ™cona i niezwykle surrealistyczna. Wcielamy siÄ™ w postać znanÄ… z obrazu Rembrandta, zatytuÅ‚owanego Bellona. JesteÅ›my oto kobietÄ…, która niewiastÄ™ maÅ‚o przypominana, odzianÄ… w zbrojÄ™ i wyposażonÄ… w miecz, odzwierciedleniem rzymskiej bogini, majÄ…cej wymierzyć sprawiedliwość i kochajÄ…cej morderczy fach. Jest jednak maÅ‚y problem, zabijanie zostaÅ‚o zakazane, Å›wiÄ™te wojny siÄ™ skoÅ„czyÅ‚y, a naszÄ… bohaterkÄ™ czeka teraz rycerska emerytura. Co jednak ma poradzić żeÅ„ski rycerz, który kocha zabijać? Rusza do nowo wybranego króla, nazywajÄ…cego siÄ™ nieÅ›miertelnym z wyrażeniem swego niezadowolenie. Ten zleca jej jeszcze jedno zadanie. Ma odnaleźć odwiecznego wroga króla, niejakiego Å›wiÄ™tego, tudzież ÅšwiÄ™tobliwego Piotra, który daÅ‚ nogÄ…. Jego jako ostatniego może growa protagonistka pozbawić życia. 

Wyprawa wiÄ…zać siÄ™ bÄ™dzie z wieloma niespodziewanymi sytuacjami, z mnóstwem zadaÅ„ i humorem, który nie każdemu może przypaść do gustu. MuszÄ™ niestety stwierdzić, że ja osobiÅ›cie nie jestem zwolennikiem takiego chaosu w rozgrywce, a żarty, czasami dość wulgarne, dotykajÄ…ce religii czy wiary bywajÄ… momentami nieco niesmaczne. Mnie samej nie pasuje styl renesansowego humoru Monty Pythona, angielskiego czarnego żartu, który trudno nie dostrzec w tej produkcji. Mam jednak Å›wiadomość, że wielu z was ceni sobie specyficzne, trzeba tu zaznaczyć pokrÄ™cone, ale i inteligentne poczucie humoru, czasami wytykajÄ…ce ludzkie przywary, obrazujÄ…ce w punkt ludzkÄ… niedoskonaÅ‚ość, czy pokazujÄ…ce czÅ‚owiecze sÅ‚aboÅ›ci.

Humor, choć nietypowy, przeÅ›miewczy, a czasem brutalny i prostolinijny ma swoje zastosowanie w sposobie wykonania tejże produkcji, która z dzieÅ‚ malarzy renesansu, jednoczeÅ›nie w jakiÅ› sposób drwi i oÅ›miesza, z drugiej strony pozwala na nie spojrzeć z zupeÅ‚nie innej perspektywy. Niesamowity growy kolaż  ze wspomnianych obrazów, poÅ›ród których znajdziemy dzieÅ‚a bardzo znanych malarzy, jak choćby: Rembrandta, Botticellego, MichaÅ‚a AnioÅ‚a i wielu innych, staje siÄ™ jednÄ… wielkÄ… i niesamowicie spójnÄ… opowieÅ›ciÄ…. 

NiewÄ…tpliwie nie można twórcy odmówić pracy wÅ‚ożonej w powstanie tej gry. Mam Å›wiadomość i każdy grajÄ…cy, zapewne także ma lub bÄ™dzie mieć, że znajomość dzieÅ‚ malarskich epoki renesansu i obudowanie na nich fabuÅ‚y przygodówki, musiaÅ‚o być procesem żmudnym i raczej skomplikowanym. Joe Richardson udowodniÅ‚ jednak, swÄ… pierwszÄ… produkcjÄ…, że jego twórcza wena i wizja Å›wiata przedstawionego z obrazów, nie ma koÅ„ca. Pasja bierze górÄ™ i Å‚Ä…czy niejednokrotnie bezcenne dzieÅ‚a sztuki z mini artyzmem Å›wiata gier, w klasycznej przygodówce typu point and click.

The Procession to Calvary jest bowiem tradycyjnÄ… przygodówkÄ…, którÄ… obsÅ‚ugujemy jedynie za pomocÄ… myszy i tylko niÄ…. Graczowi towarzyszÄ… klasyczne ikony użycia, oglÄ…dania i rozmowy. Podczas eksplorowania tejże produkcji, w przeróżnych lokacjach, w czasie okoÅ‚o trzygodzinnej rozgrywki, przyjdzie nam przeprowadzić mnóstwo rozmów, z wieloma postaciami. Te rzecz jasna, jak to w przygodówce bywa, popychajÄ… fabuÅ‚Ä™ do przodu,  jednoczeÅ›nie wprowadzajÄ…c do niej mnóstwo humoru, czasami bardzo specyficznego i niewÄ…tpliwie czarnego. 

Również niektóre sceny aż kipiÄ… surrealistycznym, makabrycznym poczuciem humoru. Ot Å›mierć wÅ‚aÅ›nie komuÅ› odcina gÅ‚owÄ™ i robi to jakimÅ› lichym narzÄ™dziem stopniowo i powoli. Tu i ówdzie na krzyżach wiszÄ… ludzie. Åšmierć, pożoga i brutalność bije po oczach, a jednoczeÅ›nie żart sytuacyjny pojawia siÄ™ niemal na każdym kroku. 

ProwadzÄ…c w miarÄ™ poważne rozmowy, czy przemierzajÄ…c teren w poszukiwaniu naszej ofiary, możemy, wcielajÄ…c siÄ™ w  rzÄ…dnÄ… zabijanie bohaterkÄ™, potraktować kogoÅ› bardzo obcesowo i bardzo wulgarnie. Możemy tego czy innego delikwenta spoliczkować, uderzyć w poÅ›ladek, a nawet użyć miecza, by zabić, choć to jest zabronione. Ta brutalna metoda jest wprawdzie ciekawym sposobem poradzenie sobie z czasami trudnÄ… sytuacjÄ…, na przykÅ‚ad z zagadkami, ale niesie ze sobÄ… także pewne konsekwencje, z którymi musimy siÄ™ liczyć. Ciekawym, dla wielu z nas Å›miesznym elementem jest szansa pozbawienie siÄ™ życia. Twórca daÅ‚ graczom takÄ… możliwość. W jednej z poczÄ…tkowych lokacji możemy bowiem skoczyć z urwiska i zwyczajnie zakoÅ„czyć swój żywot. Ten uczynek koÅ„czy rzecz jasne caÅ‚Ä… rozrywkÄ™. 

Skoro jesteÅ›my przy wczytywaniu, to pora zaznaczyć, że gra posiada możliwość rÄ™cznego jej zapisywania, co pisze siÄ™ jej zdecydowanie na plus. Nie ma nic gorszego od klasycznych gier typu "wskaż i kliknij" z automatycznym system zapisu. 

Niestety w przypadku mojej gry (nie wiem czy tylko ja tak miaÅ‚am) system zapisu byÅ‚ zawodny i czasami zwyczajnie nie dziaÅ‚aÅ‚. Przygodówka miaÅ‚a też tendencjÄ™ do wieszania siÄ™ podczas dialogów. Problemy pojawiÅ‚y siÄ™ także przy minimalizowaniu rozgrywki, zrzucania jej na pasek czy robienia screenów. Po ponownym wejÅ›ciu nagle stawaÅ‚a siÄ™ caÅ‚kiem cicha. Nie sÅ‚yszaÅ‚am żadnej muzyki, ani jednego dźwiÄ™ku, choć ten na poczÄ…tku musiaÅ‚am przyciszyć, bowiem pokÅ‚ad muzyczny, dopasowany do grafiki i epoki renesansu, zabijaÅ‚ mnie swojÄ… gÅ‚oÅ›noÅ›ciÄ…. 

PozostajÄ…c w temacie Å›cieżki dźwiÄ™kowej, to ta, podobnie jak graficzne wykonanie, zawiera tylko kompozycje i utwory skomponowane przez klasyków, takich jak: Vivaldi, Bach i George Frideric Handel. 

Jak już wspomniaÅ‚am, The Procession to Calvary to przygodowy klasyk, choć grafika znacznie odbiega od znanym fanom tego gatunku, kanonom. Klasyczny interfejs, tradycyjny system eksploracji i znajomy ekwipunek. Zlokalizowany na górze ekranu zawiera nie tylko zebrane podczas gry przedmioty, ale i ikonÄ™, która jest równie tradycyjnym podÅ›wietlaniem interaktywnych miejsc w lokacjach, tak zwanym hot-spotem. 

Zebrane przedmioty posÅ‚użą oczywiÅ›cie do rozwiÄ…zywania klasycznych zagadek przygodowych, których w grze jest stosunkowo najwiÄ™cej. Przygodówka nie jest tytuÅ‚em trudnym, nie wymaga od nas pokÅ‚adów wiedzy, czy umiejÄ™tnoÅ›ci wszelakiej maÅ›ci. Nie ma w niej elementów zrÄ™cznoÅ›ciowych, co mnie osobiÅ›cie bardzo cieszy.

Musimy siÄ™ w niej skupić raczej na dokÅ‚adnoÅ›ci, spostrzegawczoÅ›ci, a niejednokrotnie polegać na naszym poczuciu humoru i to czÄ™sto niezwykle surrealistycznym. Ma to oczywiÅ›cie swoje zalety, bo w jakiÅ› sposób ksztaÅ‚tuje naszÄ… kreatywność, ale ma i wady. Nie każdy bowiem potrafi w sobie wykrzesać pokÅ‚ady aż  tak bardzo dziwacznego humoru. Dlatego powtórzÄ™ to jeszcze raz. The Procession to Calvary nie jest grÄ… dla każdego. Åšmiem twierdzić, że wiele graczy może zniechÄ™cić nie tylko graficzny przesyt, który byÅ‚ i jest nieodÅ‚Ä…cznym elementem renesansowych dzieÅ‚ sztuki, ale także bardzo specyficzne poczucie humoru i duża dawka indywidualnoÅ›ci, którÄ… przesiÄ…kniÄ™te jest to dzieÅ‚o. Problemem stać siÄ™ może także brak polskiej wersji jÄ™zykowej. W tytuÅ‚ zagramy tylko w jÄ™zyku angielskim. 

The Procession to Calvary jest bardzo specyficznym przygodowym tytuÅ‚em, o którym w podsumowaniu można napisać.....wizjonerski, surrealistyczny, nietypowy i bardzo indywidualny. Gra nie dla każdego, ale z pewnoÅ›ciÄ… dla takiego gracza, który ceni sobie, po pierwsze, niezależne projekty, po drugie - czarny humor rodem z Monty Pythona. Projekt idealny dla tych, którym  nie jest mu obcy angielski humor, a na żarty, nawet dość kontrowersyjne, potrafi spojrzeć z przymrużeniem oka. ZaletÄ… dzieÅ‚a jest niewÄ…tpliwie jej klasyczność i  przygodowa prostota. JeÅ›li pragniecie sprawdzić coÅ›  wyróżniajÄ…cego siÄ™ w przygodowym Å›wiecie, to opisywana przeze mnie gra idealnie siÄ™ do tego nadaje.